Faile leek het om de een of andere reden niet meer vermakelijk te vinden. Ze keek hen aan met een blik die even hooghartig was als die van Elayne op haar koninklijke momenten, stijf en meteen ijskoud gezicht. ‘Je hebt hem genoeg lastig gevallen. Hij is gewond. Maak dat je wegkomt.’
Tot zijn verbazing maakten de drie een onhandige buiging – Dav zette zelfs zijn been een beetje naar achteren, waardoor hij er heel belachelijk uitzag – en boden Faile snel gefluisterde verontschuldigingen aan – hem niet – en keerden zich om naar de deur. Ze konden niet zo snel naar buiten, want Loial was aangekomen en die moest bukken voor de deuropening, waarbij zijn warrige haren langs de deurpost streken. Ze staarden de Ogier bijna aan alsof ze hem voor het eerst zagen, wierpen toen een blik op Faile en schoten snel weg. De kille blik van een hoge vrouwe die ze vertoonde, werkte echt goed. Toen Loial zich oprichtte, kwam zijn hoofd bijna tegen de zoldering. Zijn ruime jaszakken puilden als gebruikelijk uit van de boeken, maar hij had een enorme bijl in zijn hand. De schacht was bijna even lang als hijzelf, het blad had de vorm van een houthakkersbijl en was minstens zo groot als Perijns strijdbijl. ‘Je bent gewond,’ klonk zijn dreunende stem toen zijn ogen op Perijn vielen. ‘Ze zeiden dat je terug was, maar niet dat je gewond was, anders was ik wel sneller gekomen.’ Perijn schrok van zijn bijl. Onder de Ogier betekende ‘een lange steel aan je bijl maken’ dat je haastig was of kwaad. Om de een of andere reden vonden de Ogier die twee dingen vrijwel hetzelfde. Loial zag er écht boos uit, zijn oortoefjes waren omlaag getrokken en zijn frons was zo diep dat de wenkbrauwpunten bijna zijn dikke wangen raakten. Ongetwijfeld omdat hij bomen moest vellen. Perijn had hem graag alleen willen spreken om te horen of hij nog iets meer had gezien van wat Alanna allemaal uitspookte. Of Verin. Hij wreef over zijn gezicht en merkte verbaasd dat het droog aanvoelde. Het was net alsof hij hevig zou moeten zweten.
‘Hij is ook koppig,’ zei Faile en wendde zich tot Perijn met dezelfde strenge blik die ze bij Dav, Elam en Ewin had gebruikt. ‘Je hoort in bed. Waar is Alanna, Verin? Als ze hem moet helen, waar is ze dan?’
‘Ze komt.’ De Aes Sedai keek niet op. Ze hield zich met een nadenkende frons weer bezig met haar schrijfboekje, de pen in de aanslag. ‘Hij zou toch in bed moeten liggen.’
‘Daarvoor krijg ik later nog tijd,’ zei Perijn vastbesloten. Hij schonk haar een glimlach om het te verzachten, maar ze keek alleen maar bezorgder en fluisterde zachtjes: ‘Koppig!’ In Verins aanwezigheid kon hij Loial niets over de Aes Sedai vragen, maar er was nog iets anders minstens even belangrijk. ‘Loial, de saidinpoort is niet gesloten en er komen Trolloks door. Hoe kan dat?’
De wenkbrauwen van de Ogier zakten nog verder omlaag en zijn oren trilden. ‘Mijn fout, Perijn,’ rommelde hij treurig, ik heb allebei de Avendesorabladeren aan de buitenkant gedaan. Dat sloot de poort van binnen wel af, maar van buiten kon iedereen hem nog steeds openen. De saidinwegen zijn al zoveel generaties lang donker, maar wij hebben ze laten groeien. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen de poort te vernietigen. Het spijt me, Perijn. Het is helemaal mijn schuld.’
