Пераклаў адзін верш А. Маргаран. Шкада, што не маю падрадкоўніка, каб зверыць з арыгіналам. Гладкасць перакладу на рускую мову мяне насцярожвае. Знаць, таму, што здароўе горшае, усякая праца сёння здаецца цяжэйшай, як раней. У тым ліку і пісанне вершаў.
28.VІІ. Чакаю Максіма, які павінен прывезці нейкае новае лякарства, а Іра — пошту.
Відаць, кожны паэт перажывае часы свайго ўзлету і спаду. Перажываюць іх і цэлыя літаратуры.
Чытаю газеты, і ў сэрцы нарастае непакой за лёс нашай краіны і народа. Пачынаючы перабудову — а цяпер гэта відаць усім, — мы многа чаго не ўлічылі. I зараз працягваем рабіць памылкі за памылкамі. Ды і бліжэйшая будучыня не абяцае, што іх будзе менш.
29.VІІ. Зноў цяжкая, бяссонная ноч. Учора былі ў Пількаўшчыне. Засталі там маміных сваякоў. Пахадзіў крыху па зарослай лесам Жукове. Сёння Оля з Жэнем і Юра едуць у Мінск. Магчыма, на выхадныя прыедуць усе зноў і з імі наш доктар СП Аркадзій Паўлавіч. Ён праз Максіма прыслаў мне нейкі новы прэпарат. Але не буду спяшацца яго прымаць. І так глытаю безліч розных таблетак.
Відаць, бяруся правіць свой апошні верш.
У сястры Ф. Каравацкага купілі вядро бруснікі. Ягады яшчэ не зусім спелыя, але зараз дачнікі не чакаюць, калі яны паспеюць.
Нешта мая аддышка гэтыя дні яшчэ стала большай. Нейкі цяжар ляжыць на грудзях і не дае спакою ні ноччу, ні днём.
Учора, калі спыніліся ў Слабадзе каля хаты Зініных бацькоў, даведаўся аб смерці майго хросніка Іосіфа Скурко, члена нашага СП, аўтара тэкстаў многіх песень. Што магло з ім здарыцца? Нейкая загадкавая смерць. Знайшлі яго без дакументаў. Тыдзень пратрымалі ў моргу, пакуль удакладнілі, хто. Перад ад’ездам помню — сустрэліся з ім каля СП. Я яшчэ пацікавіўся: што ў яго добрага чуваць, над чым працуе?
А дома ў нас — кірмаш, якому канца не відаць. Пяць чалавек паехала, а следам — Максім (унук) з жонкай, а ў пятніцу прыедзе яшчэ пяць чалавек. Не ведаю, як справіцца з усёй гэтай ардой. Проста нервы не вытрымліваюць. Хоць ты ўцякай з гэтай дачы. Дача гэта стала катаргай, на якую мы асуджаны, відаць, да канца жыцця.
Прачытаў апошнія карэспандэнцыі аб трагічным становішчы ў многіх рэгіёнах Беларусі пасля аварыі ў Чарнобылі. Кіраўніцтва рэспублікі з першых дзён старалася не гаварыць, скрываць праўду гэтай трагедыі ад народа. Не зразумела: чаму? Усе сённяшнія пастановы аб адсяленні людзей з небяспечнай зоны, якая ахапіла амаль трэцюю частку абшараў нашай зямлі, прымаюцца з недаравальным спазненнем, і я ўжо не веру ў тое, што яны будуць выкананы пры сучасным крызісным стане, які перажывае наша краіна. А да ўсяго: амаль кожны дзень бясконцыя аварыі, стыхійныя бедствы, забастоўкі, якія цягнуцца месяцамі і якія могуць выклікаць новыя канфлікты, кровапраліцці.
З1.VІІ. Чуюся ўсё горш і горш. Узмацніліся арытмія, галавакружэнні, задышка. Не ведаю, што рабіць. Так не хацелася б зноў ехаць у Вільнюс, зноў нешта рабіць са стымулятарам. Відаць, нічога гэта не дапаможа.
Як сведчаць хронікі,
Легенды, казкі,
Калісьці з-пад зямлі ў нас білі
Цудадзейныя
Жывой вады крыніцы,
Апырскаўшы якой
I мёртвыя героі ажывалі.
О колькі трэба б
3 небыцця вярнуць
Мне блізкіх і сяброў!
Бяда, што зараз на зямлі —
Дзе не прыгубіш — мёртвая вада.
А той — жывой —
Я не магу знайсці,
Хоць і пытаўся
У звяроў і птушак,
У вятроў і дрэў
І ў сонца.
На раме акна прысела ластаўка. Прыхарошваецца і шчабеча — напявае нешта сама сабе. А можа, мне хоча сказаць: якая ціхая і сонечная раніца. Не помню такога пагожага лета, каб так спрыяла надворе касьбе і ўборцы хлеба.
Малыш, убачыўшы сябе ў люстэрку,
Шукае: што на старане другой?
А я, дзівак, не здагадаўся
Ніколі пацікавіцца,
Што за слязамі, радасцю,
Спагадаю, усмешкай,
Няпрыязню ці дружбай
Адбілася на другой старане
Майго люстэрка.
Пераклаў са зборніка «Сады Арташата» А. Маргаран адзін з яе вершаў «Наш дом»:
Вядома, дом наш малы быў,
Ды ён стаяў на ўзлессі юным,
I жаваранак весяліў
Нас на вясёлцы сяміструннай.
Уважна прыглядаўся дом,
Як сцежка ўдаль віецца строма.
Шапталі кветкі пад дажджом,
Заслуханыя ў песню грома.
Зялёны дождж. I забыццё.
Узлёт да зорнага мігцення.
I станавіўся быт быццём
I вечнасцю было імгненне.
Вядома, дом наш малы быў,
Ды ён стаяў на ўзлессі юным,