– Proszę, Julianie, spróbuj się uspokoić i bądź rozsądny – zaczęła ostrożnie, cofając się nieco na łóżku. – Przykro mi, że tak się przeze mnie zdenerwowałeś, ale jeśli się przez chwilę nad tym zastanowisz, to zrozumiesz, że miałam prawo dzisiaj tam być.
Powoli zaczął rozpinać guziki swojej koszuli, patrząc na nią przymrużonymi oczami.
– Przez całą drogę tutaj zastanawiałem się, czy powimenem dać ci lanie, czy kochać się z tobą aż do chwili gdy nie będziesz w stanie się ruszyć. Chyba w końcu się zdecydowałem.
Oczy Emeliny rozszerzyły się nerwowo. Przesunęła się jeszcze dalej na drugi koniec łóżka. Niestety, był to ślepy zaułek, gdyż łóżko przylegało do ściany. Spróbowała jeszcze raz.
– Julianie, wydaje mi się, że powinniśmy porozmawiać. S…seks nie jest żadnym wyjściem w takiej sytuacji. Przyznaję, że zdarzyło się między nami m…małe nieporozumienie. Rozumiem twój punkt widzenia – dodała szybko, gdy rzucił koszulę na drugi koniec pokoju i zaczął rozpinać spodnie. Po chwili stał przed nią zupełnie nagi. Z fascynacją spojrzała na jego podniecone, imponujące ciało.
– Chodź tu, Emmy – nakazał zbyt łagodnym głosem. – Chodź tu i porozmawiajmy o naszym małym nieporozumieniu. Pozwól, że wyjaśnię ci lepiej mój punkt widzenia.
Bezradnie powiodła wzrokiem po ciemnym zaroście na jego piersi w dół aż do mocnych ud, po czym znów napotkała spojrzenie jego błyszczących oczu.
– Julianie, seks niczego nie rozwiązuje! – tłumaczyła.
– Nie zgadzam się. – Oparł kolano na łóżku. – Myślę, że dostarczy mi wiele satysfakcji. A jeśli nie, spróbuję drugiej możliwości.
– Sprawisz mi lanie? Nie ośmieliłbyś się! Uśmiechnął się tylko w odpowiedzi.
– Chodź tu, moja słodka Emmy. Mam zamiar cię dzisiaj tak zmęczyć, żebyś już nie miała siły ode mnie uciekać.
Emelina wzięła głęboki oddech i skurczyła się pod ścianą.
– Do cholery, Julianie, nie dam się zastraszyć! Nie zawracał sobie więcej głowy mówieniem. Oczy mu pociemniały. Sięgnął po swoją kobietę ze zdeterminowaną arogancją mężczyzny, który ma zamiar wziąć to, co do niego należy.
ROZDZIAŁ SIÓDMY
Mocno, lecz niespodziewanie łagodnie Julian pochwycił kostki Emeliny i przyciągnął ją do Siebie. Leżała przed nim bezwładnie, a on klęczał między jej udami i patrzył na nią z ogniem w oczach.
– Czy myślałaś, że pozwolę ci uciec ode mnie, kochanie? – Powoli opadł na nią, przepalając jej ubranie swoim gorącym dotykiem. Próbowała się poruszyć pod jego ciężarem, ale nie mogła. Julian otoczył jej twarz szorstkimi dłońmi.
– Potrafisz być bardzo arogancki, Julianie – oskarżyła go gardłowym głosem, spod wpółopuszczonych powiek patrząc na jego ściągniętą twarz. Jej tętno, przedtem przyspieszone z powodu wyścigu, teraz dudniło z podniecenia. – Arogancki i niewychowany.
– Przy tobie zmieniam się w jaskiniowca – przytaknął, chowając twarz w zagłębieniu jej szyi. – A jeśli mamy się obrzucać obelgami, to też mógłbym poczynić kilka uwag na temat twojej inteligencji, czy też raczej jej braku! Nigdy więcej nie rób czegoś takiego, jak dzisiaj. Słyszysz mnie, Emmy?
– To był mój plan i nadstawiałam swojego karku – zauważyła ostrożnie. Przyszło jej do głowy, że martwił się o nią o wiele bardziej, niż się spodziewała.
– Pamiętaj, że twój uroczy kark należy do mnie! Mam do niego prawo, dopóki nie spłacisz swojego długu!
Oczy Emeliny rozszerzyły się z oburzenia.
– Długu! Tylko o to się martwisz? Czy będę żyła wystarczająco długo, by ci zapłacić? Ty samolubny draniu! Jeśli wydaje ci się, że po tym, co powiedziałeś, zaciągniesz mnie do łóżka, to chyba masz źle w głowie!
– Emmy, Emmy – łagodził Julian z humorem.
