— Wszystko dobrze, Rand? — zatroskał się Loial, który właśnie zakręcał kałamarz srebrną pokrywką grawerowaną w motywy liści. Kałamarz był z tak grubego szkła, że wytrzymałby pewnie i bezpośrednie uderzenie o kamień, Loial jednak traktował go z delikatnością należną przedmiotom nadzwyczaj kruchym. Zresztą w jego wielkich dłoniach faktycznie sprawia wrażenie kruchego. — Ser był już mocno przejrzały, a ty zjadłeś go naprawdę sporo.
— Czuję się znakomicie — powiedział Rand, ale oczywiście Nynaeve całkowicie zignorowała jego słowa. Zanim zdążył skończyć, poderwała się z fotela i pomaszerowała energicznie przez komnatę z szelestem błękitnych spódnic. Kiedy objęła saidara i wspięła się na palce, by położyć mu dłonie na głowie, poczuł gęsią skórkę. Moment później przeszył go zimny dreszcz. Ta kobieta nigdy nie pytała. Czasami zachowywała się, jakby wciąż była Wiedzącą w Polu Emonda, a on rankiem miał wracać na farmę.
— Nie jesteś chory — oznajmiła z ulgą. Zepsuta żywność wywoływała rozliczne dolegliwości wśród służby, niektóre nawet dość poważne. Gdyby nie obecność umiejących Uzdrawiać Asha’manów i Aes Sedai, ludzie by umierali. Mimo ciągłych napomnień Cadsuane i Nynaeve, jak też innych Aes Sedai, nie potrafili wyrzucić jedzenia nadającego się wyłącznie na pryzmę kompostową, ponieważ wydawało im się to marnotrawieniem pieniędzy pana. Nynaeve kontynuowała zabiegi i po chwili Rand poczuł inny rodzaj swędzenia, którego ośrodek stanowiła podwójna rana w lewym boku.
— Rana jest w tak samo paskudnym stanie — powiedziała, marszcząc brwi. Wcześniej próbowała ją uzdrowić, ale me powiodło się jej, podobnie jak Flinnowi. Z tym, że w odróżnieniu od Flinna nie potrafiła przejść nad tym do porządku. Nynaeve każdą porażkę traktowała jak osobistą zniewagę.
— Jakim sposobem w ogóle trzymasz się na nogach? Przecież to musi potwornie boleć.
— Nie zwraca na to uwagi — odrzekła Min tonem całkowicie pozbawionym wyrazu. O, tak, rozmowy z nią nie uniknie.
— Boli tak samo, czy siedzę, czy stoję — poinformował Nynaeve, delikatnie zdejmując jej dłonie ze swego czoła. Najczystsza prawda. Podobnie jak to, co powiedziała Min. Nie mógł sobie pozwolić, by ból uczynił go swym więźniem. Skrzypnęło skrzydło bliźniaczych drzwi i do środka wszedł siwowłosy mężczyzna w znoszonym żółtym kaftanie obrzeżonym czerwienią i błękitem, kaftan wisiał na nim niczym łachy stracha na wróble. Ukłonił się lekko, ale nie z braku szacunku, po prostu zawiodły go obolałe stawy.
— Mój Lordzie Smoku — powiedział głosem skrzypiącym tak. jak musiały skrzypieć jego stawy. — Lord Logain wrócił. Logain nie czekał na zaproszenie, wszedł do komnaty, właściwie depcząc staremu po piętach. Był wysoki, smagły jak na Ghealdanina, ciemne włosy lokami spływały na ramiona, kobiety zapewne uważały go za przystojnego, jednak męską urodę psuła mroczna nuta. W wysokim kołnierzu czarnego kaftana miał z jednej strony Miecz, z drugiej Smoka, zza pasa sterczała długa rękojeść miecza, ale pojawiło się też coś nowego: okrągła emaliowana brosza na piersi z trzema złotymi koronami na niebieskim polu. Logain przybrał sobie herb? Brwi starca uniosły się, zerknął na Randa, jakby pytając, czy chce, by tamtego usunąć.
— Wieści z Andoru należy określić mianem pomyślnych, jak mniemam — rzekł Logain, wsuwając rękawice za pas od miecza. Ukłonił się przed Randem, nieznacznie, właściwie tylko zaznaczył ukłon minimalnym ruchem karku. — Elayne wciąż panuje w Caemlyn, a Arymilla nadal go oblega, niemniej przewaga jest po stronie Elayne. Arymilla nie potrafi nawet przerwać szlaków zaopatrzenia miasta, cóż dopiero przeszkodzić docierającym do niego posiłkom. Nie musisz się krzywić. Trzymałem się z dala od Caemlyn. Na czarne kaftany nikt tam nie patrzy łaskawym okiem. Pogranicznicy wciąż stacjonują we wcześniejszym miejscu. Chyba jednak miałeś rację, dystansując się od nich. Plotki głoszą, że jest z nimi trzynaście Aes Sedai. Podobno szukają ciebie. Bashere już wrócił?
