Без коміна няўтульна хатцы,
А небу —
Без маладзіка…
Восень паспела
І здасца, журыцца няма прычыны.
Хлапчо,
Ці анёлак з цёплага раю
Кусае мёд з адломка вашчыны,
Нібы на губным гармоніку грае.
Лісцё не апала —
Яшчэ не паспела —
А восень абласавацца паспела.
* * * Трамвайшчык…
Трамвайшчык
Голасам адсырэлым
Аб’яўляе:
— Трамвай на возера йдзе…
Калючым дротам дажджу
Дзялянку горада
Угароджвае восень.
Пасля
У памяць пастановай не ўвайсці,
І гнеў людскі
Гранітам не зацерці.
Як сумна ўзносяць помнік
Пры жыцці,
Дык зносяць з веласялосцю
Пасля смерці.
Ужо
Нахабна зіркне малады,
Як сам ты
З тых гадоў забытых,
Дзе ў роспытах і перапытах
Іне задумваўся тады,
Што й на цябе калісці так
Зірне юнак,
Як на старэчу.
Ну вось, і прычакаў сустрэчу!
Хвалі, жабрак,
Сваю галечу,
Дзе ззяе золатам мядзяк.
Ты па інерцыі адно
Смыліш яшчэ
Ў цяперльца служкай,
А час цябе
Жарынкай-дзьмушкай
Здзімае, як і ўсіх,
На дно.
Хачу сустрэцца
Урэшце ўсё сатрэцца,
Патухне медзяком.
На схіле год сустрэцца
З забытым юнаком,
З чубатым і насатым,
Няўклюдным, вінаватым —
Хачу сустрэцца ціха,
Сам-насам памаўчаць,
Адыдуць гнеў і ліха.
А ўсё наноў пачаць.
Захочацца сустрэчы.
І палец качарга
Загне ў гарачай печы,
І выць па-чалавечы
Пачне туга.
Хачу на быстрай рэчцы
З самім сабой сустрэцца,
Зноў сынам называцца,
Рунець, красаваць, налівацца…
* * * Чыстыя ад гаманы й маны
Чыстыя ад гаманы й маны,
Дзе толькі не палуналі
Словы ўсявышнія?
Пахнуць яны
Снамі ды палынамі.
Вешчыя сны
Адасніліся нам,
Зніклі калыскі чаўнамі.
І засталося цяпер палынам
Раскашавацца над намі.
Інструкцыя
А ўсмешка б’е нуду,
Як пуга пастухова.
Расчэсваць бараду
Звыкаю паступова.
Лагодна час брыдзе,
Ўцякаюць прэч абразы.
Здаецца, ў барадзе
Растуць на ўсё адказы.
І сцені на сцяне
Праходзяць чарадою.
Пытанне: «Быць ці не?»
Таксама з барадою.
Нашто шукаць брады,
Як рэчка перасохла.
Наяўнасць барады
Змушае філасофстваваць.
Ні пад чыю дуду
Не след збіваць падковы.
Расчэсваць бараду —
Занятак разумовы.
Каб ашукаць бяду
І заставацца з краю,
Расчэсваць бараду
Усім рашуча раю!
Рыпі!
Пяро! Паперу леш,
Чарніла цэбар выпі.
Рыпі, бо ў рыпе лепш
Зайсціся, чым ва ўсхліпе.
Рып змоўніцкіх дзвярын
І крокаў рып на снезе.
І рып —
Аж да жмурын! —
На маладым начлезе.
Хапала й чарнаты.
Страх рупіўся ўтрупела.
Ды ні на кога ты
Употай не рыпела!
* * * Дыхнула блізкасцю з пакоя…
Дыхнула блізкасцю з пакоя.
І ты канкрэтная…
І мне
Так захацелася спакою,
Каб там з табой,
З адной табою,
Быць у магчымай старане,
Дзе можна прачынацца разам,
Задуманыя бачыць сны,
Дзе сад
І плот з патайным лазам,
Дзе, непадлеглая абразам,
Адчуе радасць смак віны.
Але…
Пра гэта іншым разам.
Лістападаўскае
Скруціў вятрышча ялінавы млён,
Не дамалоўшы парошу ў муку.
Залістападзіла.
Скалануўся клён:
Дрыгатлівы агонь
Павесіўся на суку…