А старасць шукае мяне,
Я выгляд раблю, што не тая,
Якую, сівеючы ў сне,
Прысніў,
Неадступна ступае.
Мне сталасцю старасць лягчэй
Назваць
І спагадней для слыху.
Змаўкай
Ці, як шлях, язычэй,
Аднолькава радасці й ліху.
Чорны грай
Голова моя машет ушами.
Як восеньскі лес,
Галава
Ад чорнага граю цяжкая.
І рэха,
Нібыта знава,
З былой бліскавіцай блукае
Па сцежкай,
Дзе памяць мая
Хадзіла яшчэ маладая,
Цяпер з-пад рукі ручая
Той след
Забыццё выглядае.
Пуляціцца страху сава.
Шуміць
І на страх не зважае,
Як восеньскі лес,
Галава
Чужая
Аж да небакраю.
* * * Хвалям разгубленага ўспаміну…
Хвалям разгубленага ўспаміну
На цьмяны бераг не прыгайдаць
Здрадай падкупленую хвіліну,
Пра гаць дарозе не прыгадаць.
Уцякаючы ў забыццё,
Як у гета,
Вар’яцеючы ў цішыні,
Памяць сабе заслужыла
Хоць гэта —
Права на выхадныя дні.
Пад ціхую старасць
Звыкаюць сівець аблачыны
І цёпла зрадняцца з дымамі.
Пад ціхую старасць жанчыны
Падобныя болей да мамы
Паглядам, хадою, журбою,
Лагодай, няспешнасцю, стомай
І нават хусцінкай рабою,
І грозьбай да плачу знаёмай.
Таму, пэўна, памяць трымае
Нясмелы акрайчык надзеі,
Каб думаць,
Што мама жывая,
Аднекуль вярнуцца паспее…
Буслова нарачонка
Паэма кону
Крылы не развінуў у палёце,
Адляцелі ў вырай чароды.
Ён зазімаваў на балоце.
Перамерзлі цёплыя броды.
Выйшаў парабак да жывёлы.
Босы бусел ходзіць па снезе.
Белы — як зіма. Невясёлы.
Нават сны не сніць аб начлезе.
Ногі, зябнучы, ппадымае,
То адну нагу, то другую.
Ні парады, ні рады не мае,
Як зіму перажыць даўную.
Глянуў парабак на пакуты
І сказаў, як роднаму брату:
— Не калей раздзеты, разуты.
Буслік! Буслік! Хадзем у хату.
Гаспадыня ткала красенцы
І сказала:
— У хаце пакіньце.
Ён ад холаду ўвесь трасецца.
Ды ў яго ж чалавечыя кіпці…
Пачала ў невядомым страху
Узірацца ў кіпці наўскоса.
Маладзіцы бусел з размаху
Дзюб — і выдзеўб палову носа.
— Бусле! Што ж ты зрабіў ліхое!
Я калекаю засталася.
Бусел кажа:
— Ляці са мною.
Выгаю ўсё па хуткім часе.
— Як ляцець мне, бяскрылай? —
Пытае.
— Апрану цябе, — кажа, — ў крылы.
Выйшлі ў двор,
І хвіліна тая
Таямніцаю ўсё акрыла.
Узняліся ды паляцелі.
І зрабілася цёмна ў хаце.
Дзеці дробныя асірацелі,
Засталіся яны без маці.
Маладзіца ў гасподзе новай
Новыя навяла парадкі.
Стала жонкай яна бусловай.
Нарадзіліся бусляняткі.
Ды зрабілася сумна гэтак.
Просіць мужа:
— У край паляцім мы,
Дзе пакінула першых дзетак.
Прыпаду хоць крылом да радзімы.
З буслянятамі прыляцела,
Села на сваім азяродзе.
Галаву закідвае смела
І клякоча,
І ў ціхай згодзе
Памагаюць ёй бусляняткі
Клекатаць:
— Кле, кле, кле! — на палеткі
Льецца клёкат.
— Бы ў нашае маткі
Голас, —
Кажуць першыя дзеткі.
Дай жа ў клетку зловім бусліху, —
Дзеці раяцца.
З азярода
Не ўцякае бусліха.
Паціху
Захінаюць сетку.
З гарода
Дзеці ў хату ўнеслі бусліху,
А на грушыне бусляняткі.
Пачакаўшы на моры крыху,
Прыляцеў бацька бусел,
Бы ў ладкі,
Плешча крыламі ды клякоча.
У акно як ударыць дзюбай —
Шыба дзынкнула па-сірочы.
Бусляняткі да маткі любай.