Васіль глянуў наперад — і ледзь не заенчыў ад роспачы: метраў за трыста вуліцу подбегам пераходзілі дзеці! Скураю адчуў небяспеку, бяду...
Яшчэ раз адчайна загадаў самазвалу спыніцца, аднак той не збаўляў хуткасці, бы выпрабоўваючы яго нервы.
"Няўжо?! — скаланула жахлівая думка. — Не-а, быць таго не можа! Апошні вылюдак, апошні падонак не рашыцца на такое..."
Самазвал між тым не тармазіў, не збаўляў хуткасці. Дый затармазіць ён ўжо, мусіць, не паспее... Праз некалькі секунд... Васіль выразна ўявіў, што адбудзецца праз некалькі секунд, калі руды не ўдарыць па тармазах...
А дзеці — зусім побач. На тратуары — выхавацелька, са збянтэжанай цікаўнасцю назірае, што тут адбываецца. Ужо на яе твары жах, ужо кінулася да дзяцей...
— Ра-а-ту-уй, раз-зява! — у адчаі закрычаў Гарноська, быццам выхавацелька магла пачуць той крык і паспець нешта зрабіць.
Спалохана, умольна аглянуўся назад, спадзеючыся, амаль што верачы, што руды ў апошнюю секунду затармозіць, выверне руль на тэлеграфны слуп.
Самазвал ішоў на дзяцей.
— Га-а-адІ — заскрыгатаў зубамі Гарноська, рэзка крутнуў руль улева, націснуў на тормаз… I ў самы апошні момапт ён убачыў вочы рудога. У іх быў жывёльны страх, I самае апошняе, што адчуў,— быў неймавернай сілы ўдар, звон разбітага шкла, трэск, усё пайшло кулём, уверх нагамі…
"Хоць бы не адкінула на дзяцей!.."
Мне кажется порою, что солдаты,
С кровавых не пришедшие полей,
Не в землю нашу полегли когда-то,
А превратились в белых журавлей...
Адкуль гэтая мелодыя? Дзе ён, што з ім? Чаму такія цяжкія павекі? Чаму нельга варухнуць рукой, нагой? Ох, які боль! Сон гэта ці ява? Бальніца?! Чаго ён тут? Стала ўсплываць, як у тумане, пагоня, аварыя… Што з децьмі? Ой, ааблізка, мусіць, падпусціў... I машыну разбіў, і дзяцей не ўратаваў, і той руды ўцёк… Эх-х-х…
И в том строю есть промежуток малый —
Быть может, это место для меня…
Адчуў, што ўсё закружылася, правальваецца ў бездань…
Прачнуўся ад незразумелага гоману. Нечы знаёмы голас. Хто гэта?
"Мятліцкі? Падпалкоўнік Мятліцкі?!"
Нехта ўсхліпвае…
Незнаёмы жаночы голас:
— Не хвалюйцеся, крызіс мінае, сёння-заўтра апрытомнее.
"Хто гэта? Пэўна, урач…"
— Ну чаго ты…
"Бацькаў голас".
— Праз месяц выпішацца і на работу…
— Не пушчу! Чула мая душа…
"Маці?!"
— Пра подзвіг вашага сына ўвесь горад гаворыць…
"А хто ж гэта? Надзея Хадасевіч?! Як яна сюды трапіла?! Які подзвіг?!"
Васілю захацелася расплюшчыць вочы, зірнуць на яе, аднак зрабіць гэта чамусьці не хапала смеласці…