— Po prawdzie, to czasami ma tyle głosu, co ryba. — Rand westchnął pod spojrzeniem, jakim go obrzuciła. Wychodziło na to, że będzie mnóstwo gadania, gdy tylko zostaną sam na sam.
— Ja też niewiele potrafię ci opowiedzieć, natomiast pewna jestem, że Cadsuane i Verin powiedzą ci wszystko, co chcesz wiedzieć. Inni również. Ich zapytaj, jeśli zależy ci na czymś więcej niż „tak” i „nie” plus parę słów na dokładkę.
Krępa, niewysoka Verin szydełkująca na fotelu obok Nynaeve, wzdrygnęła się, usłyszawszy swe imię. Potem leniwie opuściła powieki, jakby zastanawiając się, o co może chodzić. Cadsuane, siedząca przy przeciwległym krańcu stołu obok otwartego koszyka z przyborami do szycia, tylko przelotnie uniosła oczy znad tamborka i zerknęła na Loiala. Zakołysały się złote ozdoby przy stalowo-siwym koczku upiętym wysoko na jej głowie. Tylko tyle — zwykłe spojrzenie, któremu nie towarzyszyło nawet zmarszczenie brwi — i Loial natychmiast zastrzygł uszami. Aes Sedai zawsze go onieśmielały, a Cadsuane szczególnie.
— Och, zapytam, Min, z pewnością zapytam — odparł Loial. — Ale Rand jest głównym bohaterem mojej książki. — Ponieważ nie miał pod ręką dzbanuszka z piaskiem, zaczął dmuchać na zapisane strony, żeby wysuszyć atrament, i jak to on, między kolejnymi dmuchnięciami nie przestawał gadać. — Twoje opowieści są beznadziejnie pozbawione szczegółów, Rand. Muszę wszystko z ciebie wyciągać. Cóż, nawet się nie zająknąłeś, że zostałeś uwięziony w Far Madding, dopiero Min mi powiedziała. Nawet słowem. Jakie były słowa Rady Dziewięciu, kiedy zaproponowali ci Koronę Laurową? Kiedy postanowiłeś zmienić jej nazwę? Nie przypuszczam, by byli uszczęśliwieni. Jak przebiegała koronacja? Czy towarzyszyły jej jakieś uroczystości, święta, parady? Ilu Przeklętych miałeś przeciwko sobie w Shadar Logoth? Którzy to byli? Jak to wszystko wyglądało na końcu? Jakie było ogólne wrażenie? Bez szczegółów nie napiszę dobrej książki. Pozostaje mieć nadzieję, że Mat i Perrin sprawią się lepiej. — Zmarszczył brwi, a ich długie pędzelki musnęły jego policzki. Przed oczyma Randa zawirowały kolory, niczym rozigrane bliźniacze tęcze w głębi wód. Wiedział już, jak sobie z nimi radzić, ale tym razem nawet nie spróbował. Zobaczył Mata jadącego lasem na czele kolumny jeźdźców. Chyba kłócił się z jadącą obok drobną smagłoskórą kobietą, która właśnie ściągnęła mu z głowy kapelusz, zajrzała do środka, a potem wcisnęła z powrotem na głowę. Wizja trwała naprawdę krótko i zaraz zastąpił ją obraz Perrina: ten siedział nad pucharkiem wina we wspólnej sali jakiejś gospody czy tawerny w towarzystwie mężczyzny i kobiety, odzianych w jednakowe czerwone kaftany, obrzeżone błękitem i żółcią. Dziwne to były stroje. Perrin sprawiał wrażenie ponurego jak śmierć, towarzysze przy stole zdradzali oznaki daleko posuniętej czujności. Jego się bali? — Mat i Perrin mają się dobrze — powiedział, z zimną krwią ignorując przeszywające spojrzenie Cadsuane. Wciąż nie wiedziała wszystkiego, on zaś wolał, żeby tak pozostało. Z pozoru był całkowicie spokojny, zadowolony, skupiony na puszczaniu kółek z dymu. Co czuł naprawdę, to zupełnie inna sprawa.
„Gdzie oni są?” — pomyślał ze złością odpychając od siebie kolejną falę wirujących kolorów. Powoli stawało się to tak naturalne jak oddychanie. „Potrzebuję ich, a oni wzięli sobie dzień wolny w Ogrodach Ansaline”. Znienacka przed jego oczyma wykwitł inny obraz — twarz mężczyzny — a Randowi zaparło dech w piersiach. Po raz pierwszy nie towarzyszyły temu żadne zawroty głowy. Po raz pierwszy mógł wyraźnie przyjrzeć się rysom tamtego, nim wizja się rozwiała. Mężczyzna był błękitnooki, miał kwadratowy podbródek i może parę lat więcej niż on. Choć nie, to nie był pierwszy raz. Przecież już go kiedyś widział, tyle że dawno temu. Kiedy ten nieznajomy uratował mu życie w Shadar Logoth w trakcie walki z Sammaelem. Co gorsza...
