— Ён не ганарысты, а шалёны, — незадаволена сказаў Вадзім Альбертавіч. — І дарма ты да яго чапляешся. Усё ж ты ў яго ў гасцях, а не ён у цябе.
— У каго гэта я ў гасцях?.. У чухонцаў гэтых?.. Не шта ты няправільна разумееш, Вадзік. Яны ўсё жыццё на нашым карміліся — і зараз кормяцца. Шкада, што пашкадаваў іх Сталін пад канец вайны, не дадушыў.
— І што б было? — спытаў Алег.
— Што значыць, што б было?
— Ну, што б было, каб дадушыў?
— Ды нармальная Чухонія была б! Без усялякіх ганарыстых і шалёных… Вунь наш губернатар з чухонцаў.
Дык ууу, як карані свае закапаў — не дакапацца! А чаму? А таму што не дурань, ведае, што робіць. Прызнайся ён, што чухонец — і зліў бы ваду.
— Не ведаю, — сказаў Вадзім Альбертавіч. — Я трэці дзень тут — і мне падабаецца. Усё, як у нас, толькі ў сто разоў лепей.
— Значыць, ты пры бабках, Вадзіла! — зноў надзеў яго на вялікія пальцы Глеб. — А пры бабках паўсюль хораша, у любой чухоніі… Як жа мы з табой даўно не бачыліся, га?.. Жыццё мінула, Вадзік, цэлае жыццё! І куды яно, маць яго, падзелася?
— Глеб Сяргеевіч, — з’явіўся ў дзвярах, з якіх вываліўся на іх Бурга, брытагаловы мардаварот з мабільным тэ лефонам у руках. — Гарык з Чыкага… Кажа, што ўсё зразумеў.
— А як яму не зразумець, Чыкага не так далёка… — узяў трубку Глеб. — Ну што, мудак, адумаўся?.. Ну й дзе тая падла?.. Зараз, пачакай, Рабчык запіша, у мяне на гэ тыя іх назвы памяці нямашака. — І Глеб вярнуў тэлефон брытагаловаму. — На, ён табе адрас скажа, а ты запішы.
І пазвані Чэку, што праз паўгадзіны рухаемся.
— Глеб, а ты што тут робіш? — праводзіўшы паглядам брытагаловага бандыта, з відавочнай насцярогай спытаў Вадзім Альбертавіч.
— Бізнесам займаюся, Вад зік, буйным бізнесам! А ты ўжо, відаць, падумаў, што я рэкецір, ці кілер?.. Дык для гэткіх спраў у нас бязмозгіх хапае. Я ў кампаньё нах у Пашы Капыша быў, пакуль яго з гранатамётаў не забамбілі. Ну ды для цябе гэта гук пусты, хоць Паша Капыш, Вадзік, — гэта нафта. Уцяміў?
— Уцяміў… Ты ў нафтавыя каралі выбіўся?
— Не, ну што ты! Каралём быў Паша, зза чаго і перастаў быць. А я ўжо так, у каралеўскім цянёчку. Кантракцік тут адзін падпішу — і ў Піцер. Шкада, часу ў нас з табой мала, але паўгадзіны маем. Пайшлі, а то ў мяне там стол прападае!..
У рэстаране «Марка Пола» гудзела гэткая ж піўная таўкатня, як і ў «Балбатоўні», але для Глеба быў накрыты каля вакна асобны, сервіраваны на чатырох, стол, над якім гарой навісаў адзін Рабчык.
— Не з’явіліся кампаньёны, — перахапіўшы недаўменны позірк Вадзіма Альбертавіча, развёў рукамі Глеб. — Самі ж тут дамовіліся, каб народу, відаць, наўкола болей было, а не прыйшлі. Зараз пад’едзем, даведаемся, чаму… А вы сядайце, чаго пасталі?
— Пекку трэба было б запрасіць… — няўпэўнена сказаў Вадзім Альбертавіч.
— Паспеецца з Пеккам! — кіўнуўшы Рабчыку, каб наліваў, паморшчыўся Глеб. — Вам калі ад’язджаць?
— Учора, — сядаючы за стол, уздыхнуў Вадзім Альбертавіч.
— Цягнік прапілі? — угадаў Глеб. — Во гэта панашаму! Дык я вас да Піцера дакіну, а далей ужо не праблема… Далей у нас адна краіна, малайчына ваш Лукашэнка! Наш мужык, хакеіст!.. Ну, за хакей, Вадзіла? За юнацт ва?.. Ці за што?
— Давай за сустрэчу, Клей. Хто б мог падумаць…
— Жыццё падумала, — сказаў, прыгубіўшы, Глеб. — Гэта не вы цягнік прапілі, гэта яно яго прапіло. І правільна зрабіла!.. За жыццё!.. А ўсё ж як вы тут — ніяк толку не даб’юся?
— На хакей мы ў Піцер сабраліся… Тур такі турыстычны: два дні тут — і дзесяць у Піцеры.
— Ды ну?.. Тады ў нас навалам часу, мужыкі! І жыць у мяне будзеце.
— Нашто ў цябе?.. У нас гасцініца.
— Якая гасцініца! Вас чорт ведае д зе паселяць, чэмпіянат свету якніяк… А ў мяне палац! Ты жыў калінебудзь у палацы? Жыў, канечне, толькі ў раздзя вальнях… Ладна, гэта мы пасля абгаворым, а пакуль пастанаўляем так. Я зараз адскокваю па сваіх справах, а вы застаецеся гуляць. Калі я праз паўтарыдзве гадзіны за вамі не заеду, сустракаемся ў гасцініцы «Антон». Гэта побач. Ведаеце, дзе?..
— Ведаем, — кіўнуў Алег Мікалаевіч. — Жылі… У ёй ды каля яе ўсё ў нас і круціцца.
— Там у нас аўтобус свой, бярэм транты — і дахаты! — падняўся ісці Глеб, але Вадзім Альбертавіч спыніў яго:
— Чакай… А разлічвацца нам за ўсё гэта чым? Глеб рассмяяўся.
— Ну, Вадзіла!.. Ты што, падумаў, што я цябе кінуць хачу? Як цябе прастытутка некалі ў Маскве кінула?
Вадзім Альбертавіч зніякавеў.
— Ды нічога я не думаю… Грошай няма.
— За ўсё, што на стале, заплачана. І трымай крэдытную картку на ўсялякі выпадак. Можаце хоць увесь гэты ка бак купіць і прапіць, а то ім Пекка пару піва праставіў… Гонар трэба мець савецкі!