Na zewnątrz nawet się nie zatroskała, by unieść spódnice i uniknąć zabrudzenia ich błotem. Arlene i tak musiała je czyścić, co więc znaczy odrobina brudu więcej? W niektórych namiotach paliło się światło, ale zasadniczo obóz był ciemny, jedynie pod sierpem księżyca. Jej sekretarz, Jakob Hernvil, czekający niedaleko namiotu w prostym kaftanie, przyświecał sobie latarnią, która rozlewała wokół żółtą kałużę światła. Mały, szczupły, jakby wszelki tłuszcz zeń wygotowano. Ale najważniejszą jego cechą była przyrodzona dyskrecja, którą ona jeszcze podsycała sumami tak dużymi, że chyba tylko największe łapówki mogłyby go skłonić do zdrady, znacznie większe, niżby ktokolwiek chciał zaproponować skrybie.
— Wybacz, że przerywam ci posiłek, moja pani — oznajmił, kłaniając się — ale pewien byłem, że zechcesz natychmiast o tym usłyszeć — tak głęboki głos u tak drobnego mężczyzny zawsze zaskakiwał. — Zgodzili się. Ale najpierw chcą zobaczyć całą sumę w złocie.
Jej usta zacisnęły się, jakby kierowane własną wolą. Całą sumę. Miała nadzieję, że wystarczy najpierw zapłacić połowę. A potem któż ośmieli się wysuwać żądania spłaty długu wobec królowej?
— Napisz list do pani Andscale. Z rana go podpiszę. — Przekaz takiej ilości złota potrawa wiele dni. A jak długo powołanie zbrojnych pod broń? Te rzeczy nigdy jej nie interesowały. Lir mógłby jej powiedzieć, ale nienawidziła ujawniać swych słabych stron. — Powiedz im, że od jutra za tydzień, z dokładnością do dnia. To powinno wystarczyć. Za tydzień Caemlyn będzie jej. Tron będzie jej. Arymilla z Łaski Światłości, królowa Andoru, Obrończyni Dziedziny, Protektorka Ludu, Głowa Domu Marne. Uśmiechając się, wróciła do namiotu, by przekazać pozostałym wspaniałe wieści.
18
Wieści dla Smoka
— Wystarczy już, Loial — oznajmił zrezygnowany Rand, ubijając kciukiem tytoń w główce fajki o krótkim cybuchu. Kapciuch był z koziej skóry, tytoń pochodził z upraw taireńskich, nieco zanadto sfermentowany miał lekko oleisty posmak, jednak nic lepszego pod ręką nie było. Nad ich głowami przetoczył się grzmot, leniwy, głuchy.
— Gardło zedrę, odpowiadając na wszystkie twoje pytania.
Siedzieli przy długim stole w jednej z większych komnat dworu lorda Algarina, naczynia z resztkami obiadu stały z boku. Służba była dość wiekowa i ruszała się leniwie, przynajmniej od kiedy Algarin porzucił dom na rzecz Czarnej Wieży. Niedawna ulewa nieco straciła na gwałtowności, teraz tylko od czasu do czasu silne podmuchy wiatru trzęsły szybkami okien i zalewały je łzami kropel — potem żółtawe szyby przez chwilę dzwoniły. Szkiełka były kiepsko wykonane, nie dość, że pełne bąbelków, to jeszcze zniekształcały rozpaczliwie widoki na zewnątrz. Pozbawione zdobień stół i krzesła mogłyby z powodzeniem ujść w chłopskiej chacie, podobnie jak żółte gzymsy pod wysoko sklepionym sufitem. Równie niewyszukany charakter miały dwa kominki po obu stronach komnaty — szerokie, wysokie, z nie- ociosanego kamienia — oraz ich ruszty i żelazne utensylia. Algarin, choć szlachcic, bogaczem nie był.
Rand wsadził kapciuch do kieszeni, podszedł do jednego z kominków i małymi mosiężnymi szczypcami wziął drobinę żaru ze srebrnego dębu, by zapalić fajkę. Miał nadzieję, że jego zachowanie nikomu nie wyda się dziwne. Kiedy mógł, unikał przenoszenia, zwłaszcza w obecności innych — niełatwo było zapanować nad dręczącymi go wówczas zawrotami głowy — choć jak dotąd nikt nie śmiał nic na ten temat powiedzieć. Wiatr zaskrzeczał, jakby gałąź zaskrobała po szybie. Gra wyobraźni. Najbliższe drzewa rosły przecież w polu, co najmniej o pół mili stąd. Loial przyniósł sobie z kwater przeznaczonych dla Ogirów fotel rzeźbiony w motywy winorośli, w efekcie jego kolana znajdowały się teraz na poziomie blatu stołu, więc pisząc w swoim w skórę oprawionym notesie, musiał się mocno nachylać. Notes był stosunkowo niewielki, tak że mieścił się do jednej z pojemnych kieszeni kaftana — mimo to wielkością dorównywał większości ludzkich książek. Górną wargę i brodę Loiala obsypywał delikatny meszek; od paru tygodni próbował zapuszczać prawdziwą brodę i wąsy, ale jak dotąd nieszczególnie mu szło.
— Ale nie powiedziałeś mi jeszcze nic istotnego — grzmiał Ogir, co brzmiało, jakby bęben wybijał swoje rozczarowanie. Zakończone pędzelkami uszy obwisły. Mimo wyraźnego rozczarowania spokojnie zabrał się do czyszczenia stalówki w obsadce z polerowanego drewna. Obsadka była grubsza niż kciuk Randa, a równocześnie na tyle długa, że wydawała się smukła; idealnie pasowała do grubych palców Loiala.
