Зусім нядаўні здымак разглядаю –
як у люстэрка на сябе гляджу.
…Ён ні аб чым мяне не запытае,
нічога я яму не раскажу…
Але пара з сабой у часе зліцца –
ад варажбы не стане весялей!
Альбом, закрыўшы, кіну на паліцу.
І буду жыць далей, далей, далей…
Я ХАЧУ ЖЫЦЬ У ВОЛЬНАЙ КРАІНЕ
Цішыня. Але, дзякуй Скарыне,
можна моўчкі яшчэ гаварыць:
“Я хачу жыць у Вольнай Краіне!” –
і трызнення майго не скарыць.
Не жадаю карпець пад “дзяржавай”,
што трымае няўмольнай рукой,
неахайнай, жалезна-iржавай
за гарляк непакорлівы мой.
Мне “рэспублiка” не даспадобы,
бо які-небудзь спрытны круцель
пад падставай публічнасцi спробы
замест вежы збудуе бардэль.
А “саюз” – гэта путы абодвум,
а “садружнасць” – як выпіць што ёсць,
“федэрацыя” – краты свабоды,
дзе ты не гаспадар і не госць.
…Ды не ведаю, песню якую
трэба сёння народу спяваць,
каб Радзіму маю дарагую
мог я Вольнай Краінай назваць!
ЖАБРАЦКАЯ
Не працягвай марна мне далонь, галеча, –
мне ў яе сягоння нечага пакласці.
Сам іду, панура апусціўшы плечы –
ні паперкі грошай, ні крупінкі шчасця.
Не глядзі з дакорам на мяне, старая, –
я і сам сягоння праклінаю долю.
Толькі я дакемiў, хто нас абірае –
ты ў сваім жабрацтве бачыш Боску волю.
Немагчыма звесці злыдняў тых, бабуля, –
нават на распяцце могуць ахрысціцца!
Толькі кол з асіны ці са срэбра куля –
ды аховы столькі, што не падступіцца.
Кінь свае спадзевы на мяне, старэча, –
я і сам сягоння бедны і галодны.
Для мяне, па-твойму, гэта недарэчна…
Але што ты зробіш – я паэт народны.
А як будуць грошы – п’яны і вясёлы
я цябе ўзгадаю ды яшчэ ў прыдачу
цыганятак бойкіх, хлопца з куксай голай
і дзядка сівога, што наўмысна плача…
ТРЭЦI ВАРЫЯНТ
Нас захліснулі часу злога хвалі –
спрачацца можа злодзей ці вар’ят.
Два варыянты нам прапанавалі…
Але магчымы трэці варыянт!
З іх першы: “перастройка” з дзікім рынкам,
дзе ўсё, што нам належыць, – “секандханд”.
Дзе збыт ёсць недакуркам і скарынкам…
Задавальняе гэты варыянт?
Другі: застой з уладаю чырвоных,
дзе дэфіцыт, партком і правіянт,
здабыты па чарзе ці па талонах…
Ці не забылі гэты варыянт?
І так – і гэтак: быдлам быць ці цяглам,
ашыйнік начапіць, нібыта бант,
ці рохкаць, а як б’юць – вішчаць працягла…
Але магчымы трэці варыянт!
Даруй, народ, што выю, як ваўчыца:
паэт – сляпы прарок, а не гарант.
…Калі прымусіш ты з сабой лічыцца,
магчымым будзе трэці варыянт.
ДЗЕНЬ ПРАЙШОЎ
Дзень прайшоў, як заўжды, у грызні і хлусні:
хтосьці – здатны, а хтосьці – ахвочы.
І змяняе ягоны хаос мітусні
параўнальны спакой цёмнай ночы.
Сонца промні шпурне на палі і дамы –
і аздобіць у фарбы паўсвету.
І насупленасць лютай халоднай зімы
зменіць цёплай усмешкаю лета.