Па тэлебачанні выступаў Р. Барадулін, які абвінавачваў нас, бюракратаў, што сарвалі сіманаўскія чытанні ў Беларусі. Колькі вакол гэтага шуму, а вінаваты самі арганізатары, якія не паклапаціліся нат звярнуцца са сваёй просьбай да абласных ці гарадскіх улад Магілёва аб правядзенні гэтых чытанняў.
3 задавальненнем чытаю агляды 3. Федэцкага ў «Twórczości» нашых цэнтральных часопісаў. Яны і цікавыя і глыбокія. Я згодзен з яго ацэнкамі аповесці «Плаха» Ч. Айтматава, аповесці «Дзеці Арбата» А. Рыбакова. Яны разыходзяцца з ацэнкамі нашай алілуйскай крытыкі і мне здаюцца больш пераканаўчымі.
С. С. Элькін расказваў, што нашы «Тутэйшыя» арганізавалі нейкую дэманстрацыю ў піянерскім лагеры каля Ракава. Бяда, што ў некаторых з іх не літаратура, а самарэклама становіцца галоўным заняткам. Але, відаць, гэта — хвароба пераходнага узросту, на якую перахварэлі многія, — хвароба, як пісаў калісьці Л. Ленч, «залатой пары памылак».
Званіла нейкая Н. М. Пасынкава. Пыталася, ці знаю я Вілецкага, які прымаў удзел у выданні маіх першых зборнікаў, якія выходзілі ў Вільні. Прозвішча гэта мне знаёмае. Толькі да выдання маіх зборнікаў ён не мог мець ніякага дачынення. Вось так і паўстаюць розныя легенды. I гэта адна з многіх, якія мне прыходзілася абвяргаць.
З1.ХІІ. Не люблю я святочнай мітусні. Здаецца, каб яе перачакаць, забіўся б у нейкі глухі куток з пяром ці з кнігай у руках. Цікава, што ніколі і ніхто не крытыкаваў чытачоў, якія вельмі часта памыляюцца ў ацэнцы твораў літаратуры і мастацтва, якія даўжэй застаюцца ў палоне старых уяўленняў.
Сёння мне расказалі цікавы анекдот, як памірае стары рабін. Перад сваёй смерцю спытаўся, ці ёсць яго жонка Хая, старшы сын Мойша і малодшы Ёсель, старшы ўнук Арон. Пачуўшы, што ўсе прысутнічаюць, з крыкам сарваўся з ложка: «А хто — чорт пабяры — застаўся ў краме?»
Г. Лорка хацеў паэзіі такой, якая для самога паэта застаецца таямніцай. На вялікі жаль, зараз у нас усё больш і больш такой паэзіі.
Поўнач. Здаецца, ніколі ў такім паганым настроі не сустракаў Новы год.
1988
1.І He ведаю, як будзе з нашай мовай. Трэба, каб на ёй загаварылі ўсе, а не толькі пісьменнікі. Каб яна чуваць была ў штодзённым жыцці, бо асіміляцыя, як ракавыя метастазы, пранікла, закранула самыя глыбінныя яе словатворчыя народныя слаі.
А гэта — з нарыса карэспандэнта «Twórczości»: «У Перадзелкіне, на дачы Еўтушэнкі, цяжка мне прыйсці ў сябе пасля таго, як гаспадар паказаў гасцям відэафрагменты свайго аўтабіяграфічнага фільма, у якім яго сённяшняя каханка — для пікантнасці прысутнічала пры праглядзе, іграла яго матку, пасля сауны голая танцавала на снезе».
На абедзе за сталом сабраўся ўвесь наш калгас. Вось так і прайшоў першы дзень Новага года.
3.І. Па тэлефоне гаварыў з I. Шклярэўскім. Расказваў пра семінар маладых, якім ён кіраваў. Казаў, што прыйшлося крыху прыгасіць залішне самаўпэўненыя выступленні некаторых з нашых пачынаючых, якія яшчэ не навучыліся пісаць, а перанялі ўсе паводзіны сталічных «класікаў».
Прачытаў у «ЛіМе» «Накіды трох партрэтаў» Я. Брыля, якія яшчэ раз мяне пераканалі, што перад нашым братам-пісьменнікам нельга раскрываць душу, бо рана ці позна ўсё можа быць вынесена на плошчу, і што самае аб’ектыўнае асвятленне фактаў будзе разыходзіцца з праўдай.
8.І. Адкрылася юбілейная выстаўка работ 3. Азгура. Думаю, што Богу было лягчэй: ён стварыў толькі адну пару людзей, бо далей яны самі размнажаліся, а наш мастак — безліч. На выстаўцы было шмат народу.
Дома застаў госця — М. Бурсэвіча. Аж да поўначы прабяседавалі мы з ім. Неяк сумна. I я хворы, і Любаша. Яна глядзіць на мяне і плача.
9.І. Узяўся перакладаць Расула Рзу. Не магу разабрацца ў блытаніне бяздарных падрадкоўнікаў.
Прыйшло пісьмо ад нашага індыйскага друга Аніля Джанвіджана, які перакладае беларускую паэзію на мову хіндзі. Спадзяюся, што мне ўдасца з ім сустрэцца ў Маскве, калі буду на сесіі ВС. Кіта Лорэнц прыслаў зборнік маіх казак, перакладзеных ім на лужыцкую мову.
У «Советской Белоруссии» змешчаны артыкул В. Быкава, у якім ён патрабуе хутчэйшай рэабілітацыі загінуўшых у гады культу і выяўлення віноўных у іх смерці. Ніхто дагэтуль не ўспомніў аб лёсе тых, хто пайшоў у Савецкі Саюз, ратуючыся ад праследванняў польскіх улад, і загінуў у сталінскіх лагерах і засценках. А іх — тысячы і тысячы.
17.І. Перабудова. Я, прызнацца, пакуль што не бачу выразнай праграмы перабудовы нашага жыцця. Цяжка будзе зняць гэты велізарны, асеўшы на падводных рыфах карабель.