— ?!
— Імя Вова даць.
Пра жызьнь
Калісьці тэлевядоўцы Аксана і Анатоль Вечары жылі ў тэлеабшчазе. Ясна, пакой быў невялікі, а госьцікаў на Новы год набілася многа. Раніцай 1 студзеня маленькая (толькі гаварыць навучыўшыся) дачка Поля глядзіць на целы на падлозе і пытаецца ў таты:
— Што эта?
— Эта жызьнь, дочка.
— ТАКАЯ жызьнь?!
Гендэрнае пытаньне
Ксюша (9 гадоў):
— Мне трэба для ўроку напісаць казку пра
бусьліка і дзяўчынку. Маці:
—Жыла дзяўчынка, знайшла бусьліка з падбітым крылом. Усё лета лекавала бусьліка, карміла. А калі прыйшоў час птушцы ляцець у вырай, бусьлік сказаў чалавечым голасам: “Чым я магу табе аддзячыць, дзяўчынка?” Дзяўчынка: “Прынясі мне браціка”. Роўна празь дзевяць месяцаў у дзяўчынкі зьявіўся брацік. Бачыш, як бывае?
Ксюша:
—Ага. Толькі чаму ў цябе адпачатку на тэсьце зьявіліся дзьве рысачкі?
Пра Кляру Цэтлік… ці Цэньнік
Савецкія героі выглядаюць недарэчна на пачатку ХХІ стагодзьдзя. Іх вобразы застаюцца ў прасторы ў выглядзе помнікаў, але існуюць, як кітайскія герогліфы, — усё менш зразумелыя народжаным пасьля СССР.
8 сакавіка 2006 году Ксюша паведаміла, што ведае гісторыю сьвята 8 Сакавіка:
— Кляра Цэ…
— Ну-ну?..
— Ну, на “Цэ”…
— Ну-ну?!
— Кляра… Ну, гэта — Цэцкін жыла ў Нью-Ёрку і хацела, каб жанчыны атрымлівалі больш грошай. Яна сабрала ўсіх жанчын і зрабіла так, каб усе пра іх ведалі. Так узьнікла сьвята 8 Сакавіка. Ну што вы сьмяецеся! Нам так у школе сказалі.
Глёбус Родзіны
Ксюша разглядае сваю любімую дзіцячую энцыкляпэдыю. Ксюшы сярод іншага падабаюцца карцінкі пра старажытныя цывілізацыі. Паралельна па ТВ анансуюць тэлесэрыял “15” — “пра лёсы савецкіх рэспублік пасьля распаду СССР”. Ксюша:
— А пра Эгіпет там будзе?
Дзіцячае пытаньне
Кася Камоцкая распавядала пра сваю дачку — Касю ж — дашкольнага ўзросту. Ідзе сабе Кася-старэйшая на радыё, што на Чырвонай, 4, разам з Касяй-малодшай. На двары пачатак 1990-х, а на прахадной — міліцыянт.
— Дзядзя, а ты што — камуніст?
— Не! А з чаго ты ўзяла?!
— А чаго ў цябе пісталет на партупэі?
Сапраўдныя кепскія
Неўзабаве пасьля вулічных баталіяў дэманстрантаў зь міліцыяй на Чарнобыльскім шляху — 1996, выходзячы са сваёй пяціпавярхоўкі, я схамянуўся ад воклічу “Слава нацыі!”, на які адразу ж пачуўся водгук: “Сьмерць ворагам!” У маім двары васьмідзесяцігадовыя дзеці гулялі ў сутыкненьні паміж дэманстрантамі й АМОНам.
Хлапчукі парабілі сабе з фанэры шчыты, пабралі дубцы, а адзін нават узьдзеў сабе на галаву хакейны шлем. Супрацьлеглы бок кідаўся грудкамі зямлі й дзіцячымі абразамі. Гульня скончылася досыць хутка, бо прыблізна аднолькавыя ў колькасьці “бакі” не стрымалі сваіх шэрагаў і рассыпаліся па ўсім двары. Малыя пачалі гуляцца ў разгон дэманстрацыі.
У дзяцінстве мы гуляліся ў “добрых” і “кепскіх”: у “белых” і “красных”, у “міліцыю” і “бандытаў”, у “партызанаў” і “паліцаяў”, “нашых” і “немцаў”, а таксама ў “немцаў“ і “рускіх”…
Калі 26 красавіка шыхт шчытастых-шлямастых міліцыянтаў зьбягаў з горкі перад праваслаўным Катэдральным саборам на вуліцу Нямігу, побач са мною спыніўся нейкі спадар зь пяцігадовым хлопчыкам на плячах. Яны глядзелі, як АМОН распачынае бойку з дэманстрантамі, і раптам малы спытаўся: “Тата, тата, а гэта рускія?” “?” — “Ну, тата, гэта рускія ці не?” — “Гэта калхозьнікі, сынок”. — “А яны рускія?” — “Яны кепскія, сынок”. — “Што, САПРАЎДНЫЯ?!!”
Джынса
Мінае дзесяць гадоў, на двары 2006ты. Ксюша пасьля школы ходзіць у гурток, дзе робіць розныя, як яна кажа, “паддзелкі”. Паддзелак у доме ўжо шмат. Калі Ксюша атрымлівае ня надта добрую адзнаку, жартуем: “Нічога, Ксюша, як ня скончыш школы, будзеш свае паддзелкі прадаваць”. Дарэчы, Ксюша мае талент, і ейныя вырабы вельмі якасныя, як на ўзрост дзесяці гадоў. І вось, Ксюша прыносіць чарговы твор — феньку з джынсавай тканіны, упрыгожаную бісэрам.
Я акурат раблю інфармацыю пра непаўналетніх з Салігорску, якіх затрымалі за тое, што яны, нібыта, навязвалі джынсавыя стужкі на дрэвы. Жартуем:
— Добрая фенька, але зь ёй цяпер небясьпечна ў Менску хадзіць…
— Чаму?
— Э… Доўга тлумачыць.
Мінае колькі часу, мы ўжо забыліся на размову, ажно падыходзіць Ксюша:
— Усё роўна буду насіць, бо яна мне падабаецца.