І колькі б дух, як дых,
Ні праг,
Яго адна здаволіць мэта.
Наколькі мы жывыя,
Гэта
Пасведчыць сон вячніны —
Прах…
Адны
Мы, як і нашыя дамы,
Пабудаваныя на снезе,
Не на пяску.
На згон зімы
Снег з далані зямное злезе.
І зноў гаспода валуноў
І кажушыстай руні ўлада.
Мы — толькі цені ў храме сноў,
Пагонь
На свежых ранах ляда.
Ля Верачовачкі стаю.
Ралля шарэе ў снегастоі.
Час
Памяць заараў маю,
Маленства капішча святое.
Згарбеў пагорак ад пакут.
Няўтульна небу.
Долу гола.
Адны, відаць, жывыя тут
Плач мамін,
Бацькаў ціхі голас.
* * * Віднее паволі, знянацку цямнее…
Віднее паволі, знянацку цямнее.
Зіма за плячыма. Зіма.
Я восені даў бы імя Паланея,
Палае і зябне сама.
Маліся на дзень
Да дрыготкі кароткі,
Свой дзень ад вятроў захіні.
Прасі ў Паланеі,
Ў разгубленай цёткі,
Не гарачыні — дабрыні.
Расінка
Ў апошняга яблыка ў садзе
Сцячэ па крамянай шчацэ.
Дабранач скажы
І даверу і здрадзе,
Каб дзень паўтарыўся
Яшчэ.
Vita
У горадзе сеюць траву,
А столькі пратсоры травее.
Каля помніка дрэвы,
З лесу прывезеныя,
Прывыкаюць памалу
Да свайго гарадскога лісця.
Імжыць
Дождж-імжыніст.
Як галава Іаана Хрысціцеля,
Поўня ляжыць
На місе набеглай хмурынкі.
Адкапанаю косткай маманта
Вежавы кран
Над катлаванам тырчыць.
Ці палын, ці бензін
На губах гарчыць…
* * * На сябе нацягваюць коўдру…
На сябе нацягваюць коўдру
Сексуальныя схілы Капет-Дага.
Кажаны з абымшэлымі крыламі
Цені свае ж даганяюць, блытаюць,
Перасякаюць —
Ажно ў саладкаватым вечары
Шоргат стаіць ппяшчотны.
* * * Інтэлігент у першым пакаленні…
Інтэлігент у першым пакаленні,
А гэта значыць,
Што малы, яшчэ
Кроў у малым ад нормы адхіленні
Па жылах першародная цячэ.
Інтэлігент у першым пакаленні,
А гэта значыць,
Што калі, калі
У небе згаснуць вечныя імгненні,
У даланях насіцьме вугалі.
Інтэлігент у першым пакаленні,
А гэта значыць,
Што пакуль, пакуль
Сыходзяць мазалі, як тыя цені,
Пад цэпам развітання стогне куль.
За ім зачыняцца нябыту сені,
Знябудзецца, забудзецца зусім
У пакаленнях,
Што ідуць за ім,
Інтэлігент у першым пакаленні.
Наступнік будзе лепшы
Ці халершы —
Пра гэта не даведаецца першы.
Радоўка
А ранняя вясна
І ранняя зіма,
Світанне ды змярканне
Між сабою
Падобныя.
І розніцы няма
Між ворывам, жнівом
І між сяўбою.
Пяройдзе смех у плач,
Брэх — у выццё,
У смерць — жыццё.
Імгненне
І цень звініць,
І дол пяе,
І смутак будзіцца калішні.
А вочы спелыя ў яе,
Як неабтрэсеныя вішні.
А бровам пырхнуць бы ў гульбе,
Як лёгкім крылам з-пад узмежка.
Зірнеш і чуеш —
У цябе
На вуснах маладзее ўсмешка.
* * * Я ўсё збіраўся жыць…
Я ўсё збіраўся жыць
Разважліва, як людзі,
Ды ў вечным перапудзе
Ўсё бег сябе тушыць.
Не бачыў лісця ў траў
Ад клопатаў дарэмных
І ў думках пад’ярэмных
Паціху дагараў.
І так прайшло жыццё,
Я не астыў ад спешкі.
Датушыць галавешкі
Глухое забыццё.