‘De Herrezen Draak is een voorspelling van de natlanders,’ zei Rhuarc. ‘Die van ons luidt: Hij die komt met de dageraad.’ ik dacht dat dat hetzelfde was. Waarom zijn jullie anders naar de Steen gekomen? Bloedvuur, Rhuarc, jullie Aiel zijn het Volk van de Draak, zoals de Voorspellingen zeiden. Je kunt dat net zo goed toegeven, ook al wil je het niet hardop zeggen.’
Rhuarc negeerde zijn laatste woorden, in jullie Voorspellingen van de Draak zijn de val van de Steen en het opnemen van Callandor de aankondiging van de wedergeboorte van de Draak. Onze voorspelling luidt slechts dat de Steen moet vallen vóór Hij die komt met de dageraad verschijnt om ons terug te brengen naar wat ons behoorde. Misschien zijn zij een en dezelfde, maar ik waag het te betwijfelen of zelfs de Wijzen dat zo zeker willen stellen. Als Rhand die man is, dan zijn er nog daden die hij moet stellen om dat te bewijzen.’
‘Wat?’ wilde Perijn weten.
‘Als hij de voorzegde is, zal hij het weten en ze volbrengen. Zo niet, dan zal ons zoeken worden voortgezet.’
Iets onverklaarbaars in de stem van de Aielman prikkelde de oren van Perijn. ‘En als hij niet de voorzegde is waar jullie naar zoeken? Wat dan, Rhuarc?’
‘Slaap wel en veilig, Perijn.’ Rhuarcs laarzen maakten bij het weglopen geen enkel geluid op de zwarte marmeren vloer. De Tyreense kapitein stond nog steeds langs de Speervrouwen te staren. Hij rook naar angst en slaagde er niet in de boosheid en haat op zijn gezicht te verbergen. Als de Aiel besloten dat Rhand niet Hij die komt met de dageraad was... Perijn keek naar het gezicht van de Tyrener en dacht dat als de Speervrouwen er niet waren en als de Aiel uit de Steen waren verdwenen... hij huiverde. Hij moest er in ieder geval voor zorgen dat Faile besloot weg te gaan. Dat was het enige dat mogelijk was. Zij moest het besluit nemen te vertrekken. Maar zonder hem.
4
Lijnen
Thom Merrilin strooide fijn zand over het geschrevene om de inkt te laten drogen, liet toen het zand voorzichtig in het potje terugglijden en deed het dekseltje erop. Terwijl hij door de papieren bladerde die in slordige stapeltjes over de tafel lagen verspreid – zes talkkaarsen leverden brandgevaar op maar hij had het licht nodig – koos hij een verfrommeld blaadje waar een inktvlek op zat. Nauwkeurig vergeleek hij het met wat hij had geschreven, streek toen voldaan met een duim langs een witte snorpunt en gunde zichzelf een glimlach op zijn verweerde gezicht. Zelfs hoogheer Carleon zou denken dat hij dat zelf had geschreven.
Pas op. Je echtgenoot koestert verdenkingen.
Alleen die woorden en geen ondertekening. Goed, als hij er nu voor kon zorgen dat hoogheer Tedosian het zou vinden op een plek waar zijn gade, vrouwe Alteima, het zorgeloos had kunnen laten slingeren... Er werd op zijn deur geklopt en hij schoot overeind. Op dit nachtelijke uur kwam nooit iemand langs.
‘Een ogenblikje,’ riep hij, terwijl hij haastig pennen, inktpot en uitgezochte papieren in een haveloos schrijfkistje stopte. ‘Een ogenblikje! Even een hemd aantrekken!’
Hij sloot het kistje af en schoof het onder de tafel, waar het een toevallige blik niet zou opvallen, en hij liet zijn ogen door zijn kleine vensterloze kamer glijden om te zien of hij niet iets was vergeten dat niet gezien mocht worden. Zijn smalle onopgemaakte bed lag vol ringen en ballen voor zijn jongleren en tussen zijn scheerspullen op een plank lagen nog vuurstaven en kleine voorwerpen om mee te goochelen. Zijn speelmansmantel met de honderden lapjes in diverse kleuren hing aan een haak samen met zijn andere kleren en de harde leren kistjes van zijn harp en fluit. Een tere roodzijden vrouwensjaal was rond de riem van zijn harpkistje gebonden, maar die kon van iedereen zijn. Hij wist niet eens meer wie hem daar had vastgebonden, hij probeerde de ene vrouw niet meer aandacht te schenken dan een ander en alles opgewekt en lachend te behandelen. Maak ze aan het lachen, laat ze zelfs zuchten, maar vermijd bindingen, dat was zijn stelregel, want daarvoor had hij geen tijd meer. Dat maakte hij zichzelf tenminste wijs. ‘Ik kom eraan.’ Hij hinkte geërgerd naar de deur. Vroeger had hij oooh’s en aaah’s op laten klinken van mensen die nauwelijks hun eigen ogen konden geloven, dat een knokige, witharige oude man zo lenig en snel als een jonge jongen salto’s achterover kon maken, een handstand of een radslag. Zijn hinken had daar een eind aan gemaakt en hij haatte het. Zijn been deed erger pijn wanneer hij moe was. Hij gooide de deur open en knipperde verbaasd met zijn ogen. ‘Hé. Kom binnen, Mart. Ik dacht dat je druk bezig was de beurzen van de jonge heren wat lichter te maken.’
