10 мая 2000 года, у д зень інаугурацыі прэзідэнта Расійскай Федэрацыі, на чэмпіянаце свету па хакеі на лёд зе ў СанктПецярбургу зборная Беларусі не чакана для ўсіх узяла ды перамагла зборную Расіі. З мінімальным лікам 1:0, але перамагла. Гэта трохі азм рочыла свята новаму расійскаму прэзідэнту Уладзіміру Уладзіміравічу Пуціну, але ўзрадавала Вадзіма Альберта віча Гладзікава з Алегам Мікалаевічам Ільіным, якія ў заклад выйгралі ў шалёнага Пеккі сто марак. Выйш ла ўрэшце, што іхняя далёкая вандроўка ў хакейнае юнацтва ва ўсім удалася.
Толькі, як вядома, калі адразу падвальвае столькі шчасця, дык следам чакай непрыемнасцей. Калі Вадзім Альбертавіч і Алег Мікалаевіч вярнуліся дамоў, іх там ужо чакалі і панура спыталіся, навошта яны на хакейным матчы БеларусьРасія, які паказвалі па тэлебачанні, нацыяналістычным белчырвонабелым сця гам размахвалі?.. І дарэмна галоўны інжынер і галоўны тэхнолаг цэментнага завода спрабавалі растлумачыць, што гэта быў зусім не сцяг, а куртка, якую ім падарыў іх фінскі сябар шалёны Пекка. З кіраўнічай работы іх пратурылі, ніякай іншай яны, як ні шукалі, не знайшлі, так што, калі б давялося пазыку Пекку вяртаць, дык і не было б чым — і было б няёмка, сорамна, не па сумленні было б.
Травень 2000 — сакавік 2001,
Вуасары — Расціла,
Фінляндыя.
ПРАГА
Андрэй Брызін ляжаў на вузкім тапчане ў прыхожай, дзе ён заўсёды, калі начаваў дома, прачынаўся пасля шырокага разгулёну і, галавой чалавека, які некага забіў, на кавалкі пасек і пад плотам закапаў, падлічваў страты з учарашняй п’янкі. Грошы — само сабой, іх і лічыць няма чаго, хоць і шкада: мог купіць бензапілу. Ён напружыў кулакі, якія маглі б сціскаць зараз ручку бензапілы, але ад уяўлення пра тое, як бы яна выла і скрыгацела, у яго падцяліся вушы, і ён падумаў, што хрэн з ёю, з той бензапілою. Тым болей, што ў прыхожай не вісела яго ная куртка, а грошы былі ў куртцы. Скураная куртка — раз, прапітыя грошы — два. Што яшчэ ў куртцы?
…Ключы ад дому, бо ён кідаў Машы, каб адчыніла, каменьчыкі ў акно. Звону не помніў, значыць, шыбу, як мінулым разам, не пабіў, і шкліць не трэба.
…Ключы ад работы, бо яны былі ў звязцы з ключамі ад дому.
…Ключы ад машыны, хоць яны і былі асобна. Калі ключы ад дому можна ўзяць дома, ключы ад работы — на рабоце, дык ключы ад машыны нідзе не ўзяць. Трэ ба здымаць замок. І гэта сёння — заныла ў патыліцы — бо з абеду ехаць.
Дакументы?.. Пашпарт — не, здадзены ў авір, каб паставілі гэтую б…кую пячатку, што ён можа падацца ва ўсе канцы свету. Патрэбная была пячатка новая, старая скончылася ў той дзень, калі ён выязджаў з Брэста, і праз гэта, як ні качаў правы, казлыпагранцы яго не выпусцілі. Ён вярнуўся, асабліва рабіць, спланаваўшы выезд у Прагу, не было чаго, дзеньдругі патрываў — і напіўся. Паліцэйскае царства! Нідзе ў свеце пагранічнікі не разам з ментамі.
Што яшчэ? Нібы нічога. Запальнічка, цыгарэты, роз ная драбяза… Вадзіцельскія правы!.. Гэта страта, хоць ёсць і яшчэ адны. Дарэчы, дзе яны, дома ці на рабо це?.. Ну ды недзе ёсць. Здаецца, што ўсё. З матэрыяль ным — усё.
Цяпер — што з духоўным?.. Забіў — раз. Пасек і закапаў — два. Пад плотам — тры… Няўжо больш нічога? Не можа быць… Мардабой у рэстаране — гэта духоўнае ці матэрыяльнае?.. І з чаго мардабой? Сініцын яму сказаў, што пераспаў з Нінай. Дык пры чым тут Сініцын? З Сініцыным у яго кантракт на пастаўкі алюмініевай пудры, а ён яму — ці не ў парашок зубы. Айяяй… Трэба званіць, трэба падымацца і ехаць. Калі гэта сапраўды ўсё…
Нібыта ўсё, а нібы і не… Пацягнуўся ён яшчэ пасля рэ старана і мардабою да Ніны, каб сказаць, што яна курва. Ніна яго не ўпусціла, таму адкрычаў, хто яна ёсць, праз дзверы. Ды гэта няважна, праз дзверы ці не, бо так яно ёсць — і гэта не духоўная страта. З ёй даўно пара завяз ваць, хоць і салодзенькая. Ды ці такая ўжо салодзень кая? — ён з ёй цвярозы і не быў ні разу. А п’янаму і кісляк не ў аскому…
— Маша… — слаба паклікаў Брызін, і ў галаве прашу мела ша… ша… ша…
З гасцёўні выйшла ягоная дзевятнаццацігадовая дач ка, якая глядзела на яго любоўна. Яна заўсёды глядзела на яго любоўна, бо ён не шкадаваў для яе грошай, і на огул яны сябравалі.
— Ну, што табе, п’янтос? Піва?
— Тэлефон.
Дачка прынесла тэлефон.
— Набяры Сініцына на сотавы. Спытайся, ці ён не ў зубнога?