Хоць пусці па сабе слязу,
хоць удар у літаўраў медзь!
…Вужанём у траве паўзу,
а за мною – з касою смерць.
Да мяне ёй – ніякіх спраў,
а ў мяне – аж гудзе ў вушах!
Я паўзу, аж жывот падраў…
Але толькі каса: шах-шах!
Адвядзі ад мяне касу,
перайдзі на другі пракос,
кінь няскошанай паласу –
дай схавацца ў прыцішку лоз!
Адвядзі касу, адпачні,
падмянташ яе, падвастры,
глянь на неба пустымі вачмі,
не нясіся няўспын і няўстрым!
…Толькі здарыцца ўсё не так –
не стаміцца тваёй руцэ,
не паспець мне схавацца ў кустах
ці ў туману густым малацэ…
Я хацеў уцячы, прабач –
як ад лёсу сябе схаваць?
…Хоць ты сам па сабе заплач,
бо няма каму шкадаваць.
МОГІЛКАВЫ СОН
Вуж прапоўз між ног –
а ногі босыя!
Дзе ляжаў вянок –
вецер гойсае.
Ці то крык сыча,
ці то філіна…
А сарочачка
не зашпілена.
А снапоў вузлы –
побач з лаўкаю.
І сабака злы
недзе гаўкае.
Дзе буяў палын –
лісце жоўтае.
Павучнёй галін
вецер боўтае.
І да ўсіх праяў –
месяц сколаты,
а дзе крыж стаяў,
камень – волатам!
Захацеў прысесць,
як заведзена:
у пакет палез –
усё з’едзена.
Сеў на бэлечцы
каля плота я,
а ў бутэлечцы –
твань балотная.
Ні жуда, ні жах –
боль са скрухаю.
Прэсам у грудзях
сэрца бухае.
І сасна скрыпіць,
напінаецца…
Ну, дык што рабіць?
Прачынаюся.
СУПОЛКА “КРЫЖАЧОК”
Крыжачок – 1. таннае “чарніла”;
2. уст. беларускі народны танец.
Як не аддаць рэальнаму належнае?
Ды кіну вам выратавальны круг:
няхай не лямантуюць “незалежныя”
– яшчэ жыве нацыянальны рух!
Канае ціхім сконам апазіцыя:
паліт’інцэсты, комплексы, хапун…
Але жыве народная традыцыя,
старая, як спрадвечны дуб-рыпун.
Хто зверху – тым з назойлівасцю ўпартаю
шпурну, бы ў жарт, з нажыўкаю кручок:
закрыць усе суполкі, рухі, партыі,
прызнаць адну – суполку “Крыжачок”.
Не трэба ёй ні прэса і ні радыё –
заняткі ёсць другія для мазгоў.
Няма ні кіраўніцтва і ні рады ў ёй,
ні спіса, ні статута, ні сцягоў.
З’яднаныя ўсе ў ёй адзінай мэтаю,
адданыя агульнай барацьбе.
І ўзносы, што збіраюць скуль чорт ведае,
льюць з ненатольнай прагай у сябе.
Адзін другога пазнае па позірку –
ім дакумент – што зайцу парасон!
Калі за “поспех” вып’юць пасля “поспеху”,
то гэта – сход інкогніта персон.
Ёсць сярод іх студэнты і прафесары,
пенсіянеры, лётчыкі, “браткі”,
акцёры, мастакі, таксісты, слесары…
А хто сказаў, што сам ты не такі?
Іх Смерць пасе, як статак – ваўкарэзіна:
хто сэрцам кэхнуў, хто ў мароз скалеў,
хто збіты быў машынай, хто зарэзаны,
хто абарваў знянацку свой прыпеў.