‘Ze wilden vanavond niet meer spelen,’ zei Mart zuur en liet zich op het driepootkrukje vallen dat als tweede stoel diende. Zijn jas hing open en zijn haar zat in de war. Zijn bruine ogen schoten alle kanten op en bleven nooit lang op een punt gevestigd, maar vanavond bespeurde Thom niet de gebruikelijke sprankeling die aangaf dat de kerel iets leuks zag wat niemand anders opviel.
Thom keek hem nadenkend fronsend aan. Mart was nog nooit binnengekomen zonder een grapje over deze armoedige kamer te maken. Hij had Thoms uitleg geslikt dat zijn slaapvertrek naast de vleugels van de bedienden had meegeholpen dat mensen zouden vergeten dat hij in de voetsporen van een Aes Sedai was aangekomen, maar Mart liet zelden een kans op een grap liggen. Als hij besefte dat de kamer er ook voor zorgde dat niemand op de gedachte zou komen dat Thom enige band met de Herrezen Draak had, dan zou Mart, omdat hij was wie hij was, dat waarschijnlijk een redelijke wens hebben gevonden. Het had Thom maar twee zinnen gekost, haastig uitgesproken in een zeldzaam moment toen niemand keek, Rhand de echte reden duidelijk te maken. Iedereen luisterde naar een speelman, iedereen hield hem in het oog, maar niemand zag of herinnerde zich later nog met wie hij nu eigenlijk had gesproken, aangezien hij maar een speelman was met zijn straatvermaak voor boerenvolk en bedienden en soms edele vrouwen. Zo bekeken de Tyreners het. Als hij een bard was geweest, dan was het natuurlijk anders geweest.
Wat bezwaarde de boerenjongen dat hij zich op dit uur hierheen had begeven? Misschien de een of andere jonge vrouw en sommigen waren oud genoeg om beter te weten dan zich door Marts ondeugende grijns te laten inpalmen. Toch zou hij net doen of het een van de gebruikelijke bezoeken van de jongen was tot Mart dat veranderde. ‘Ik zal het Steenbord pakken. Het is laat, maar we hebben nog wel tijd voor een spelletje.’ Hij kon zich niet inhouden om eraan toe te voegen: ‘Wil je om een inzet spelen?’ Hij zou nog geen penner hebben ingezet voor een dobbelspel met Mart, maar Steen was anders. Hij meende dat er te veel regels en patronen in Steen zaten, zodat Marts vreemde geluk er geen rol in kon spelen.
‘Wat? O. Nee. Het is te laat voor spelletjes. Thom, is... ? Is er hier beneden vanavond iets gebeurd?’
Terwijl hij het Steenbord tegen een tafelpoot zette, groef Thom zijn tobakszak op en een lange pijp uit de rommel die op de tafel was blijven liggen. ‘Zoals wat bijvoorbeeld?’ vroeg hij terwijl hij de tobak met z’n duim stevig aandrukte. Hij kreeg de tijd een reepje papier in het vlammetje van een kaars te houden, zijn pijp aan te steken en het restje papier uit te blazen voor Mart antwoord gaf. ‘Zoals dat Rhand gek wordt, zoiets. Nee dus, je zou het niet hebben gevraagd als er wel wat was geweest. ’
Een prikkend gevoel zorgde ervoor dat Thoms schouders bewogen, maar hij blies zo kalm mogelijk een blauwgrijze stroom rook uit, ging in z’n stoel zitten en strekte zijn manke been. ‘Wat is er gebeurd?’ Mart haalde diep adem en spuide toen alles achter elkaar. ‘De speelkaarten probeerden me te doden. De Amyrlin en de hoogheer, en... Ik heb het niet gedroomd, Thom. Daarom wilden die opgeblazen snurkers niet meer verder spelen. Ze zijn bang dat het nog eens gebeurt, Thom. Ik zit eraan te denken uit Tyr te vertrekken.’ De prikkels voelden alsof er zwartwespnetels in zijn hals waren geschoven. Waarom had hij zelf Tyr niet allang achter zich gelaten? Veel verstandiger. Daarginds lagen honderden dorpen te wachten op een speelman die hen kon vermaken en verbazen. En elk dorp had wel een herberg of twee met talloze vaten wijn waarmee herinneringen konden worden verdronken. Maar als hij dat deed, zou Rhand alleen Moiraine hebben om de hoogheren tegen te houden als ze hem in een hoekje wilden drijven en misschien wel de hals wilden afsnijden. Zij kon dat natuurlijk ook best. Ze zou andere manieren gebruiken dan hij. Hij dacht dat ze het best kon. Zij was eigenlijk een Cairhienin, wat inhield dat ze het Spel der Huizen met de moederborst had binnen gekregen. Daarbij zou ze echter een nieuw koord aan Rhand vastbinden dat hem aan de Witte Toren zou ketenen. Wikkel hem in een Aes Sedai-net dat zo sterk is dat hij nooit kan ontsnappen. Maar als die jongen nu al gek werd...