Вада падмывае крысо небакраю.
Варона крыло апускае абныла.
Збялелы бярэзнік салодка згарае.
І Нарачы чару смуга падгубіла.
* * * А жонка сябрава з другім…
А жонка сябрава з другім,
Як не зусім,
Дык трошкі мужам.
А мы гарым
На белы дым.
У вернасці клянёмся, тужым.
А гэтая радня да дня,
Што, як і муж,
Наступным стане.
І юрлівосці зайчаня
Пасецца на чужой паляне.
А сябра ўжо даўно няма.
А жонка тую
Маладую
Сябе забылася й сама.
Я помню
І сябе шкадую.
Канструкцыя
І восень укручвае коламі дні,
Аж стогнуць вазы ад даніны.
На полазе едзе ўспамінам зіма.
І ад каляіны той да палазні
З казіны скок езданіны.
І сцень той
Цянейшы за хвост у сама.
Скалеюць зялёнага лёду скрылі
І цёплага дыму калоны
Нябесную столь падапруць да цяпла.
Трава пажаўцее ў чаканні,
Калі
Іржаць будзе конік зялёны,
Змахне небасхіл
Вечарніцу з чала…
* * * Туга ў вачах згасае ціха…
Туга ў вачах згасае ціха,
Аж дзень начэе ад дзяўчат.
Туга ў самоце, як зайчыха,
Што пагубляла зайчанят.
Яны разбегліся на волі,
Дзе іх чакае шрот і дрот.
І не звядзецца аніколі
Мурожны лог,
Трывожны род.
Глядзі,
Чадзей злёным чадам.
Вясна ўсё хмеліць у жыцці.
Штогоду маладзець дзяўчатам
І ў водмаладь тузе ісці.
Выдыхаючы Парыж
Маладзічок вершаў
* * * Без лістоў…
Без лістоў,
У ягадах рабіна,
Як начны Парыж, гарыць
У снезе.
Цыгана няма,
А ёсць драбіна,
Каб палезці ў неба,
Аб начлезе
Думаючы.
Там і ў дождж шалёны
Можна ўкрыцца
Зорнай бараною.
Тут шаломы
З яравой саломы
Мог бы прызімак
Прымераць Ною.
Далягляду
Хістка ад патопу,
Што заліў
Каляды з берагамі.
Хоча —
Аж тапырыцца рагамі —
Бык завеі
Выкрасці Еўропу…
Памінанне Міхася Стральцова
Калісьці любілі мяне мерцвякі —
Услед паўтараю за Апалінэрам.
Іх цені яшчэ не зніцелі,
якія сніліся птушкамі на досвітку шэрымі,
межы, сумежыўшы ўсе, да ракі
Ва ўрочышчы ценяў прыпалі з даверам.
На мёртвай рацэ, дзе чаўнарыць Харон,
Нікому звалі яшчэ не ўсміхаліся,
зоркі не спелі пулятымі гронкамі,
дзе пажалі сярпамі жалю
Вачніцы сон незямны, як закон,
Звязаўшы снапы, пазямнелі амаль імі.
Мглісты Міхась, як з сузор’я Стральца,
Глядзеў на мяне з-пад нябёс Нотр-Дама.
І я, як жывому, яму абяцаў
адведаць забытыя сны нашы ды маразоў,
і паднесці з карца,
З якога паіла крыніца, як мама…
Драўляны галубок
Ляцеў,
Ляцеў
І ўбок
Упаў
На дол нясвежы
Драўляны галубок
Ля Эйфелевай вежы.
І чорная рука
Крылу імпанавала,
Слабога галубка
Купіць прапанавала.
Не ўзяў і не купіў
Нягеглае стварэнне.
Парыж і піў, і кпіў,
І статуі старэлі.
І галубок наноў
І трапятаўся, й падаў.
Хто наскіпаў са сноў
Лучыны для прыгадаў?
Загадка пра клубок
— Крыж на крыжы,
Калі знаеш, не кажы.
— Клубок!
— Скулле табе ў бок!
Кальнула напамінам.
…Клубіўся галубок…
Не даўся ў рукі кпінам…
І расстаўляў лубок
Няхітрыя мярэжы,
Каб падаў галубок
Ля Эйфелевай вежы…
Вушацкі сон