Ён завагаўся, морам ідучы,
І пеўнеў крык пачуў,
Каб адрачыся.
І ў вернасці да скону кленучыся,
Ад брамы раю атрымаў ключы.
Выхад
І праявіцца будзе час праяве,
А цеста закісліць няма калі,
І ўцёкам з рабства
Сам Гасподзь спрыяе,
І ў ценяў за плячыма хатулі.
Дык на вадзе ўчыняй муку няволі,
І цеста прэснае, як дні твае,
Кладзі на плечы —
Сонца агнявое
Хай праснакі пячы не прыстае.
І вёў Майсей…
І пёк пясок, як прысак…
Не скажуць ні дажджы, ні маразы:
У праснакоў саленаваты прысмак
Ад поту
Ці ад радаснай слязы…
* * * Чым Бог бліжэйшы да зямлі…
Чым Бог бліжэйшы да зямлі,
Тым Ён нябеснейшы…
І тут, відаць,
Прывычна дзіва здзейсніўшы,
Уборы, што з блакіту,
Лёгка скіне — і,
Нябачны, ўбачыцца
Сляпым і жабракам.
Як выдых, выйдзе
З ветрасценнай скініі,
За сынаў боль
Даруючы цвікам…
* * * Усходняя калючая краса…
Усходняя калючая краса
Сама сябе калючасцю бароніць.
На свет глядзіць,
Як быццам з-пад крыса,
Альбо ўтрымае цень,
Альбо аброніць…
Усё жыве,
Пакуль свой мае цень.
Паласкавеўшы,
Перакаці-поле
Згубіла цень
І марна дзень у дзень
Бяжыць.
Бо цень свой не дагнаць ніколі.
* * * Я царкву сваю ў душы нашу…
Я царкву сваю ў душы нашу
З алтаром святла, званіцай болю.
Правіць смутак мой па мне імшу,
Хоча хваласпеў злагодзіць долю.
Я хаджу, ўпавіты праз вякі,
Як шляхамі да сябе,
Грахамі.
Прычашчаюся з Яе рукі,
Спавядаюся прачыстай Маме.
З тлумам ды з малітваю жыву,
Паважаючы зямлю сырую.
І за тое,
Што нашу царкву,
Думаю, Ўсявышні мне даруе.
Мальба
Калі маю суцішыць галаву
Напханая габлюшкамі падушка,
І змоўклы запярэчу —
Я жыву,
Бо за мяне жыве мая дачушка!
Яна мая па духу, па крыві,
Крывіцкая крывінка,
Крывічоўна.
Святы Гасподзь,
Душой не пакрыві
І не падумай пра яе грахоўна.
Нябесны пыл ператварае ў бруд
Нахабны свет захаканы, шалёны.
Няхай не трапіць толькі ў перакрут,
Як з лёну тканая, душа Ілоны.
І на каленях аб адным малю,
Бо пачынаю адчуваць расстанне, —
Гасподзь,
Дачушку не забудзь маю,
Будзь Бацькам ёй,
Калі мяне не стане.
* * * А святлом да святла прабіцца…
А святлом да святла прабіцца
З паднявольнае глухаты
Можа толькі бягуха-крыніца
Ды яшчэ, мама вечная,
Ты.
Позірк
Нязмерклым позіркам ікон
Глядзіць на нас Прысуд халодны,
А ў позірку дакор, і кон,
І прага выбеліць палотны
Зямных шляхоў, —
На іх вякі,
Што будуць, што былі аднойчы,
Нібы сухія васількі,
Ляжаць,
Нябесны сум не тоячы.
Не змераць зорнаю вярстой
Жыццё.
І зверыць час няма чым.
А можа, гэта позірк Той,
Што ўбачыць хочам
І не бачым?
* * * А камень на сэрцы…
А камень на сэрцы,
Каб вецер не знёс
І сэрца,
І нас, ветрагонаў.
Той камень ад жорнаў,
Дзе меле лёс
Авёс неўзараных загонаў.
І цёмныя жорны,
І зорны латак,
І смех,
Пабялелы ад мліва,
Пытаюць падтакліва:
Так ці не так?
І камень
Цяжэе маўкліва.
Па чарзе
Спачатку ловім мы жар-птушку,
Узняўшы ў небе зорны пыл.
А потым —
Палку-падпірушку,
Каб свой падперці небасхіл.