Kou doortrok Rhand. Een dof gevoel kroop langs zijn benen en armen omhoog, door zijn botten, tot hij amper de glassplinters en porseleinscherven voelde die in zijn vlees kerfden. Er flikkerde iets van paniek door de leegte om hem heen. Misschien had hij een fatale fout gemaakt. Ze waren groter dan dat kleintje dat hij had opgepakt en ze onttrokken meer warmte aan hem. Niet alleen warmte. Hoe kouder hij werd, hoe meer de glazige ogen die hem aanstaarden, een eigen leven kregen. Met kille zekerheid wist hij dat zijn dood de strijd niet zou beëindigen. De drie zouden elkaar bestrijden, tot er een was overgebleven en die zou zijn leven hebben, zijn herinneringen, het beeld zou hem zijn.
Koppig vocht hij door, worstelde heftiger terwijl hij verzwakte. Hij trok saidin aan, probeerde zich met saidinhitte te vullen. Zelfs de ziekmakende smet was welkom, want hoe meer hij die voelde, hoe meer saidin door hem heen trok. Als zijn maag nog in opstand kon komen, was hij nog in leven, en als hij leefde kon hij nog vechten. Maar hoe? Hoef Wat heb ik daarnet gedaan? Saidin ziedde door hem heen tot het leek of hij door de Ene Kracht zou worden verteerd als hij zijn aanvaller kon overwinnen. Hoe deed ik het? Hij kon alleen maar saidin aantrekken en proberen... en reiken... inspanning... Een van de drie verdween – Rhand voelde hem naar binnen glijden, en het was of hij van een grote hoogte plat op een rotsige bodem viel. Toen de andere twee samen. De klap smeet hem op z’n rug, waarna hij lag te staren naar het ingewikkelde pleisterwerk van het weelderige plafond met de vergulde knopen, lag te genieten van het feit dat hij nog steeds ademhaalde.
Nog steeds groeide de Kracht in elke leegte van zijn wezen. Hij wilde elke maaltijd uitspugen die hij ooit had genoten, maar in tegenstelling daarmee voelde hij zich vol leven, voelde dat een leven zonder saidin net was of je in schaduw leefde. Hij kon de bijenwas van de kaarsen ruiken en de olie in de lampen. Hij kon ieder vezeltje van het tapijt in zijn rug voelen. Hij kon iedere gapende wond in zijn vlees voelen, ieder snee, ieder schrammetje, iedere pijnlijke plek. Maar hij hield saidin vast.
Een van de Verzakers had getracht hem te vermoorden. Of misschien waren ze het wel allemaal geweest. Dat moest het geweest zijn, tenzij de Duistere al vrij was, maar in dat geval had hij niet iets moeten bevechten dat zo simpel was. Dus hield hij zijn band met de Ware Bron vast. Tenzij ik het zelf heb gedaan. Kan ik wat ik ben voldoende haten om mezelf te willen doden? Zonder het zelf te weten? Licht, ik moet leren dit te beheersen. Dat moet!
Pijnlijk duwde hij zich overeind. Hij hinkte naar de standaard waarop Callandor lag en zijn voeten lieten bloederige voetsporen achter. Hij zat onder het bloed uit honderden sneden. Hij hief het zwaard en over de gehele lengte gloeide het kristal op door de Kracht die erin stroomde. Het Zwaard dat geen zwaard is. Deze kling, schijnbaar van glas, kon even scherp snijden als het fijnste staal, maar Callandor was eigenlijk geen zwaard, maar een overblijfsel uit de Eeuw der Legenden, een sa’angreaal. Met behulp van een van de betrekkelijk zeldzame angrealen die na de Oorlog van de Schaduw en het Breken van de Wereld waren overgebleven, kon een geleider stromen van de Ene Kracht aanwenden die hem zonder zo’n angreaal konden verassen. Met een nog zeldzamere sa’angreaal konden de stromen tweemaal zo sterk toenemen. En Callandor die alleen door een man kon worden gebruikt, was verbonden met de Herrezen Draak over drieduizend jaren van legenden en voorspelling. Het was een van de krachtigste sa’angrealen die ooit waren gemaakt. Met Callandor in zijn handen kon hij zelfs een Verzaker het hoofd bieden. Zij moeten het zijn geweest. Dat kan niet anders.
Opeens besefte hij dat hij Berelain helemaal niet had gehoord. Half bevreesd dat ze dood was, keerde hij zich om.
Ze knielde nog steeds en dook huiverend in elkaar. Ze had haar gewaad weer aangetrokken en hield het omhelsd als een stalen harnas, als een dikke muur. Met een lijkwit gezicht bevochtigde ze haar lippen. ‘Welke...?’ Ze kon haar zin niet afmaken.
