Пад настрой
Мой лёс лагодны быў —
Дождж нязолкі слаў,
Пярун нягрымкі.
Трапіць
Ласку я сабе набыў
Да зямлі ў апошнія абдымкі.
Цямнее
Хутчэй цямнее вечар шчыры.
Нарыў цярпення нарывае.
І нерастуюць пасажыры
У перапоўненым трамваі.
Няпэўны снег
Дзеці гурбіну лепяць
З няпэўнага снегу
І валяюць яе
Па траве, па сцяжыне.
Да бакоў жаўталіст
Наліпае з разбегу,
Быццам сум на душу
Па сваім на чужыне.
Снег няпэўны растане,
І, напэўна, атава
Да марозу адскочыць.
Ліст зялёны не стане,
Жоўты, ён не сагрэе
Камячыну ласкава,
Як і ліст ад цябе,
Што вяшчуе растанне.
Прымхі
Так раўнаваць,
Каб слепнуць ад святла,
Маланка толькі можа
Не памалу…
Каго ж так
Навальніца пракляла,
Што свечкаю
Бярозу заламала?
Звыканне
Кашары,
Пахне кажух ваўкамі,
Ваўкам
Кажушына пахне кашараю.
І вока
Бачыць сябе звыкае,
І страх
Даганяе бяду паджарую.
Яліна
Бароніць сябе сукамі,
І цемра
Мажнее гадзінаю шараю.
Да гадзінніка
Гадзіннік мой,
Доля роўная ў нас:
Ісці не цішачы ход,
Як свой, лічыць
Пазычаны час,
Пакуль не сыдзе завод.
Гучней
Малаточкам сваім грукачы,
Нябачным, па забыцці.
Цікуюць з пляча начы
Крумкачы
За намі, а нам ісці.
Ты стаў спыняцца,
Стаміў душу,
А я стараюся йсці.
Не дужа спяшайся паказваць,
Прашу,
Гадзіну поснай куцці.
Яшчэ
Акраец хлеба,
Шклянка малака.
Хлеб у руцэ,
А малако ў кішэні.
Натоўп штурхае злёгку юнака.
Трамвай грукоча нешта ў суцяшэнне.
Забыцца не паспеў, як хлеб расце,
Як сырадой смяецца ў белай пене й
Туман пацягваецца ў духаце.
Амаль яшчэ ў ізрэбнай светлаце
Звыкаецца з сабой
Магчымы геній…
Шаблон
Горад вецер падмёў,
Смецце ў кучах адзіных
Ад панельных дамоў
Да панельных бландзінак.
Уздых уздагон
Няма ў жыцці пабочных ці старонніх,
Верш Панчанкаў,
Нібы адчаю ўздых:
«Пара забыць вясёлых, спрытных, стройных,
Не сніць ніколі любак маладых…»
Не скажаш сэрцу, біцца ці не біцца,
Сабе не загадаеш знелюдзець.
Як на вясёлых сумнаму забыцца,
На стройных як пагляду не глядзець?
Як адарваць ад губ сваіх жа кубак,
Як заглушыць крыві свае званы.
І маладых чаротаспінных любак
Хоць будзеш сніць,
Пакуль прыходзяць сны.
Urbi et orbi
I
Горад — тая зямля,
Якую пазбавілі
Лесу, рэчкі, поля.
Горад — тая зямля,
Якую ўтаймоўваюць
Жалезам, асфальтам, каменем.
Горад — тая зямля,
Якую падахвоцілі
Даганяць небасхіл.
А небасхіл там,
Дзе лес, поле, рэчка
Яшчэ на волі.
II
Пад’езды ў цёплых воллях, як страх,
Пераварваюць чуткаў дыету.
Спрабуе акрэсліцца Млечны Шлях,
Як вуліца запыленая Сусвету.
III
Снег толькі-толькі выпаў
І на ляту
З халоднай прагай выпіў
Гаркоту, чарнату.
Снег прыглушыў вітрыны,
Смех у двары,
І ягадаў рабіны
Нерастаптаны страх.
Закот гарыць крывава —
Да знебыцця,
І палазня крывая,
Як лінія жыцця.
IV
Цемра хрыпне
Злоўленай варонаю,
Горад ціхне,
Быццам бохан надламаты.
І самотнеюць
Безабаронныя
Вуліцы,
Дзяўчаты,
Тэлефоны-аўтаматы.