— Nigdy nie wspominasz o czynach heroicznych, chyba że ktoś inny ich dokonał — ciągnął Ogir. — W twoich ustach wszystko brzmi tak zwyczajnie. Wnioskując z tego, jak o nim opowiadasz, upadek Illian był równie ekscytujący, co naprawa krosien w warsztacie tkacza. A oczyszczenie Prawdziwego Źródła? Połączyłeś się z Nynaeve, usiedliście i zaczęliście przenosić, podczas gdy inni dawali odpór Przeklętym. Nawet od Nynaeve dowiedziałem się więcej, choć ona równocześnie twierdzi, że właściwie nic nie pamięta. Nynaeve w pełnej krasie swojej biżuterii — miała na sobie wszystkie ter’angreale z osadzonymi w nich klejnotami, jak też ów osobliwy, angreal w kształcie bransolety połączonej z pierścieniami — poruszyła się w fotelu stojącym przed frontem bardziej odległego kominka, a potem znów powróciła do obserwacji Alivii. Od czasu do czasu zerkała w stronę okien i szarpała szeroki warkocz, niemniej jej spojrzenie wciąż wracało ku słomianowłosej Seanchance. Wtedy Alivia, stojąca przy drzwiach niczym na warcie, uśmiechała się nieznacznie, z rozbawieniem. Niegdysiejsza damane wiedziała, że demonstracyjne zachowanie Nynaeve skierowane było pod jej adresem. Ale uśmiech nie obejmował orlich oczu, które wciąż gorzały błękitnym płomieniem. Od czasu, gdy w Caemlyn zdjęto jej obrożę, płomień ten właściwie na moment nie przygasał. Dwie Panny, — Harilin z Żelaznej Góry Taardad i Enaila z Jarra Chareen, przykucnęły nieopodal i z pozoru zajęte były wyłącznie grą w kocią kołyskę, ale ich obecność sama w sobie stanowiła kolejną demonstrację. Wokół głów udrapowane miały shoufy, czarne zasłony zwisały na piersi, znad karków sterczały drzewca włóczni zatkniętych za uprzęże futerałów na łuki, a tarcze z byczej skóry spoczywały na posadzce. W posiadłości przebywało pięćdziesiąt Panien, wśród nich nawet kilka Shaido, i wszystkie chodziły takim krokiem, jakby w każdej chwili gotowe były tańczyć włócznie. Może nawet z Randem. Nie bardzo potrafiły przejść do porządku nad sprzecznością między zadowoleniem, że mogą go wreszcie chronić, a niezadowoleniem, że tak długo ich unikał.
On natomiast nie potrafił na nie spojrzeć, żeby w uszach nie dźwięczała litania kobiet, które dla niego zginęły, i kobiet, które sam zabił. Moiraine Damodred — ona na pierwszym miejscu. Jej imię wypisane było ognistymi literami we wnętrzu jego głowy. Liah z Cosaida Chareen, Sendara z Żelaznej Góry Taardad, Lamelle z Dymiących Wód Miagoma, Andhilin z Czerwonej Soli Goshien, Desora z Musara Reyn... Tyle imion. Czasami budził się po nocy, mamrocząc tę listę, a Min tuliła go i uspokajała jak dziecko. Zawsze zapewniał ją, że wszystko w porządku, i udawał senność, ale nie zasypiał i tylko z zamkniętymi oczyma przepowiadał sobie listę do końca. Czasami Lews Therin recytował razem z nim. Min podniosła oczy znad książki, którą otworzyła na stole, tom pochodził z księgozbioru Herida Fela. Jedna za drugą pożerała kolejne książki z jego biblioteki, a w charakterze zakładki służył jej list, jaki filozof przesłał Randowi na krótko, zanim został zamordowany; ten, w którym pisał, że jej uroda nie pozwala mu się skoncentrować. Min miała na sobie krótki niebieski kaftan haftowany na rękawach i wyłogach w białe kwiaty i skrojony tak, by ciasno opinał biust, ukazując równocześnie dość głęboki dekolt bluzeczki z kremowego jedwabiu. W jej wielkich, ciemnych oczach, okolonych długimi do ramion, ciemnymi lokami lśniło zadowolenie. W więzi zobowiązań czuł przepełniającą ją radość. Lubiła, gdy na nią patrzył. Bez najmniejszych wątpliwości więź przekazała jej, jak on bardzo lubił patrzeć. Dziwne było tylko to, że ona również lubiła się przyglądać jemu. Śliczna? Zanucił kilka taktów jakiejś piosenki, pocierając kciukiem płatek ucha. Była piękna. I bliższa mu teraz niż kiedykolwiek wcześniej. Podobnie jak Elayne i Aviendha. Jak je ochronić? Uśmiechnął się w nieco wymuszony sposób, krzywiąc usta, w których tkwił cybuch fajki, niepewny, do jakiego stopnia mistyfikacja podziała. Po jej stronie więzi poczuł drgnienie irytacji, choć nie potrafił pojąć, czemu jej miałaby się nie podobać jego opiekuńczość. Ach tak, Światłości, ona chciała chronić jego! — Rand nie jest szczególnie rozmowny, Loial — powiedziała, już się nie uśmiechając. W jej niskim, melodyjnym głosie nie było śladu gniewu, ale więź opowiadała zupełnie inną historię.