– Stał obok ciebie? Jak blisko?
– Nie wiem. Kawałek. Nie widziałem. Za dużo kchwi.
Sachs skinęła głową. Biedak wyglądał na zupełnie wyczerpanego. Oddychał z trudem, a jego wzrok wydawał się bardziej nieprzytomny niż w chwili, gdy weszła na oddział. Wstała.
– Dam ci odpocząć. Słyszałeś o Terrym Dobynsie? – spytała.
– Nie. On jest… Kto… – Twarz rannego funkcjonariusza wykrzywił grymas. – Kto to jest?
– Nasz policyjny psycholog. – Spojrzała na Rona z uśmiechem. – Po tym będziesz trochę oklapły. Powinieneś z nim porozmawiać. Dobyns dobrze się na tym zna. Jest wielki.
– Nie muszę… – zaczął Ron.
– Posterunkowy? – przerwała mu ostro. Uniósł brew, krzywiąc się z bólu.
– To rozkaz.
– Tak jest, proszę pani… to znaczy… pani.
– Dopilnuję tego – obiecał Anthony.
– Podziękuje pani… Genevie? Podoba mi się ta książka.
– Podziękuję. – Sachs zarzuciła torebkę na ramię i ruszyła do drzwi. Była już za progiem, gdy nagle stanęła i obejrzała się za siebie.
– Ron?
– Taak?
Wróciła i znów usiadła przy łóżku.
– Ron, mówiłeś, że on stał obok ciebie przez kilka minut.
– Stał.
– Jeżeli miałeś krew w oczach i go nie widziałeś, skąd wiesz, że tam był?
Młody policjant zmarszczył brwi.
– A… właśnie. O czymś zapomniałem.
– Nasz znajomy ma pewien nawyk, Rhyme. Amelia Sachs wróciła już do laboratorium.
– Jaki?
– Gwiżdże.
– Na taksówki?
– Nie, melodie. Pułaski go słyszał. Kiedy dostał pierwszy raz i leżał w alejce, sprawca wziął jego pistolet i chyba przez kilka minut przywiązywał pocisk do papierosa. Pogwizdywał sobie przy tym. Ron twierdzi, że bardzo cicho, ale na pewno gwizdał.
– Żaden zawodowiec nie pogwizduje przy robocie – zauważył Rhyme.
– Tak by można było przypuszczać. Ale ja też słyszałam. W kryjówce przy Elizabeth Street. Zdawało mi się, że to radio czy coś takiego – naprawdę nieźle gwizdał.
– Jak się czuje nowy? – zapytał Sellitto. Od pewnego czasu nie pocierał już niewidzialnej plamki krwi, ale nadal był podenerwowany.
– Podobno wyjdzie z tego. Leczenie potrwa jakiś miesiąc. Powiedziałam mu, żeby się umówił z Terrym Dobynsem. Ron był dość skołowany, ale siedział przy nim brat. Zajmie się nim. Też jest gliną. Identyczny bliźniak.
Rhyme nie był tym zaskoczony. Służba w policji często była rodzinną tradycją. Powinien istnieć ludzki gen o nazwie „glina”.
Ale Sellitta wiadomość o bracie jeszcze bardziej przygnębiła. Wyglądał, jakby poczuwał się do winy za to, że napaść dotknęła całą rodzinę.
Nie było jednak czasu zajmować się demonami nękającymi detektywa.
– Dobra, mamy nową informację – rzekł Rhyme. – Trzeba ją wykorzystać.
– Jak? – zapytał Cooper.
– Najbliższym tropem do pana 109 jest ciągle morderstwo Charliego Tuckera. Czyli rozumie się – dodał kryminalistyk – że może nam pomóc tylko Teksas.
– Pamiętajcie o obronie Alamo – powiedziała Sachs, wciskając przycisk głośnika w telefonie.
MIEJSCE:
„POTTERS’ FIELD” (1868)
Gospoda w Gallows Heights – w XIX w. na Upper West Side, mieszanej dzielnicy.
W „Potters’ Field” bywali podobno Boss Tweed i skorumpowani politycy nowojorscy.
Charles zjawił się tam 15 lipca 1868 r.
Gospoda spaliła się w wyniku wybuchu, przypuszczalnie tuż po wizycie Charlesa. Chciał ukryć swoją tajemnicę?
Ciało mężczyzny w piwnicy, przypuszczalnie zabitego przez Charlesa Singletona.
Strzał w czoło z colta Navy.36 załadowanego kulą kalibru.39 (taki rodzaj broni miał Charles).
Złote monety.
Mężczyzna był uzbrojony w derringera.
Tożsamość nieznana.
Miał sygnet z wygrawerowanym słowem „Winskinskie”.
