Alanna kuchte. ‘Wat kunnen we anders, Verin? Ze krankzinnig laten worden? Het dwaze plan van de Witten volgen?’
‘Dat denk ik niet,’ zei Verin kalm. ‘Zelfs als we vrouwen konden vinden die de kinderen van gestilde mannen willen baren, is dat nog geen waarborg dat de kinderen kunnen geleiden, of meisjes zouden zijn. Ik heb voorgesteld om de aantallen te vergroten door de Aes Sedai zelf kinderen te laten krijgen. Alviarin zelf dus ook, aangezien zij het als eerste opperde, maar ze vond het niet leuk.’
‘Dat zal zeker niet,’ lachte Alanna. De plotselinge flits van verrukking, die haar doordringende, donkere blik liet verdwijnen, was een verrassing. ‘Ik wilde dat ik haar gezicht had kunnen zien.’
‘Haar uitdrukking was... belangwekkend,’ zei de Bruine zuster peinzend. ‘Rustig maar, Perijn. Ik zal je de rest van het antwoord geven. Thee?’
Hij probeerde niet meer boos te kijken, en ineens merkte hij dat hij op de vloer zat met zijn boog naast zich en een kom sterke thee in zijn handen. Iedereen zat in een kring in het midden van de kamer. Alanna nam het op zich uit te leggen waarom ze in Emondsveld waren, misschien om te voorkomen dat de andere Aes Sedai te veel af zou dwalen.
‘Hier in Tweewater, dat naar ik vermoed in geen duizend jaar door een Aes Sedai bezocht is, vond Moiraine twee vrouwen die niet alleen het geleiden konden Ieren, maar ook vrouwen die het was aangeboren. Bovendien hoorde ze van een ander die gestorven was omdat ze het vermogen niet kon beheersen.’
‘Om nog maar te zwijgen van drie ta’veren,’ murmelde Verin in haar thee.
‘Heb je enig idee,’ ging Alanna door, ‘hoeveel steden en dorpen we moeten bezoeken om drie meisjes te vinden bij wie dit vermogen aangeboren is? Het enige wonder is dat het zo lang heeft geduurd om hier naar meer te komen zoeken. Het oude bloed is hier in Tweewater heel sterk. We waren al een week in Wachtheuvel voor de Kinderen aankwamen, en we hebben terdege opgepast niemand, behalve de vrouwenkring daar, te onthullen wie wij waren. In die paar dagen vonden we vier meisjes die opgeleid kunnen worden, en ik geloof dat één ervan een aangeboren vermogen bezit.’
‘Het is moeilijk om er zeker van te zijn,’ voegde Verin eraan toe. ‘Ze is nog maar twaalf. Geen enkel meisje komt in de buurt van Egwenes of Nynaeves kracht, maar het is niettemin een opmerkelijk aantal. Er kunnen er ook nog twee of drie op de boerderijen buiten Wachtheuvel wonen. We kregen de kans niet om de meisjes hier of verder naar het zuiden te onderzoeken. Tarenveer was een teleurstelling, moet ik zeggen. Te veel vermenging met bloedlijnen vanbuiten, denk ik.’ Perijn moest toegeven dat het zinnig klonk. Maar het gaf niet op al zijn vragen antwoord, en niet alle twijfel was weggenomen. Hij ging verzitten en strekte zijn benen. De speerwond in zijn dij deed pijn. ik begrijp niet waarom jullie je hier verbergen. De Witmantels nemen onschuldige mensen gevangen en jullie zitten hier maar. Trolloks stropen kennelijk heel Tweewater af en jullie zitten hier maar.’ Loial bromde iets. Perijn ving iets op van ‘Aes Sedai boos maken’ en ‘horzelnest’, maar hij bleef doorhameren. ‘Waarom doen jullie niets? Jullie zijn Aes Sedai! Bloedvuur, waarom doen jullie niets?’
‘Perijn!’ siste Faile, voordat ze zich met een verontschuldigende glimlach tot Verin en Alanna wendde. ‘Vergeef hem alstublieft. Moiraine Sedai heeft hem verwend. Ik neem aan dat haar karakter wat gemakkelijker is en dat ze hem te veel ruimte heeft geboden. Wees niet boos op hem. Hij zal zich beter gedragen.’ Ze wierp hem een scherpe blik toe, waarmee ze aangaf dat het ook voor zijn oren bestemd was, zelfs nog meer. Hij keek al even woest terug. Ze had niet het recht zich hierin te mengen.
‘Gemakkelijk van karakter?’ zei Verin met knipperende ogen. ‘Moiraine? Daar heb ik nooit iets van gemerkt.’
