Маша набрала.
— Сам пытайся.
— Артур, — спытаў Брызін, і ў галаве пратуркала тур… тур… тур… — ты не ў зубнога?
— А пасоў ты… — свістануў Сініцын і адключыўся.
— Ты яму зноў зубы выбіў? — забраўшы тэлефон, спытала Маша.
— Не знаю. Ён не сказаў.
— Тады, можа, і не выбіў, — супакоіла яго дачка. — Звычайна ён гаворыць.
— Ну, — згадзіўся Брызін. — Звычайна гаворыць. Любімая дачка спагадліва глянула на любімага бацьку.
— Калі ён цябе не засмуціў, дык, можа, і мне засмучаць не варта?..
Брызін склаў рукі на грудзях.
— Давай засмучай. Чым?
— Жонка твая зноў ад цябе сышла.
— А… — пацягнуўся Брызін. — Ты мяне сапраўды любіш.
— Але на гэты раз неяк рашуча сышла. Са срэбрам і золатам. Я нават пабудзіць цябе хацела.
— Малайчына, што не пабудзіла. Вернецца.
— Ну, глядзі, табе жыць. Яшчэ ў тваім жыцці я нечым магу памагчы?
— Вольная. Грошай няма, прапіў.
— Я ў цябе ўчора і на заўтра ўзяла, — прызналася Маша. — Прадбачыла.
— А чаму не сказала? — з папрокам спытаў Брызін. Маша нахілілася да яго.
— Дык зараз кажу, не чуеш?..
— Я не пра грошы, — абняў яе Брызін. — Чаму не сказала, што нап’юся, калі прадбачыла?
— Тады б жонка твая засталася, — чмокнула яго ў балючы лоб дачка. — І пілавала б яна цябе зараз, як бензапіла.
— Ооо… — прастагнаў Брызін, у галаве якога заскрыгатала і завыла. — Адкуль ты пра бензапілу ведаеш?
— Я ўсё пра цябе ведаю, — ускочыла Маша і пачала апранацца. — Ніколі яблыні на дачы ты не абрэжаш!
— Чаму?
— Таму што бензапілы ў цябе ніколі не будзе. Ты прафесійны прапойца бензапілаў. Ці лепей, мусібыць, сказаць прапільшчык. Байбай, папраўляйся, я ў інсты тут.
І за дачкой зачыніліся дзверы.
— А вось і будзе, — сказаў у дзверы Брызін. — І сёння. І я распілую Нінку напалам разам з яе дзвярыма.
Сітуацыя трохі праяснілася, і Андрэй, трымаючы твар у руках, панёс яго рамантаваць, мыць ды галіць, каб на людзях паказацца. Заадно прыкідваў, што найперш рабіць?.. Жонкай займацца яму не хацелася, ды і чым займацца? Тое, што яна сышла рашуча, забраўшы свае бразгаўкі, яшчэ нічога не азначала. Хоць лепей было б, каб азначала. Яна, праўда, няслаба дапамагала Машуні ў ангельскай і французскай, што было не апошняй прычы най, па якой з ёй, былой сваёй сакратаркай, ён і ажаніўся, а дакладней — сышоўся і жыў, але Маша ўжо лапатала паіншаземнаму не горш за яе, і вялікай патрэбы ў хат няй настаўніцы болей не мелася. Ва ўсім жа астатнім Таісія Арчыбальдаўна толькі шкодзіла. Надумаўшы сабе нейкае ўзорнае каханне, па якім, як казала, сумавала ў бацькоўскім доме і два разы замужам, яна знервавала ім і сябе, і Брызіна, умешвала ў сямейныя справы радню, знаёмых, і кожная падзея, дата, любая сходка ў гасцях ці дома ператваралася ў аператыўны разбор брызінскіх палётаў. На мінулым яе дні нараджэння, калі Брызін пачаў абавязковы ў такіх выпадках тост, ну, і сказаў, бо трэба было, як многа яна для яго значыць і як ён яе ка хае, Таісія ўскочыла, закрычала: «Так кахаеш, што ніяк падсцілак сваіх у мой ложак не перацягаеш!» — і пры ўсіх надзела яму на галаву місу з салатам. Нават Арчыбальд, бацька Таісіі, сказаў тады: «Андрэй, яна, канечне, мая дач ка, але як ты яе трываеш? Я б яе ці на салат пакрышыў, ці прадаў бы татарам». Чаму татарам?.. Забілі Арчыбаль да Інакенцьевіча, шкада. Развясёлы быў злодзей і гуляка.
Так гуляў, што незразумела было, калі паспяваў красці. І нічарта Таісіі не пакінуў!.. І Брызін быў перакананы, што не толькі праз тое, што не рыхтаваўся да смерці. Але джэнтэльменскі набор — кватэру ў горадзе і катэдж на Мінскім моры, машыну, гараж — Арчыбальд з сабой не забраў. Пакуль нібыта ўсім валодае ўдава, але гэта фар мальна, так што Таісіі, дзякуй Богу, ёсць куды пайсці ад любога мужа. Хоць бы не вярнулася…
Зазваніў тэлефон.
«Яна!» — падумаў Брызін і не памыліўся.
— Я ад цябе пайшла, — трагічна прадэкламавала дачка Арчыбальда, які да таго, як стаць постсавецкім злодзеем, быў савецкім драматычным акцёрам.
— Знаю. Мне Маша сказала.
— Назаўсёды! — крыкнула Таісія, ад чаго ў Брызіна ледзь не адляцела неадрамантаваная галава.
— Можа, не будзем спяшацца… вернешся? — зноў ас цярожна прытуліўся вухам да трубкі Брызін, з жахам думаючы пра тое, што ён Таісіі Арчыбальдаўне пра паноўвае.
— І што?.. — праз паўзу спытала Таісія.
— Бензапілу купім… Яблыні абрэжам, — сказаў Брызін, каб нічога не сказаць, і не маючы на ўвазе нічога кеп скага.
— Ты скаціна! — крыкнула Таісія Арчыбальдаўна так, што ў яго сапраўды адляцела б галава, калі б ён прад бачліва не аднёс ад вуха слухаўку. І кінула трубку.