Europejski rynek diamentów reprezentował Nathaniel Feinberg. Tak samo jak w przypadku Indii, Europa zajmowała się głównie obróbką surowca, a nie wydobyciem. Przez to miała mniej do powiedzenia w kartelu diamentowym niż właściciele kopalń, z których uzyskiwano diamenty jubilerskie. Takie kopalnie były skarbem i zmorą ConMinu, ponieważ istniało ich więcej, niż było to konieczne dla zaspokojenia potrzeb.
Australia korzystała z usług własnych geologów, a nie ConMinu, żeby zbadać rozległe przestrzenie wyżyny Kimberley. Rezultatem było odkrycie złoża w Argyle. Ponieważ odległa kopalnia w Argyle okazała się przerażająco drogim przedsięwzięciem, Australia zaczęła szukać zagranicznego kapitału. Kiedy banki dowiedziały się, że ten kraj nie jest członkiem kartelu diamentowego, a więc nie ma zagwarantowanego zbytu na surowiec z Argyle, wycofały się z interesu.
Gra na tym się nie zakończyła. Indie, niezadowolone z decyzji kartelu, podjęły się zagwarantowania rynku dla australijskich drobnych diamentów. Australia znów zwróciła się do banków, tym razem mając w ręku pewny rynek zbytu. Zanim udzielono pożyczki, rząd Indii został nieoficjalnie poinformowany, że OHO zaniży ceny na rynku indyjskim, zalewając go sprzedawanymi po dumpingowych cenach kamieniami tej samej wielkości, jakości i takiego samego szlifu, jakie Indie wyprodukują z australijskich dostaw. ConMin jest wystarczająco zamożny, żeby w nieskończoność pokrywać wynikające z tego straty. Indie nie mogły sobie na to pozwolić.
Żaden kraj wydobywający diamenty nie przebije zawartości londyńskiego skarbca kartelu. Indie wycofały swoją ofertę, a Australia zrobiła to, co zrobił każdy inny kraj lub indywidualny producent diamentów. Zawarła umowę z ConMinem.
Ian McLaren reprezentował Australię w OHO. Spoglądał czujnie na van Luika i miał ku temu powody.
Van Luik otworzył leżącą przed nim teczkę z marokańskiej skóry, dając znak, że sesja się rozpoczęła. Wszyscy zgromadzeni zaczęli natychmiast podawać w górę stołu kartki papieru. Co miesiąc kraje produkujące diamenty przedstawiały przewidywane wydobycie, a firmy szlifierskie określały zapotrzebowanie na surowiec. Zadaniem van Luika było pogodzenie tych dwóch stron diamentowego równania.
Zebrał „modlitwy” każdego członka kartelu, chociaż była to tylko formalność. Te same liczby przesłano mu faksem poprzedniego dnia. Zresztą „modlitwy” i tak nie miały być wysłuchane. Van Luik od wielu tygodni wiedział, jak przez następne trzy miesiące rozdzieli pulę diamentów OHO.
Szybko ułożył kartki od producentów surowca obok kartek firm zajmujących się obróbką i w myślach porównał wymienione tam liczby z własnymi obliczeniami. Dzisiaj wyjdzie z tego budynku wielu zmartwionych ludzi. Zdarzy się to nie pierwszy raz i, jak dobrze wiedział Holender, nie ostatni.
– Panie McLaren – zaczął ostro dyrektor. – OHO tym razem nie może zapewnić rynku zbytu dla nie wykorzystanych jeszcze złóż w Ellendale. Jak pan wie, zawartość kamieni jubilerskich w surowcu z tych złóż jest bardzo wysoka, jak na złoże pierwotne. O ile się nie mylę, około sześćdziesięciu do osiemdziesięciu procent, tak?
– Tak, ale…
– Czyżby pan nie wiedział – przerwał mu van Luik – że rynek jeszcze się w pełni nie otrząsnął z katastrofy, która nastąpiła w osiemdziesiątym roku? To stanowczo nie jest odpowiednia pora na uruchomienie nowej kopalni, dostarczającej kamienie jubilerskie.
– W takim razie, czy możemy oczekiwać wzrostu ceny naszych diamentów przemysłowych? – zapytał zwięźle Australijczyk.
– Żałuję, ale nie. Jeśli cena surowca przemysłowego jeszcze bardziej wzrośnie, Japończycy mogą zacząć masowo produkować syntetyki w swoich laboratoriach, a wtedy Australia zostanie bez środków na spłacenie kosztów budowy swojej bardzo drogiej i wysoce nie dochodowej kopalni.