‘Ik meende dat een poort niet vernietigd kón worden,’ zei Faile. ‘Dat bedoel ik ook eigenlijk niet.’ Loial leunde op zijn lange bijl. ‘Er is een keer een saidinpoort verwoest, zo’n vijfhonderd jaar na het Breken, volgens Damelle, dochter van Ala, dochter van Soferra, omdat de poort vlak bij een stedding lag die door de Verwording was aangetast. Momenteel zijn er twee of drie poorten in de Verwording verloren gegaan. Maar ze schreef dat het heel moeilijk was en dertien Aes Sedai vereiste die samenwerkten met een sa’angreaal. Ze heeft ook een andere poging beschreven van slechts negen Aes Sedai tijdens de Trollok-oorlogen, maar daarbij raakte de saidinpoort zo beschadigd dat de Aes Sedai naar binnen werden getrokken...’ Hij zweeg opeens, zijn oren wiebelden verlegen en zijn brede neus rimpelde. Iedereen keek hem aan, zelfs Verin en de Aiel. ik laat mezelf soms te veel meeslepen. De saidinpoort. Inderdaad. Ik kan hem niet vernietigen, maar als ik beide Avendesorabladeren verwijder, zal de poort doodgaan.’ Hij vertrok zijn gezicht bij die gedachte. ‘De enige manier om de poort weer te openen, is de Ouderen erbij te halen met de Talisman van het Groeien. Hoewel ik aanneem dat een Aes Sedai er een gat in kan maken.’ Ditmaal rilde hij. Het beschadigen van een saidinpoort moest voor hem even erg zijn als het vernielen van een boek. Even later stond zijn gezicht weer dodelijk ernstig, ik zal nu gaan.’
‘Nee!’ zei Perijn scherp. De pijlpunt leek te kloppen, maar het deed eigenlijk geen pijn meer. Hij praatte te veel en zijn keel was droog. ‘Daarginds zijn Trolloks, Loial, en die stoppen even graag een Ogier in hun kookpot als een mens.’
‘Maar Perijn, ik...’
‘Nee Loial. Hoe kun je je boek afmaken als je verdwijnt en gedood wordt?’
Loials oren bewogen, ik ben er verantwoordelijk voor, Perijn.’
‘Nee, dat ben ik,’ zei Perijn zacht. ‘Jij hebt me verteld wat je met de poort ging doen en ik heb geen ander voorstel gedaan. Als ik bovendien bedenk hoe hoog je springt als je moeder wordt genoemd... Ik wil haar niet achter me aan krijgen. Zodra Alanna mij heeft geheeld van die pijlpunt, ga ik.’ Hij veegde zijn voorhoofd af en keek toen fronsend naar zijn hand. Nog steeds geen zweet. ‘Kan ik wat water krijgen?’
Meteen stond Faile naast hem en lagen haar koele vingers op zijn voorhoofd. ‘Hij is gloeiend heet! Verin, we kunnen niet langer op Alanna wachten. Je moet...’
‘Ik ben er,’ sprak de donkere Aes Sedai en ze verscheen in de deur achter in de gelagkamer. Marin Alveren en Alsbet Lohan stonden vlak achter haar, gevolgd door Ihvon. Perijn voelde de prikkeling van de Kracht al voor Alanna’s hand die van Faile verving en ze voegde er met koele ernstige stem aan toe: ‘Draag hem naar de keuken. Hij kan daar op de tafel liggen. Die is er groot genoeg voor. Snel. We hebben niet veel tijd.’
Perijns hoofd tolde en opeens besefte hij dat Loial zijn bijl naast de deur had geplaatst en hem als een pasgeboren kind in de armen wegdroeg, ik zorg voor de saidinpoort, Loial.’ Licht wat heb ik een dorst. ‘Mijn verantwoordelijkheid.’
De pijlpunt deed echt niet zoveel pijn meer als eerst, maar hij had nu overal pijn. Loial droeg hem ergens heen, stapte gebukt door een deur. Hij zag hoe vrouw Lohan op haar lip beet en met haar ogen knipperde alsof ze ging huilen. Hij vroeg zich af waarom. Ze huilde nooit. Vrouw Alveren keek ook al zo bezorgd.
‘Vrouw Lohan,’ mompelde hij. ‘Mama zegt dat ik in de leer mag komen bij baas Lohan.’ Nee, dat was heel lang geleden. Dat was... Wat was? Hij leek het zich niet meer te herinneren.
Hij lag op iets hards en luisterde naar wat Alanna vertelde. ‘... de weerhaken zitten zowel in het bot als in het vlees en de pijlpunt is verbogen. Ik moet hem rechtbuigen, in de richting van de wond, en hem er dan uittrekken. Als de schok hem niet doodt, kan Heling de schade herstellen die ik hem toebreng en tegelijk de rest helen. Een andere manier is er niet. Hij verkeert nu op het randje.’ Het had met hem niets te maken.
Faile keek hem bevend en glimlachend aan; haar gezicht was omgekeerd. Had hij écht ooit gedacht dat haar mond te breed was? Het was precies goed. Hij wilde haar wang aanraken, maar om de een of andere reden hielden vrouw Alveren en vrouw Lohan zijn polsen vast en leunden er met hun hele gewicht op. Er drukte ook iets zwaars op zijn benen en Loials grote handen omvatten zijn schouders en drukten hem plat tegen de tafel. Tafel. Ja. De keukentafel.