— Узраўнаваў я, Нінэль, так, што асляпіла… Таму і ламіўся да цябе. Калі б адчыніла — забіў бы.
Нінэль сціснула кулачкі на грудзях:
— А Божа!.. Ты кахаеш мяне, Брызін?
— Што ты ўсё Брызін, Брызін!.. Андрэй я, а не Бры зін! — падвысіў Брызін голас — і адразу ніякавата суцішыўся. — Выбачай, я нават не думаў, што так… Усё ж неяк было па п’янцы, па гульбе… Аказалася, што я і піў з таго, што не з табой.
— А што табе замінала быць са мной?.. Я цябе ніколі не выганяла.
— А сям’я? Жонка?.. — І, коратка ўздыхнуўшы, не рвова паляпаўшы па кішэнях, нібы ў хваляванні шукаў цыгаркі, Брызін выдаў галоўнае:
— Сёння я разышоўся з ёй.
— Што?.. Як разышоўся?
— А як разыходзяцца?.. Я не ведаю, дагэтуль не да водзілася. Мая першая жонка памерла пры родах, цудам дачка засталася жывая. А Таісіі я проста сказаў, што мы болей не муж і не жонка, бо я кахаю іншую. Ды мы і не былі мужам і жонкай. Так, жылі.
— Я не веру табе, — ужо ва ўсё паверыўшы, спалохана сказала Нінэль. — Не, я не веру…
— Пазвані, — падняў трубку тэлефона Брызін. — Мо жаш да Таісіі, можаш да Машы… Я адразу і ёй усё сказаў, чаго тут цягнуць?..
— І што цяпер будзе? — спытала Нінэль. — І як мне з Артурам?..
— З Артурам праблема, — паклаў трубку і пацёр да лонямі скроні Брызін. — І не толькі ў цябе. У мяне так сама. Ён мне ўсётакі сябар, але надта крыўдлівы, ты ж яго ведаеш, і цяпер з нічога можа выкруціць такое…
— Ніякі ён табе не сябар, — перапыніўшы Брызіна, адразу данесла на Сініцына Нінэль. — Сёння зранку ён некаму званіў і сказаў, што з табой у яго ўсё.
— Як гэта ўсё? — зрабіў выгляд, што не зразумеў яе, Брызін. — Па п’янцы па зубах стукнуліся — і ўсё? Не можа быць, нешта ты не тое пачула. Ён жа мужык.
— Ой, які ён мужык! — ускінула полы халаціка Нінэль. — Пеўнік на шастку.
— Выбачай, але для мяне гэта не мае значэння, — стры мана сказаў Брызін, стараючыся не спыняцца позіркам на Нінэль, з якой, як толькі шоўкава ўзляцеў халацік над яе сутнасцю, яму адразу занецярпелася пераляцець пад ружовы балдахін.
Нінэль, зразумеўшы яго пасвойму, падкрыўдзілася.
— Як не мае значэння?
— Ну, разумееш, Артур мне як брат, якога ў мяне няма, як частка мяне самога. І, можа, нават большая, чым я сам.
— Што ж ты сам сабе ў зубы не даў? — даволі ўдала для яе сутнасці здзівілася Нінэль.
—Праз такіх жанчын іншым разам і браты б’юцца, — упаў тварам у яе калені Брызін, абняў — і Нінэль затрапятала ся. — Я хачу быць з табой, Ніна… Ідзі да мяне, Нінэль…
І Нінэль пайшла, і была ў сваёй сутнасці сапраўды салодкай…
— Давай усё ж падумаем, як яго ўламаць, — запальваючы цыгарэту, сказаў Брызін.
— Не дам — і ўламаецца, — са шчырай адкрытасцю сказала Нінэль. — Чаго тут думаць?
Брызіна гэта нечакана торгнула.
— Што, ён так да цябе?..
— А ты да мяне як? Да мяне хіба іначай можна?.. — не прамінула скакетнічаць і кошкай пацёрлася аб Андрэя Нінэль. — Хай сабе ён пеўнік, але ж з хвосцікам…
— Правільна, не давай, — сказаў Брызін. — Ну яго…
— Ну, дык ну, — згадзілася Нінэль.
— Ты пра што занукала?
— Калі зусім не дам, дык не ўламаецца… Пасля ўсё ж давядзецца даць, каб даламаць… А так за што?
— Ну, дай, — з трэшчынаю ў голасе сказаў Брызін. — Але раз! І апошні.
— Табе будзе балюча? — ласкава пагладзіла яго Нінэль.
— Невыносна, — адвярнуўся Брызін ад каханай, каб яна не бачыла пакут на ягоным твары і слёз у ягоных вачах. — Толькі ён мне ўсё ж амаль брат… І як толькі падумаю, што мы страцім адзін аднаго ў гэтым жыц ці… Не, не магу. Зрабі гэта, Нінэль. Толькі адзін раз, за клінаю цябе!
— Адзін брат, дык і адзін раз, — разважліва сказала Нінэль. — А нашто два?
Брызін пачаў збірацца.
— Дык з цябе трыста? — праводзячы яго да дзвярэй, не забылася ўдакладніць Нінэль.
— Як абяцаў, — уважліва паглядзеў на яе Брызін. — Але я быў падумаў, што цяпер гэта ўжо так…
— Так я для цябе даражэй абыйдуся, Андрэй… Значна даражэй.
— Добра, дарагая мая, — пяшчотна абняў яе на раз вітанне Брызін. — Трыста, а пасля ўсё астаняе. Толькі вярні мне брата.
І тут у дзверы пазванілі.
— Брат вярнуўся, — без асаблівага спалоху сказала Нінэль. — Бачыш, як хутка. Што рабіць будзем?