— Скажіце, і как Цімоша?
Кася ў чарговы раз распавядае, які файны Цімоша, як яму добра жывецца, як яго ўсе любяць і якімі выкшталцонымі рысамі вызначаецца ягоны характар. Са слухаўкі чуваць голас:
— Да, да, да, замечяцельный кот. І главное — кгупный такой!
Мацізямлянка
Гісторыя зь Litara.net, напісаная юзэрам ODA:
“Цёплым ліпеньскім днём іду на працу з канцавога прыпынку дваццатага аўтобуса міма Акадэміі навук. Маладая кабета інтэлігентнага выгляду з малым дзіцём шпацыруе да ўваходу ў Акадэмію навук.
— Ты хочешь пИсать? — раптам пытаецца маці ў дзіця. Тое матляе галавой у адказ.
— Жаль… — з уздыхам прамаўляе кабета. — Посмотри, какой газон шикарный!..”
Зямлянка-патрыётка
Тэлефаную ў ЖЭС:
— Дзісьпетчарская. Слушаю.
— Я б хацеў заказаць майстра на ўсталяваньне ўнітаза.
— Які ў вас?
— А якая розьніца?
— Мы ставім толькі керамінаўскія, — (“Керамін” — менскі завод.)
— У мяне польскі…
— Не паставім.
— Але што за бязглузьдзіцу вы гаворыце! Ці ж вы кіруецеся якімі інструкцыямі ці законамі?
— Не мішайце работаць.
Зямлянка-тружаніца
Ясна, дзісьпечарская цёця была пастаўленая на вочную стаўку з кіраўніцтвам ЖЭС. Невядома, ці яна выконвала “інструкцыі” таго самага начальства, ці кіравалася ўласным патрыятызмам альбо нянавісьцю да панскай Польшчы, але канфлікт быў зьліквідаваны за 28 сэкундаў перабываньня ў кабінэце галоўнай інжынэршы.
Наступны крок — набыць шлянг да ўнітаза. Кіруюся ў краму “Сантэхніка” на вуліцы Кашавога. Стаў чацьвертым у чаргу. Адна, дзьве, пяць, сем хвілінаў… Прадавачкі няма. Нарэшце касірка, што назірала за ростам чаргі, узьнялася са свайго трона і зьнікла за кулісамі. Праз паўхвіліны адтуль зьявілася ЯНА. Невялікага росту, хада — перавалачка, круглая, невызначальнага ўзросту, у пярсьнях і цэпачках, з благадушнай усьмешкай на твары, ЯНА закацілася за прылавак са словамі:
— Ох, ужо і памерці спакойна не дадуць! Прыхварэла трохі… Толькі прылегла, а тут ізноў…
Зямлянка-чысьцюля
Унітаз-такі паставілі. І рамонт у пакоях зрабілі. І паклікалі сяброў, каб адзначыць пераезд. І захацеў я купіць да стала салёных гуркоў. У нас побач магазын, завецца “Особый”. Яшчэ нядаўна быў і беларускамоўны варыянт назвы — “Асобы”. Задной з асоб, якія працуюць у магазыне, я пазнаёміўся за купляй гуркоў. Пытаю:
— Ці смачныя гуркі?
— Я іх не каштавала. Дык вунь жа ў суседнім аддзеле нашыя прадаюцца ў бочках.
— Нейкія яны вялікія…
— Дык парэжце, будуць маленькія.
“Дзіўнавата рэклямуе свой тавар цётка”, — падумаў я. А цётка працягнула:
— А гэтыя польскія. Не разумею, недазрэлыя саліць…
Я папрасіў:
— Узважце мне адзін самы маленькі, я пакаштую і вырашу, ці купляць.
Цётка залезла голай рукой, і выцягнула пальцамі гурок. Побач ляжалі спэцыяльныя шчыпцы. Абураюся:
— А што ж вы рукой цягаеце?!!
—Ой, ды я за дзень па тысячы разоў рукі мыю!
Дык не эстэтычна ж…
—Дык такі гурок маленькі, што са шчыпчыкаў выпадае.
—А на базары апранаюць на руку пакет і так цягаюць.
— Ну, дык то ж на базары…
— Тым больш у магазыне… Цёця з пафасам:
—Ну, вось яшчэ! Буду я дзеля аднаго гурка пакет мачыць!
Зямлянка-поўны-ўпярод
У той жа краме, толькі ў вінна-гарэлачным аддзеле. Трэба набыць гарэлкі. На прылаўку альбо дэнатуратныя, альбо менскія і берасьцейскія, але ў даражэйшых, “падарачных” бутэльках.
— А ў звычайных няма?
—Не. Менскі на рамонце, а берасьцейскі не пастаўляе.
— Чаго?
— Сваю вобласьць забясьпечвае.
—А як жа сталіца? Нам і даражэй можна купляць?
—А сталіца хай едзе на вёску грошы зарабляць!
— На вёсцы грошы?!
—Яшчэ якія! — з абсалютнай верай у свае словы выгукнула прадавачка.
Дзень нашага жыцьця за пятнаццаць сэкундаў
Гісторыя дзяржрадыё. Куды цяперашнім камэрцыйным ці незалежным журналюгам да тых яшчэ рамантыкаў пяра і мікрафона?! Хто зь цяперашніх можа выпіць столькі гарэлкі? Адзінкі. Многа-многа старэйшыя таварышы памятаюць гісторыяў. Напрыклад, пра Ўладзімера Б. А распавядаюць так.
Уладзімер Б. закрываў і адкрываў этэры Дзяржрадыё. У 00.00 ён казаў: “На Беларусі нуль гадзін. На гэтым Беларускае радыё завяршая сваё вяшчаньне”. І граў гімн БССР. Адпаведная фраза зранку а шостай — пасьля гімну.
Кажуць, аднойчы У. Б. і адзін гукаапэратар вырашылі не ісьці па хатах, а застацца на радыё (шэсьць гадзінаў паўза, пакуль даедзеш, пакуль вернесься, колькі там пасьпіш?!). Мужыкі ўзялі N літраў гарэлкі і пачалі бяседу.