‘Ik wou dat ze niet zo naar me keken,’ mompelde hij toen een veel oudere grijzende Verdediger bijna begon te rennen toen hij hun eenmaal voorbij was. ‘Net of ze bang voor me zijn. Dat zijn ze niet eerder geweest, niet op die manier. Waarom liggen al die mensen niet in bed?’
Een vrouw met een dweil en een emmer zakte even door haar knie en schoof langs hen heen met neergeslagen ogen. Ze liepen gearmd, en Faile keek hem even aan. ‘Ik dacht eigenlijk dat van wachten niet wordt verondersteld dat ze in dit gedeelte van de Steen komen, tenzij ze dienst hebben. Dit is een prachttijd om op de zetel van een heer met een dienstmeid te vrijen en misschien net te doen of je de heer of de vrouwe bent, terwijl die liggen te slapen. Misschien zijn ze bang dat je ze verklikt. Maar bedienden doen het meeste werk wel ’s nachts. Niemand wil overdag door vegers, stoffers en poetsers voor de voeten worden gelopen.’
Perijn knikte aarzelend. Hij veronderstelde dat ze dit soort dingen wist uit het huis van haar vader. Een rijke koopman had natuurlijk dienaren en bewakers voor zijn wagens. Wat hem was overkomen, was niet de reden dat deze mensen uit hun bed waren gekomen. Als dat wel zo was, zouden ze de Steen hebben verlaten en waarschijnlijk nog steeds op de vlucht zijn. Maar waarom was hij klaarblijkelijk het doelwit geweest, alleen hij? Hij keek nu al met afschuw uit naar de ruzie met Rhand, maar hij moest het gewoon weten. Faile moest bijna hollen om hem bij te houden.
De Steen was ondanks alle pracht, goud en het mooie houtsnijwerk vanbinnen net zo voor de strijd ontworpen als de buitenmuren. Overal bevonden zich verspiedergaatjes in het plafond van een kruising met een andere gang. Nooit gebruikte sleuven voor boogschutters zaten overal, waar ze een goed schootsveld over een lange gang boden. Faile en hij beklommen de ene smalle wenteltrap na de andere. Ze waren allemaal in de muur ingebouwd of anders afgeschermd, maar hier waren nog meer schietsleuven zichtbaar dan in de gang eronder. Dit alles had de Aiel natuurlijk niet gedeerd, de eerste vijand die ooit door de buitenmuur was heengedrongen.
Toen ze op een sukkeldrafje een wenteltrap opgingen – Perijn besefte niet eens dat ze dat deden, hoewel hij nog sneller zou zijn gegaan als hij niet met Faile aan de arm had gelopen – ving hij een zweem op van ranzig zweet en een vage aanduiding van een misselijk zoet reukwater, maar die geuren drongen niet echt tot hem door. Hij liep slechts aan zijn woorden voor Rhand te denken. Waarom heb je geprobeerd mij te doden? Word je nu al gek? Er waren geen aardige vragen te bedenken en hij rekende ook niet op gemakkelijke antwoorden. Toen ze bijna boven in de Steen uit een schemerige gang stapten, botste hij zowat op een hoogheer en zijn twee lijfwachten. Alleen de Verdedigers was toegestaan wapenrusting binnen de Steen te dragen, maar deze drie mannen hadden een zwaard aan hun zij. Dat was natuurlijk niet ongewoon, maar hun aanwezigheid hier, op deze verdieping, terwijl ze naar het felle licht staarden aan het eind van de gang, dat was zeker ongewoon. Dat licht kwam uit de wachtkamer van de vertrekken die Rhand waren gegeven. Of door hem waren ingenomen. Of waar hij misschien door Moiraine in was geduwd. Perijn en Faile hadden niet echt stil willen doen op de trap, maar de drie mannen waren zo gespannen aan het kijken dat aanvankelijk geen van drieën de nieuw aangekomenen opmerkte. Toen draaide een van de lijfwachten in de blauwe jassen zijn hoofd, alsof hij kramp in zijn nek had; zijn mond viel open toen hij hen zag. De kerel verbeet een vloek en hij draaide zich snel om naar Perijn terwijl zijn zwaard een handlengte uit de schede werd getrokken. De ander deed bijna meteen hetzelfde. Beiden hielden zich gespannen klaar, maar hun ogen schoten verontrust heen en weer en vermeden die van Perijn. Ze roken zurig naar zweet. Evenals de hoogheer, hoewel die zijn vrees behoorlijk in bedwang hield. Hoogheer Torean, witte strepen haar in zijn donkere puntbaardje, bewoog loom alsof hij op een bal was. Terwijl hij een te zoet geparfumeerd zakdoekje uit zijn mouw trok, depte hij een knobbelneus die helemaal niet groot leek naast zijn oren. Een mooie zijden jas met rood satijn onderaan maakte de simpele trekken van zijn gezicht nog alledaagser. Hij keek naar Perijn, die in hemdsmouwen was en depte opnieuw zijn neus voor hij zijn hoofd iets neeg. ‘Het Licht verlichte jullie,’ zei hij beleefd. Zijn ogen vingen Perijns gele blik op en hij keek snel weg, hoewel zijn gezicht zich niet vertrok. ‘Het is goed met u, naar ik hoop?’ Misschien klonk het veel te beleefd.