„On mnie widzi” — powiedział Lews Therin. Tym razem jego głos brzmiał całkiem przytomnie. Zdarzało się tak niekiedy, lecz ostatecznie zawsze szaleństwo zwyciężało. „W jaki sposób może mnie widzieć ktoś, kto jest wizją w moim umyśle?”.
„Jeżeli ty nie wiesz, czemu spodziewasz się, że ja będę wiedział?” — pomyślał Rand. „Też go widziałem”. Wrażenie było dość dziwne, niby... namacalne. Choć nie miało nic wspólnego z bezpośredniością doświadczania przedmiotów materialnych. Powidok wciąż trwał przed jego oczami. Zdawało mu się, jakby wystarczył najdrobniejszy ruch w tę lub tamtą stronę, a mógłby tamtego dotknąć.
„I myślę, że on widział mnie”.
Rozmowa z głosem rozbrzmiewającym w głowie nie raziła już cudacznością. Po prawdzie, od dawna spowszedniała. A ostatnio...? Ostatnio doszedł do tego fakt, że potrafi zobaczyć, co robią Mat i Perrin, wystarczy, że po prostu o nich pomyśli lub usłyszy, jak inni wymieniają ich imiona, miał też niezapowiedziane nawiedzenia tej obcej twarzy. Nie tylko twarzy. W obliczu takich cudów, czym były rozmowy z głosem w głowie? Niepokojące tylko, że tamten go widział, a ponieważ Rand widział go również, nawiązali kontakt wzrokowy.
„Kiedy w Shadar Logoth zetknęły się nasze strumienie ognia stosu, musiał powstać jakiś rodzaj połączenia. Innego wyjaśnienia podać nie potrafię. Spotkaliśmy się tylko ten jeden raz. On posługiwał się tym, co tamci nazywają Prawdziwą Mocą. Pewnie o to chodzi. Nie poczułem nic, nie widziałem nic prócz jego ognia stosu”. Nie dziwiła też umiejętność wygrzebania w pamięci fragmentów wiedzy, o których pewien był, że należą do Lewsa Therina. Pamiętał, naprawdę pamiętał, równie wyraźnie, jak farmę ojca, Ogrody Ansaline, zniszczone podczas Wojny z Cieniem. Przekaz wiedzy następował także w drugą stronę. Lews Therin czasami mówił o Polu Emonda, jakby się tam wychował. „Rozumiesz coś z tego?”. „Och, Światłości, dlaczego wciąż dręczy mnie ten głos w głowie?” — zajęczał Lews Therin. „Dlaczego nie mogę umrzeć? Och, Ilyeno, moja najdroższa Ilyeno, chcę do ciebie dołączyć”. Słowa przeszły w szloch. Zazwyczaj tak się kończyło, gdy zaczynał wspominać żonę, którą zamordował w napadzie szaleństwa. Nieważne. Rand zdusił w sobie odgłosy męskiego płaczu, aż stały się ledwie szeptem na krawędzi słyszalności. Pewien był, że ma rację. Ale kim jest tamten człowiek? Bez wątpienia Sprzymierzeniec Ciemności, choć żaden z Przeklętych. Lews Therin znał ich twarze jak swoją, a więc teraz do Randa też się to odnosiło. Nagle przyszło mu coś do głowy i aż się skrzywił. Co tamten mógł o nim wiedzieć? Ta’veren można było odnaleźć po skutkach jego oddziaływania na Wzór, ale tylko Przeklęci wiedzieli, jak to zrobić. Lews Therin z pewnością nigdy się nawet na ten temat nie zająknął — zresztą „konwersacje” z nim były zawsze krótkie, a interlokutor niechętny — i nic też jakoś nie przesączyło się z jego pamięci do umysłu Randa. Pewne było, że Lanfear i Ishamael umieli go w ten sposób odnaleźć, z drugiej zaś strony, po ich śmierci żadne z tamtych nie próbowało. Może zrodzona w Shadar Logoth więź funkcjonuje w podobny sposób? W takiej sytuacji wszystkim tu zgromadzonym groziłoby niebezpieczeństwo. Znacznie poważniejsze niż to, na które narażało ich samo przebywanie w jego towarzystwie.