Адразу ж падняўся адзін з воінаў.
— Я, калі дазволіце, — сказаў ён. — Я гатовы рызыкнуць сваім жыццём…
— Не, Дзік-лучнік, не дазволю, — адказаў рыцар. — Ты хітры, але непаваротлівы. Ты бегаеш горш за ўсіх.
— Ну, тады я, сэр Дэніэл! — крыкнуў другі.
— Толькі не ты! — замахаў рукамі рыцар. — Ты бегаеш хутка, а думаеш марудна. Ты адразу трапіш у лагер да Джона Помшчу-за-ўсіх. Вы абодва храбрыя, і я дзякую вам. Але абодва вы не падыходзіце.
Тады азваўся сам Хэтч, але і ён атрымаў адмову.
— Ты мне патрэбен тут, добры Бенет. Ты мая правая рука, — адказаў яму рыцар.
Нарэшце, з усіх, хто хацеў выканаць даручэнне рыцара, сэр Дэніэл выбраў аднаго і даў яму пісьмо.
— Мы ўсе залежым ад твайго спрыту і розуму, — сказаў ён яму. — Прынясі мне добры адказ, і праз тры тыдні я ачышчу мой лес ад гэтых дзёрзкіх бадзяг. Але помні, Трогмортан: справа цяжкая. Ты выйдзеш з замка ноччу і папаўзеш, быццам лісіца; я нават і не ведаю, як ты пераправішся цераз Ціл, — яны трымаюць у сваіх руках і мост і перавоз.
— Я ўмею плаваць, — сказаў Трогмортан. — Не бойцеся, я дабяруся!
— Ідзі ў камору, дарагі, — адказаў сэр Дэніэл, — і спачатку паплавай у цёмным элі.
З гэтымі словамі ён павярнуўся і пайшоў назад.
— У сэра Дэніэла мудрая галава, — сказаў Хэтч Дзіку. — Іншы на яго месцы стаў бы хлусіць, а ён заўсёды гаворыць сваім воінам усю праўду. «Вось, — кажа, — якая нам пагражае небяспека, вось якія нас чакаюць цяжкасці», і яшчэ жартуе пры гэтым. Клянуся святой Барбарай, ён прыроджаны палкаводзец! Кожнага ўмее падбадзёрыць! Паглядзіце, як усе ўзяліся за справу.
Гэтая пахвала сэру Дэніэлу навяла Дзіка на адну думку.
— Бенет, — спытаў ён, — як памёр мой бацька?
— Не пытайся ў мяне пра гэта, — адказаў Хэтч. — Я нічога аб яго смерці не ведаю і не хачу балбатаць пустое, майстар Дзік. Чалавек павінен гаварыць толькі аб тым, што тычыцца яго ўласных спраў, а не аб тым, што ён чуў ад іншых. Спытайце лепш у сэра Олівера або, калі хочаце, у Картэра, але толькі не ў мяне.
І Хэтч адправіўся правяраць вартавых, пакінуўшы Дзіка ў глыбокім роздуме.
«Чаму ён не захацеў мне адказаць? — думаў хлопчык. — Чаму ён назваў Картэра? Картэр… Відаць, Картэр прымаў удзел у забойстве майго бацькі».
Ён зайшоў у замак, прайшоў па доўгім калідоры з нізкімі скляпеннямі і апынуўся ў тым пакойчыку, дзе стагнаў паранены. Картэр уздрыгнуў, калі ўбачыў яго.
— Вы прывялі свяшчэнніка? — усклікнуў ён.
— Не яшчэ, — адказаў Дзік. — Я перш хачу сам з табой паразмаўляць. Адкажы мне: як памёр Гары Шэлтан, мой бацька?
Твар у Картэра таргануўся.
— Не ведаю, — адказаў ён панура.
— Не, ведаеш, — запярэчыў Дзік. — І табе не ўдасца мяне падмануць.
— Кажу вам, не ведаю, — паўтарыў Картэр.
— Ну, калі так, — сказаў Дзік, — ты памрэш без споведзі. Я не рушу адсюль, і не будзе табе ніякага свяшчэнніка. Якая карысць ад раскаяння, калі ты не хочаш паправіць зробленае табою зло? А споведзь без раскаяння нічога не вартая.
— Якія легкадумныя вашы словы, майстар Дзік, — спакойна сказаў Картэр. — Непрыстойна пагражаць таму, хто памірае, і, шчыра сказаць, гэта нават ганебна для вас. Вы паступаеце кепска і, галоўнае, нічога гэтым не даб'ецеся. Не хочаце клікаць свяшчэнніка — не трэба. Душа мая трапіць у пекла, але вы ўсё роўна нічога не даведаецеся! Гэта апошняе маё слова.
І паранены павярнуўся на другі бок.
Сказаць па шчырасці, Дзік адчуваў, што ляпнуў неабдумана, яму было сорамна сваіх пагроз. І ўсё ж ён вырашыў паспрабаваць яшчэ раз.
— Картэр, — сказаў ён, — зразумей мяне правільна. Я ведаю, што ты выконваў чужую волю: слуга павінен падпарадкоўвацца свайму пану. Я цябе ні ў чым не віню. Але з усіх бакоў я чую, што на мне ляжыць вялікі доўг — адпомсціць за бацьку. Прашу цябе, добры Картэр, забудзь мае пагрозы і са шчырым раскаяннем дапамажы мне.
Паранены маўчаў. Як ні стараўся Дзік, ён не дабіўся ад яго ні слова.