– Dobrze wiesz, że jesteś ze mną w łóżku dlatego, że ja tego chcę i potrafię sprawić, byś ty też tego chciała. Zapomnij teraz o długu i kochaj się ze mną.
Uciszył jej dalsze protesty mocnym pocałunkiem. Całował ją, aż zakręciło jej się w głowie. Trzymał jej twarz w dłoniach i jednocześnie więził jej ciało swoim.
Emelina rozluźniła się z nieświadomym westchnieniem poddania. Ten mężczyzna potrafił rozbudzić w niej namiętność. Przez kilka ostatnich dni tęskniła do dotyku jego rąk na swoim ciele, jak jeszcze nigdy w życiu nie tęskniła do żadnego mężczyzny. Podniosła rękę i w mroku przesunęła palcami po jego posrebrzonych skroniach. Nogami niespokojnie oplotła jego nagie uda. W tej chwili była pewna, że jest tu, gdzie pragnie być. Dlaczego miałaby opierać się temu co nieuniknione?
– Ach, Emmy. Jesteś taka miękka, ciepła i doskonała – szeptał Julian, czując jej reakcję. – Ścigałbym cię po całym świecie, a nie tylko przez krótką ulicę.
Emelina poruszyła się pod nim z dreszczem podniecenia. Czuła przy sobie jego nagie ciało i pragnęła, by Julian ją także rozebrał. Napięcie miedzy nimi powstawało tak łatwo! Potrzebowała jedynie jego dotyku i świadomości, że on jej pragnie.
– Czy mnie potrzebujesz tak jak ja ciebie? – spytał prowokująco. – Powiedz mi o tym – poprosił. Jego dłoń wśliznęła się pod jej czarny sweter i znalazła pierś.
– Chcę usłyszeć, jak to mówisz.
– Pragnę cię, Julianie! – Zadrżała, gdy lekko pieścił czubek jej piersi wnętrzem dłoni. Przesunęła palcami po jego nagich ramionach.
– Chcę, żebyś mi powiedziała, jak bardzo mnie pragniesz. Co czujesz, gdy cię tak dotykam? – nalegał.
Emelina niespokojnie poruszyła głową. Z zamkniętymi oczami wczuwała się w rozkoszne wrażenia przebiegające przez jej ciało.
– To aż boli, Julianie. Nigdy nie wiedziałam, co to jest bolesne pragnienie, dopóki nie spotkałam ciebie – wyznała.
Uklęknął między jej rozsuniętymi nogami. Rozchyliła powieki i zobaczyła, że patrzy na nią z namiętną intensywnością.
– Julianie?
– Rozbierz się dla mnie, kochanie – poprosił gardłowym głosem. – Zdejmij dla mnie dżinsy. Chcę patrzeć, jak przygotowujesz się do pójścia ze mną do łóżka.
Emelina zawahała się, nagle onieśmielona. Nie była pewna, czy pod ciężarem jego spojrzenia będzie w stanie się poruszyć. Łatwiej było pozwolić jemu przejąć inicjatywę. Jeśli rozbierze się sama, będzie to kolejny dowód zaangażowania, gest akceptacji.
Ale przecież i tak już zaakceptowała go jako kochanka! Jaki sens miało wycofywanie się teraz? Powoli jej ręce powędrowały do zapięcia spodni.
– Nie patrz tak na mnie – błagała, rozpinając suwak.
– Denerwuję się!
– Aja przy tobie tracę głowę – odparł. Odsunął się, by zrobić jej miejsce. Gdy niezręcznie zsunęła spodnie do kostek, Julian wyciągnął rękę i leciutko dotknął wrażliwego wnętrza jej uda. Emelina miękko zaczęła powtarzać jego imię. Prowokująco wyciągnęła ramiona i znów go do siebie przyciągnęła.
– Jeszcze majtki – przypomniał jej, przesuwając palcem po kawałku nylonu, ostatnim fragmencie jej ubrania.
– Co za bestia! – Uniosła jednak biodra wyżej. -Jestem tylko mężczyzną, który bardzo cię pragnie.
I myślę, że ty też mnie pragniesz. Czuję, jaka jesteś wilgotna i gorąca, kochanie. Jesteś takim zmysłowym stworzeniem. Boże, Emmy, rozbierz się do końca!
Pod wrażeniem pożądania płonącego w jego oczach Emelina drżącymi palcami z trudem zdjęła ostatni fragment swego ubrania.
– Moja słodka Emmy! – Ze stłumionym okrzykiem pragnienia Julian wszedł w nią głęboko. Emelina westchnęła głośno i mocniej przytuliła się do niego.
Julian powoli ustanowił rytm, który podtrzymywał gromadzące się w niej napięcie aż do chwili, gdy zaczęła mieć wrażenie, że wybuchnie. Słuchała podniecających słów, które szeptał z ustami przy jej szyi i w zapamiętaniu powtarzała niektóre z nich.