– Ale…
– Wkrótce odwiedzę kopalnię w Argyle i przedyskutuję długofalowy plan wydobycia. Zapewniam, że interes Australii jest również interesem DHD. W tej chwili nowa kopalnia jubilerskich diamentów jest ostatnią rzeczą, jakiej nam wszystkim potrzeba.
Nie czekając na odpowiedź wsunął „modlitwę” McLarena na sam spód. Wziął do ręki następną kartkę.
– Panie Singh, otrzyma pan dwie trzecie drobnicy, o którą pan się ubiega.
– Nasze firmy szlifierskie byłyby bardzo zobowiązane, gdyby przydzielona nam partia surowca zawierała więcej dużych kamieni, a nie same drobne sztuki, których nikt inny nie chciałby nabyć.
– Jedynie wasi szlifierze są w stanie uzyskać dochód z najmniejszych kamieni – odparł van Luik. – Jednakże skoro Indie chcą zmniejszyć swój przydział, DHD wyrazi zgodę. Ostatnio Chiny dowiadywały się o możliwości zakupu drobnicy. Oznajmiliśmy, że w obecnej chwili cały nasz surowiec został już rozdzielony. Oczywiście, zapewniliśmy też Chińczyków, że nie zapomnimy o ich potrzebach, jeśli sytuacja się zmieni.
Twarz Singha pociemniała pod śnieżnobiałym turbanem. Jednak kiedy się odezwał, mówił spokojnym i beznamiętnym tonem:
– Indie nie mają zastrzeżeń co do rodzaju i ilości diamentów, jakie w ciągu najbliższych trzech miesięcy otrzymają od DHD.
– Doskonale. Nie zapomnimy o pana gotowości do współpracy. Panie Feinberg, zapotrzebowanie zgłoszone przez pańskich współpracowników zostanie spełnione w całej rozciągłości.
Feinberg skinął głową.
– Panie Jarakow, rynek dużych kamieni jubilerskich dopiero wraca do równowagi po katastrofie wywołanej spekulacjami w roku osiemdziesiątym pierwszym – ciągnął Holender. – Bardzo nam przykro, ale nie możemy nabyć większej ilości waszego surowca.
Jarakow zrobił rozwścieczoną minę, ale nic nie powiedział. Van Luik na chwilę zamilkł, wyraźnie spodziewając się protestów. Kiedy nic takiego nie nastąpiło, mówił dalej:
– Panie Aram, pańskie żądania są nierozsądne. Gdybyśmy przydzielili wam tyle drobnicy, Indie i Związek Radziecki nie mogłyby zapewnić pracy wszystkim swoim szlifierzom.
Chłodny, cichy głos dyrektora niósł się swobodnie po wielkim pokoju, ponieważ nikt ze zgromadzonych nie poruszył się ani nie wymienił żadnych uwag z sąsiadami. Nawet Moshe Aram nic nie powiedział. W latach siedemdziesiątych do obróbki w Izraelu trafiało osiemdziesiąt procent drobnicy. Jednak na początku lat osiemdziesiątych Izrael odegrał kluczową rolę w spekulacjach diamentami, które niemal zniszczyły kontrolę DHD nad rynkiem. ConMin tego nie zapomniał ani nie wybaczył. Wymierzył za to niezwykłą karę, cofając zaproszenia na przeglądy stu pięćdziesięciu przedsiębiorstwom handlu i obróbki diamentów, a tym samym w dużym stopniu rujnując interesy Tel Avivu. Większość drobnicy przejął rynek indyjski i radziecki.
– Otrzyma pan trzydzieści siedem przecinek sześć procent swojego zapotrzebowania na drobnicę – oznajmił van Luik. – Związek Radziecki dostanie osiemdziesiąt dziewięć przecinek osiem procent zgłoszonego zapotrzebowania. Te ilości zostaną rozdzielone w równych częściach podczas trzech następnych londyńskich przeglądów. Jak panowie to rozdzielą między swoje firmy szlifierskie, zależy wyłącznie od panów decyzji.
– Już wystarczająco długo nas karzecie – odezwał się szorstko Aram. – Postąpiliśmy zgodnie z waszymi życzeniami. Zmieniliśmy przepisy bankowe i podnieśliśmy minimalne stawki opłat na surowiec. Nasi szlifierze nie mogą już spekulować. Czego jeszcze chcecie? Mamy zburzyć Ramat Gan? Jakie macie prawo niszczyć gospodarkę małego, walczącego o przetrwanie demokratycznego kraju, wspierając naszym kosztem antysemitów w Związku Radzieckim?
– DHD zajmuje się diamentami, nie ideologią – odparł spokojnie van Luik, wkładając prośbę Izraela pod inne kartki. – Możecie, rzecz jasna, ubiegać się o zwiększenie przydziału na następnym spotkaniu naszej grupy.