Słowo w języku Indian Delaware oznacza „stróża” lub „dozorcę”.
Poszukiwanie innego znaczenia.
MIEJSCE:
WSCHODNI HARLEM (MIESZKANIE CIOTECZNEJ BABKI GENEW)
Za pomocą papierosa i pocisku 9 mm skonstruował petardę, żeby odwrócić uwagę policji. Papieros marki Merit, nieustalone miejsce pochodzenia.
Ślady daktyloskopijne: żadnych. Tylko odciski rękawiczek.
Pułapka z trującym gazem.
Szklany słój, folia, świecznik. Nie do wykrycia.
Cyjanek i kwas siarkowy. Brak znaczników. Nie do wykrycia.
Przezroczysty płyn podobny do znalezionego przy Elizabeth Street.
Ustalono, że to krople murine.
Drobiny pomarańczowej farby. Udaje robotnika budowlanego albo drogowego?
MIEJSCE:
KRYJÓWKA PRZY ELIZABETH STREET
Pułapka – drzwi pod wysokim napięciem.
Odciski palców: brak. Tylko odciski rękawiczek.
Kamera i monitor: brak tropów.
Talia tarota bez dwunastej karty: brak tropów.
Mapa z planem muzeum, gdzie zaatakowano G. Settle, i z planem budynków po drugiej stronie ulicy.
Ślady:
Falafel i jogurt.
Na biurku ślady czystego kwasu siarkowego.
Bezbarwny płyn, niewybuchowy. Przesłany do FBI.
Ustalono, że to krople murine.
Kolejne włókna sznura. Pętla?
W papierze mapy czysty węgiel.
Mieszkanie wynajęte za gotówkę przez Billy’ego Todda Hammila. Rysopis pasuje do portretu NS 109, brak tropów do konkretnego Hammila.
MIEJSCE:
MUZEUM AFROAMERYKAŃSKIE
Zestaw gwałciciela:
Karta tarota, dwunasta z talii, Wisielec, oznaczająca duchowe poszukiwania.
Torebka z uśmiechniętą buzią – producent nie do wykrycia.
Składany nóż.
Prezerwatywy Trojan.
Taśma izolacyjna.
Zapach jaśminu.
Nieznany przedmiot za 5,95 doi. Prawdopodobnie wełniana czapka.
Z paragonu wynika, że sklep był w Nowym Jorku, wielobranżowy lub drogeria.
Zakupy najprawdopodobniej zrobiono w sklepie na Mulberry Street w Little Italy. NS zidentyfikowany przez sprzedawczynię.
Odciski palców:
NS miał lateksowe lub winylowe rękawiczki.
Odciski na zestawie należały do osoby o małych dłoniach, brak danych w IAFIS. Przypuszczalnie odciski sprzedawczyni.
Ślady:
Bawełniane włókna sznura, część ze śladami ludzkiej krwi. Pętla?
Brak producenta.
Przesłany do CODIS.
Brak profilu DNA w CODIS.
Popcorn i wata cukrowa ze śladami psiego moczu.
Broń:
Drewniana pałka lub broń używana w sztukach walki.
North American Arms.22, amunicja magnum bocznego zapłonu, black widów lub mini-master.
Pociski własnej roboty, wydrążone i wypełnione igłami. Brak danych w IBIS i DRUGFIRE.
Motyw:
Nieznany. Gwałt prawdopodobnie upozorowany.
Prawdziwym motywem mogła być kradzież mikrofiszki z numerem czasopisma „Coloreds’ Weekly lllustrated” z 23 lipca 1868 r. i z nieznanych powodów próba zabójstwa G. Settle czytającej artykuł. Artykuł dotyczył jej przodka, Charlesa Singletona (patrz dołączona tablica).
Bibliotekarz (ofiara) twierdził, że o artykuł pytał ktoś jeszcze.
Prośba o biling telefonów bibliotekarza w celu sprawdzenia tej informacji.
Wywiad wśród pracowników w sprawie osoby pytającej o artykuł.
Brak tropów.
Poszukiwanie kopii artykułu.
Kilka źródeł podaje, że ktoś prosił O ten sam artykuł. Nic na temat tożsamości sprawcy. Większości numerów czasopisma nie ma lub uległy zniszczeniu. Znaleziono jeden egzemplarz (patrz dołączona tablica).
Wniosek: G. Settle przypuszczalnie nadal grozi niebezpieczeństwo.
Motywem może być niedopuszczenie do ujawnienia faktu, że jej przodek znalazł dowody na nieważność XIV Poprawki do Konstytucji, co stanowiłoby zagrożenie dla większości praw i wolności obywatelskich w Stanach Zjednoczonych.