Perijn trok zich niet veel van de toon van de man aan, maar de wijze waarop Torean met een soort achteloze belangstelling Faile van top tot teen bekeek, deed hem zijn vuisten ballen. Hij slaagde er echter in zijn toon vlak te houden. ‘Het Licht verlichte u, hoogheer Torean. Ik ben blij te zien hoe u de wacht houdt bij de Drakenheer. Andere mannen van uw rang koesteren wellicht bezwaren tegen zijn aanwezigheid.’ Toreans dunne wenkbrauwen trokken zich op. ‘De Voorspelling is vervuld en Tyr heeft zijn deel gehad in die Voorspelling. Wellicht zal de Herrezen Draak Tyr naar een nog grootsere bestemming voeren. Welke man zou daar iets op tegen hebben? Maar het is laat. Ik wens u een goede avond.’ Weer nam hij Faile op, perste zijn lippen opeen en liep iets te bruusk door de gang weg, weg van de lampen van de voorkamer. Zijn lijfwachten volgden hem als goed geoefende honden op de voet.
‘Je had niet zo onbeleefd hoeven te zijn,’ zei Faile strak toen de hoogheer buiten hun gehoor was. ‘Je klonk net alsof je tong van bevroren ijzer was. Als je van plan bent hier te blijven, zul je moeten leren wat beter met de heren op te schieten.’
‘Hij stond naar je te kijken alsof hij je op zijn knie wilde laten spelen. En dan bedoel ik niet als een vader.’
Ze snoof verachtelijk. ‘Hij is niet de allereerste man die naar me kijkt. Als hij zo brutaal was geweest meer te willen, had ik hem met een frons en een blik op zijn plaats gezet. Ik heb jou niet nodig om voor mij het woord te doen, Perijn Aybara.’ Desondanks klonk ze niet echt misnoegd.
Krabbend aan zijn baard keek hij Torean na en zag de hoogheer en zijn wachten om een verre hoek verdwijnen. Hij vroeg zich af hoe het de Tyreense heren lukte zich niet dood te zweten. ‘Heb je het gezien, Faile? Zijn kruiphonden lieten hun zwaard pas los toen hij tien passen verderop was.’
Ze keek hem fronsend aan, toen in de richting waarin het drietal was verdwenen en knikte toen langzaam. ‘Je hebt gelijk. Maar ik begrijp het niet. Ze buigen niet en likken niet je hielen zoals ze voor hém doen, maar iedereen loopt net als bij een Aes Sedai behoedzaam met een boogje om jou en Mart heen.’
‘Als vriend van de Draak heb ik misschien toch minder bescherming dan eerst.’
Ze stelde niet opnieuw voor te vertrekken, niet met woorden althans, maar het stond duidelijk in haar ogen te lezen. Het lukte hem beter die onuitgesproken gedachte te negeren dan haar gesproken woorden. Voor ze het eind van de gang hadden bereikt, kwam Berelain uit de heldere lichten van de wachtkamer aansnellen, terwijl ze met beide armen een dun wit gewaad stevig om haar heen hield geslagen. Als de Eerste van Mayene nog sneller had gelopen, zou ze hebben gehold. Om Faile te laten zien dat hij even beleefd kon zijn als zij maar verlangde, maakte Perijn een diepe buiging die zelfs door Mart niet kon worden verbeterd, wilde hij wedden. Failes révérence was daarentegen niet meer dan een klein knikje van haar hoofd en een nauwelijks waarneembaar buigen van de knie. Hij merkte het amper op. Toen Berelain zonder een blik op hen langssnelde, krulden zijn neusvleugels van haar geur van angst en vuns; het was of hij een zwerende wond rook.
Hiermee vergeleken betekende Toreans vrees niets. Hij rook pure paniek, vastgelegd met een rafelig touwtje. Hij richtte zich langzaam op en staarde haar na.
‘Een feestje voor je ogen?’ vroeg Faile zachtjes.
Hij hield zich zozeer met Berelain bezig, was zo verbaasd waarom die op het randje van paniek verkeerde, dat hij zonder nadenken zei: ‘Ze rook naar...’