‘Ik ben de enige die er is,’ zei hij vriendelijk. ‘De man die u behandelde alsof we elkaar een trouwbelofte hebben gedaan.’ Hij wilde haar ermee troosten, misschien zelfs doen glimlachen – een vrouw die zich zo sterk had getoond, kon toch zeker ook glimlachen, zelfs bij het zien van een met bloed bedekte man – maar ze boog zich en drukte haar gezicht tegen de vloer.
‘Mijn nederige verontschuldigingen dat ik u zo zwaar heb beledigd, Drakenheer.’ Haar hese stem klonk nederig en bevreesd. Totaal niet zoals ze was. ik smeek u mijn vergrijp te vergeten en te vergeven. Ik zal u niet meer lastig vallen. Dat zweer ik, mijn Heer Draak. Bij de naam van mijn moeder en in het Licht, ik zweer het.’
Hij maakte de stroomknoop los. De onzichtbare muur die haar opsloot, werd een kort zuchtje wind die haar gewaad rimpelde. ‘U mag gaan als u wilt.’
Ze richtte zich weifelend op, strekte haar hand uit en zuchtte opgelucht toen die nergens op stootte. Haar rok ophoudend zocht ze voorzichtig een weg over het met glas bedekte tapijt, terwijl de scherven onder haar fluwelen muiltjes knerpten. Vlak voor de deur bleef ze staan en keek hem met zichtbare inspanning aan. Haar ogen keken hem niet echt aan. ‘Ik zal de Aiel naar binnen sturen als u dat wilt. Ik kan een van de Aes Sedai halen om uw wonden te verzorgen.’ Ze zou nu liever in een kamer willen zijn met een Myrddraal, of zelfs met de Duistere zelf, maar ze is geen slappeling. ‘Dank u,’ zei hij rustig, ‘maar liever niet. Ik zou het op prijs stellen als u niemand vertelt wat er hier is gebeurd. Nog niet. Ik zal doen wat gedaan moet worden.’ Het moesten de Verzakers zijn geweest. ‘Zoals mijn Heer Draak beveelt.’ Ze maakte een kleine révérence en haastte zich naar buiten, misschien uit angst dat hij over haar vertrek nog van gedachten zou veranderen.
Hij hinkte naar het voeteneind van zijn bed, liet zich op de kist zakken en legde Callandor dwars over zijn knieën; zijn bebloede handen rustten op de gloeiende kling. Met dit wapen in zijn handen zou zelfs een Verzaker hem vrezen. Hij zou gauw Moiraine laten halen om zijn wonden te helen. Hij zou gauw met de Aiel buiten spreken en weer de Herrezen Draak worden. Maar nu... op dit moment wilde hij gewoon zitten en terugdenken aan een schaapherder die Rhand Altor heette.
3
Bespiegelingen
Ondanks het late uur haastte zich een groot aantal mensen door de brede gangen van de Steen. Een gestage stroom van mannen en vrouwen in het zwart en goud van dienaren van de Steen of in het livrei van een hoogheer. Zo nu en dan verschenen een paar Verdedigers, zonder helm of wapen, met openhangende jassen. De dienaren maakten een buiging of een révérence voor Perijn en Faile als ze vlakbij waren en haastten zich tegelijk al weer verder. De meeste soldaten schrokken als ze hen zagen. Sommigen maakten een stijve buiging met de hand op het hart, maar allen liepen sneller door, alsof ze graag uit hun buurt wilden komen.
Slechts een op de vier lampen was aan. In de schemerige stukken tussen hun hoge standaards verduisterde de schaduw de wandkleden en hulde de kisten die hier en daar stonden in het duister. Voor het oog van de meesten tenminste, niet voor die van Perijn. Zijn ogen glansden als gepoetst goud in die sombere ganggedeelten. Hij liep snel naar de volgende aangestoken lamp toe en hield zijn ogen neergeslagen, tenzij hij in het volle licht liep. De meeste mensen in de Steen waren op de een of andere manier op de hoogte van zijn vreemde ogen. Niemand had het er natuurlijk over. Zelfs Faile leek aan te nemen dat die kleur kwam door zijn samenwerking met een Aes Sedai, iets wat er gewoon was, iets wat je aanvaardde, maar waar je nooit naar vroeg. Ondanks dat liep er toch altijd een prikkeling langs zijn rug wanneer hij besefte dat een onbekende zijn ogen in het duister had zien glimmen. Als ze er hun mond over hielden, benadrukte hun zwijgen slechts zijn anders zijn.