— Акуляры здымі, — сказаў Віталік.
— «Профессор, снимите очкивелосипед…» — працытаваў маёр Ярохін.
— Маякоўскі, — сказала Капіталіна, і зусім нечака на ў яе аказаўся глыбокі і чысты, са срэбным адлівам голас.
— О, — сказаў Віталік. — О, голас!.. Не, мужыкі, верхняя частка — таксама два куфлі.
— І не абрыдла табе? — сумна спытала срэбным голасам Капіталіна.
— З мяне чатыры куфлі за абедзве часткі, — раптам сказаў інтэлігент без акуляраў, але са слядамі ад іх. — І кіньце выступаць у другой раённай лізе. Калі вы дума еце, што гэта смешна, дык не.
— А я вас ведаю, — пустэльна ўсміхнулася яму Капіталіна. — Вы таксама паэт.
— Але не Маякоўскі, — сказаў маёр Ярохін. — Куды яму да Маякоўскага… Куды яму да Віталіка… Куды яму наогул…
— Да задніцы мне, смешна табе, ці не смешна, — грозненька прыстукнуў напаўпустым куфлем Віталік.
— Цыц! — цыкнуў маёр. — Не замінаць працэсу!
У Брызіне — ці з таго, што завёўся на старых дражджах, ці з таго, што набраў абароты на разбавіцелі — працэс пайшоў інтэнсіўна: зашумеў у галаве прасторны вецер, закалыхаліся, пакаціліся адна другой наўздагон цёплыя хвалі.
— Лізавета, — пстрыкнуў пальцамі над галавой Брызін, — піва! Усім! А хто хоча — з разбавіцелем.
— Мне асобна, — сказаў маёр Ярохін. — Непрафесійны ў вас да п’янкі падыход, з таго і ўсе вашы праблемы.
— Браты ўваскрэслі? — спытала Лізавета.
— І сястра, — адказаў Брызін, зірнуўшы ў тую пустэльную далеч, у якую ўглядалася Капіталіна.
На парозе піўной з’явіліся два чужыя інтэлігенты, у не чым падобныя да сваіх, але маёр Ярохін, мусібыць, выра шыў, што іх тады будзе занадта, і шугануў новенькіх:
— Рэвізія!
Інтэлігентаў прасторным ветрам змяло.
— Зачыні дзверы, Савелій! — загадаў Ярохін. — Са сваімі пабудзем.
— Я вам зачыню! — крыкнула Лізавета. — У мяне план, а ў вас тут на ўсіх — адзін Брызін у пазыку!
Усе, апроч інтэлігентапаэта, які нарваўся на канфлікт з Віталікам і праз тое пагардліва адвярнуўся ад ягонай кампаніі, паглядзелі на Брызіна.
— Сава, ты ў якім званні? — спытаў Брызін.
— Не магу знаць. Даўно ў ваенкамаце не піў.
— Але не маёр?
— Ты што!.. Мне столькі не выпіць. Ад сілы — старшы лейтэнант.
— Дык выконвайце загад маёра, старшы лейтэнант! Савелій казырнуў, падышоў да дзвярэй і накінуў на абедзве ручкі металічную скабу, якая вісела на глухой дзвярной палове, прывязаная шпагатам.
— А то распусціліся, — буркнуў Ярохін. — Прэзідэнт ім не прэзідэнт, маёр ім не маёр…
— Здымі я табе сказала! — крыкнула Лізавета.
— Ты якую ўчора касу здала? — спытаў Брызін.
— Чатыры семсот!
— З мяне пяць. І можаш не здаваць… Лізавета моўчкі стала наліваць піва.
У куток да інтэлігентаў, які не праглядваўся з вуліцы, Савелій з Брызіным падцягнулі стойкі маёра і Віталіка з Капіталінай, аб’яднаўшы кампанію гэтым простым дзе яннем і ў часе, і ў прасторы. Ніяк і ні з кім не яднаўся напачатку толькі прыціснуты да сцяны паэт. Ён грэбліва адсунуў ад сябе пададзены Лізаветай куфель, але сябрук ягоны спытаў з мяккім дакорам: «Ты што, Валодзя?..» — і паэт зразумеў, што можа папасці пад таварыскі суд за адрыў ад народу. «Нам што, Лёня, больш няма чаго рабіць, як з імі піць?» — паспрабаваў ён яшчэ ашчэ рыцца, як воўк за сцяжкамі, але ў сітуацыі безвыход най дружбы вымушаны быў падціснуць хвост і здац ца, што і прадэманстраваў, пасунуўшы да сярэдзіны кампаніі ляшча на газеце.
— Гарэлку даваць? — спытала Лізавета.
— Даваць! — першым сказаў паэт, каб пра яго ўжо чорт ведае што не падумалі.
— О, — сказаў Віталік. — А то паэт, паэт!.. Я таксама шайбу ганяў.
— За дружбу! За сапраўдную мужчынскую дружбу! — падняў куфель Брызін.
— І жаночую, — сказала Капіталіна.
— І жаночую, — згадзіўся Брызін. — Лізавета, ідзі да нас!
— Я сама з сабой падружкуюся, — запаліла цыгарэту Лізавета. — А гарэлкі ў вас на дружбу толькі пляшка за сталася, у мяне больш няма.
— Я збегаю? — адразу прапанаваўся Савелій.
— Ды пачакай ты, — выпіўшы, паморшчыўся Брызін. — Ты лепей скажы штонебудзь.
Савелій пацепнуў плячыма.
— А што сказаць?.. Мне няма чаго сказаць, я не паэт.
— Хай паэт скажа, — дапамог Савелію маёр Ярохін. — Даўно я паэтаў не слухаў, ад вайны…
— Ад якой вайны? — не зразумеў Брызін, але Ярохін, відаць, забыўся, ад якой, і прамаўчаў.
— Я пачакаю, пакуль ён успомніць, — неяк усё ж не пасяброўску сказаў паэт Валодзя.
— Тады я за Савелія скажу, — дацягнуў сваё да сябе Брызін. — Сказаць, Савелій?