— Дык вы і нас хочаце трымаць? Як на тым дроце? — запытала Наташа.
— Хачу і буду.
— Не выйдзе па-вашаму, доктар Кляйн, — сказаў Міхась.
Кляйн тупнуў нагою (усё-ткі не вытрымаў да канца):
— Піф-Піф, у камарыны пакой іх. Там паразумнеюць.
Камарыны пакой
На дварэ ўжо змяркалася, калі Піф-Піф прывёў нас у камарыны пакой, як назваў яго Кляйн. Што адразу кінулася ў вочы, дык гэта малюнкі, развешаныя на сценах. На кожным малюнку — камары: жоўтыя, чырвоныя, карычневыя, зялёныя, сінія. Цяжка сказаць, які мастак і чаму гэткімі рознымі колерамі іх маляваў. Нават на акне, адзіным у пакоі, сядзеў тлусты камар, намаляваны чырвонаю фарбаю. Гэты камар прагна пазіраў на нас пукатымі, як у павука, вачыма, выставіўшы ўперад вялізны хабаток.
— Ен на Кляйна падобны, — сказала Наташа. — Бачыце, якое тоўстае ў яго брушка?
Мы засмяяліся.
— Намаляванымі камарамі ўздумаў нас напалохаць, — сказаў я. — Гэта мы як-небудзь перацерпім. Шкада, што ложкаў няма. Давядзецца на падлозе спаць.
— Пераначуем, — пазяхнуў Міхась. — Калі адзін бок намуляем, на другі перавернемся.
— А калі будзе холадна, абаранкам скручвайцеся, — параіла Наташа. — Так цяплей.
У пакоі гарэла яркае электрычнае святло. Я лёг на падлогу, прыжмурыў вочы.
— Міхась, я гульню прыдумаў,— кажу. — Пра камароў будзем расказваць. Я кажу, а ты не згаджаешся са мною, абвяргаеш мяне.
— Можна.
— А мне што рабіць? — запыталася Наташа.
— Ты будзеш суддзёй.
Такую гульню я знарок прыдумаў. Каб Кляйн пазлаваў. Я ведаў, што ён падслухоўвае нас.
— Пачынай, — сказаў Міхась.
— Камары п’юць кроў,— пачаў я.
— Адзін — нуль, — адкрыла лік Наташа.
— Кроў п’юць толькі самкі,— не згадзіўся са мною Міхась. — Самцы п’юць сок кветак. У іх хабаток не такі, як у самак. Ім яны не могуць пракалоць скуру.
— Адзін — адзін, — сказала Наташа.
— Ад камарынага ўкусу свярбіць і баліць цела, — кажу.
— Два — адзін.
— Не заўсёды, — прагаварыў Міхась, — Калі камар утыкае хабаток у скуру, болю мы не адчуваем, бо ў ядавітай сліне камара ёсць анестызуючае рэчыва. Так бывае ў час аперацыі.
— Два — два.
Што ж яшчэ пра камароў сказаць? Ага.
— Камары баяцца холаду.
— Тры — два.
Я задаволена ўсміхнуўся. «Выйграў», — думаю. А Міхась, як сапраўдная хадзячая энцыклапедыя:
— Не ўсе. Ёсць на зямлі камар, які не баіцца холаду. Вучоныя нядаўна даведаліся пра яго. Ён у Гімалаях жыве. Нават пры тэмпературы мінус шаснаццаць градусаў ён выдатна сябе адчувае. А лічынкі гэтага камара жывуць у ледзяной вадзе.
— Тры — тры, — паведаміла Наташа.
Відаць, прайграю. Не, не хочацца прайграваць.
— Камары жывуць нядоўга. Усяго некалькі дзён. І Міхась не здаецца:
— Гімалайскі камар жыве з вясны да позняй восені.
— Чатыры — чатыры.
— Камар у прыродзе не патрэбны. Ен назаляе чалавеку і жывёлам.
— Пяць — чатыры.
— Патрэбны, — не згаджаецца Міхась. — Лічынкі камара выводзяцца ў вадзе, і імі кормяцца рыбы. А яшчэ камары — корм для птушак.
— Пяць — пяць.
Я наморшчыў лоб. Што ж яшчэ пра гэтага праклятага камара прыдумаць?
— Здаешся? — пытаецца Міхась.
— Надакучыла, — кажу. — Спаць хочацца. Вочы зліпаюцца. Хопіць.
— Не, не хопіць, — пачуўся Кляйнаў голас. — Хутка вы пагуляеце. З камарыкамі пагуляеце.
У пакоі патухла святло. Стала цёмна-цёмна.
— Добрай ночы, галубкі,— зноў прагучаў голас Кляйна.
— Дзякую, — весела крыкнуў я.
— Ха-ха-ха… — пачулася ў адказ.
Заснуць. Трэба хутчэй заснуць. Каб не чуць гэтага смеху.
Заплюшчыў вочы. Прайшла хвіліна, другая. Неспадзявана над галавою запішчаў камар. Я стаіўся, чакаючы, калі сядзе. Піск сціх. Імгненна пляснуў рукою па шчацэ.
— Забіў? — спытаўся Міхась.
— Мусіць, забіў.
— І я раздушыў аднаго.
— І мяне кусаюць, — прагаварыла Наташа.
Камары гудзелі, як верталёты. Толькі цяпер я зразумеў, чаму гэты пакой Кляйн камарыным назваў. Зусім не таму, што малюнкі павесіў: камароў сюды ён напусціў. Калі святло гарэла, яны дзесьці за малюнкамі хаваліся… Яго б, Кляйна, сюды. Хай бы папяклі…
— Хлопчыкі,— усклікнула Наташа, — як абараніцца ад іх?
— Наташа, я сваю сарочку скіну. Ты накрыйся ёю, — кажу.
— Андрэйка, не трэба. Яны цябе зусім затнуць.
— Акно адчынім, — прапанаваў Міхась. — Праз акно павыганяем.
Мы з Міхасём падышлі да акна, уперліся рукамі ў раму, а рама ні з месца.