Alanna gebaarde Faile te zwijgen. ‘Je begrijpt het in ieder geval niet,’ zei de Aes Sedai kil tegen Perijn. ‘Je begrijpt de beperkingen waaronder we moeten werken niet. De Drie Geloften zijn niet zomaar woorden. Ik heb twee zwaardhanden naar deze streek meegenomen.’ De Groenen waren de enige Ajah die meerdere zwaardhanden bonden; hij had gehoord dat sommigen er drie of vier hadden. ‘De Kinderen namen Owein te pakken toen hij een veld overstak. Ik voelde elke pijl die hem trof, tot hij stierf. Ik voelde hem sterven. Als ik daar geweest was, had ik hem en mijzelf met de Kracht kunnen verdedigen. Maar ik mag de Kracht niet voor wraak aanwenden. De Geloften staan dat niet toe. De Kinderen zijn bijna even vuig als sommige mensen, maar het zijn geen Duistervrienden, en om die reden zijn ze veilig voor de Kracht, behalve in het geval van zelfverdediging. Hoezeer we dat begrip ook willen rekken, er is een grens.’
‘Wat de Trolloks betreft,’ voegde Verin eraan toe, ‘we hebben er een aantal te pakken genomen, en ook twee Myrddraal, maar er zijn grenzen. Op de een of andere manier kunnen Halfmannen voelen dat er geleid wordt. Als we daardoor een paar honderd Trolloks aantrekken, kunnen we heel weinig doen, alleen vluchten.’
Perijn krabde aan zijn baard. Hij had dit kunnen verwachten, moeten weten. Hij had Moiraine zien strijden tegen Trolloks en hij besefte enigszins wat ze kon en wat niet. Hij besefte ook dat hij had zitten denken aan hoe Rhand alle Trolloks in de Steen had gedood. Maar Rhand was sterker dan deze Aes Sedai, waarschijnlijk sterker dan allebei samen. Nou ja, of ze hem hielpen of niet, hij was nog steeds van plan om elke Trollok in Tweewater af te maken. Nadat hij Marts familie en de Lohans had bevrijd. Als hij er maar zorgvuldig genoeg over nadacht, zou hij een manier vinden. Zijn dij deed ontzettend zeer. ‘Je bent gewond.’ Alanna zette haar kom op de vloer, kwam naar hem toe en knielde naast hem neer. Ze nam zijn hoofd in haar handen. Er ging een tinteling door hem heen. ‘Ja, ik zie het. Me dunkt dat je dit niet bij het scheren hebt opgelopen.’
‘Van de Trolloks, Aes Sedai,’ zei Bain. ‘Toen we in de bergen uit de saidinwegen kwamen.’ Chiad raakte haar arm aan en ze zweeg. ‘Ik heb de saidinpoort vergrendeld,’ voegde Loial er snel aan toe. ‘Niemand kan die gebruiken, tenzij hij aan deze kant wordt geopend.’ ik dacht al dat ze op die manier hierheen kwamen,’ mompelde Verin half in zichzelf. ‘Moiraine heeft verteld dat ze de saidinwegen gebruikten. Vroeg of laat zal dat ons nog in grote problemen brengen.’ Perijn vroeg zich af aan welke problemen ze dacht. ‘De wegen,’ zei Alanna, die nog steeds zijn hoofd vasthield. ‘Ta’veren! Jonge helden!’ Ze zei het goedkeurend maar er klonk ook iets van een verwensing in door.
‘Ik ben geen held,’ zei hij onaangedaan. ‘De wegen waren de snelste manier om hier te komen. Dat is alles.’
De Groene zuster praatte door alsof hij niets gezegd had. ik zal nooit begrijpen waarom de Amyrlin Zetel jullie drie je gang liet gaan. Elaida kreeg de stuipen van jullie, en zij zei het hardop, maar ze is niet de enige. Nu de zegels verzwakken en de Laatste Slag nadert, zijn drie loslopende ta’veren wel het laatste wat we nodig hebben. Ik zou ieder van jullie hebben gestrikt, zelfs gebonden.’ Hij probeerde zich los te maken, maar ze verstevigde haar greep en glimlachte, ik ben nog niet zo ver van de gebruiken gedwaald dat ik een man tegen zijn wil zou binden. Nog niet.’ Hij wist niet hoever ze daar nog vandaan was; de glimlach bereikte haar ogen niet. Ze liet haar vinger over de half geheelde snede op zijn wang glijden. ‘Het is te lang geleden sinds je die hebt opgelopen. Zelfs Heling zou een litteken achterlaten.’ ik hoef er niet mooi uit te zien,’ mopperde hij. Alleen maar gezond genoeg om te doen wat hij moest doen. Faile lachte luid. ‘Wie heeft u dat verteld?’ zei Faile, en ze wisselde, heel verrassend, een glimlach met Alanna uit.