Nynaeve obrzuciła Logaina ponurym spojrzeniem, a potem usunęła się na bok, przez cały czas mocno ściskając warkocz, Nie miała nic przeciwko temu, gdy Aes Sedai nakładały na Asha’manów więzi zobowiązań, sytuacja odwrotna najwyraźniej wydawała jej się nie do przyjęcia.
Trzynaście i szukają go? Dystansował się od Pograniczników, ponieważ Elayne nie chciała jego pomocy — nazwała ją „wtrącaniem się”; po zastanowieniu dostrzegł mądrość jej słów, zaiste, w końcu miała zdobyć Tron Lwa, a nie otrzymać go w trybie łaski — niewykluczone jednak, że było to również pod innym względem właściwe postępowanie. Wszyscy władcy Ziem Granicznych utrzymywali ścisłe związki z Białą Wieżą a Elaida z pewnością nie porzuciła jeszcze ambicji dostania go w swe ręce. Elaida i jej szalone proklamacje, by kontaktu ze Smokiem Odrodzonym szukać wyłącznie za pośrednictwem Białej Wieży! Jeżeli wierzyła, że to go zmusi do zabiegania o jej protekcję, była idiotką.
— Dziękuję ci, to już wszystko, Ethin. Lord Logain? — zapytał, gdy służący kłaniał się, obrzucając równocześnie Logaina ostatnim, niespokojnym spojrzeniem. Rand uznał, że gdyby nakazał wyprosić Logaina, tamten faktycznie by to uczynił.
— Tytuł należy mu się mocą urodzenia — oznajmiła Cadsuane, nie unosząc oczu znad robótki. Z pewnością wiedziała, w końcu pomogła w jego schwytaniu... jego i Taima... gdy jeszcze mienił się Smokiem Odrodzonym. Pokiwała głową, a ozdoby na włosach zakołysały się. — Ba! Pomniejsze lordziątko ze spłachetkiem ziemi w górach, na którym trudno odnaleźć kawałek równego pola. Król Johanin i Wielka Rada Koronna pozbawili go ziemi i tytułu, kiedy rozpoznano w nim fałszywego Smoka.
Na policzkach Logaina wykwitły plamy czerwieni, niemniej głos pozostał chłodny i opanowany.
— Mogą odebrać mi moją ziemię, ale nie zabiorą tego, kim jestem.
Cadsuane zaśmiała się cicho, choć przez cały czas wydawała się całkowicie skoncentrowana na robótce. Druty Verin zatrzymały się. Spojrzała na Logaina niczym pulchny wróbel na robaka. Alivia również przeniosła płonący wzrok na gościa, Harilin i Enaila wyraźnie grały już wyłącznie mechanicznie, nie zwracając uwagi na ruchy. Min wciąż czytała, niemniej jakimś sposobem jej dłonie znalazły się tuż przy rękawach, w których miała noże. Nikt z zebranych nie ufał Logainowi.
Rand zmarszczył czoło. Niech tamten tytułuje się, jak mu się podoba, póki będzie robił, co doń należy; z drugiej strony należało przyznać, że Cadsuane dokuczała mu niemiłosiernie, jak zresztą każdemu w czarnym kaftanie, jak samemu Randowi. On też nie miał pewności, w jakim stopniu może ufać Logainowi... nieważne, pracuje się z narzędziami, jakie są pod ręką.
— To już wszystko? — Loial znowu odkręcał kałamarz. Obecność Logaina rodziła nadzieje na dalsze informacje.
— Ponad połowa stanu liczebnego Czarnej Wieży przebywa obecnie w Arad Doman i Illian. Zgodnie z twoim rozkazem wysłałem wszystkich ludzi połączonych z Aes Sedai więziami zobowiązań, wyjątkiem są przebywający tutaj. — Nie przestając mówić, Logain podszedł do stołu, wśród talerzy i półmisków z resztkami jedzenia znalazł niebieski glazurowany dzban i napełnił pokryty zieloną glazurą pucharek. Srebra w domu było naprawdę niewiele. — Powinieneś mi pozwolić sprowadzić więcej ludzi. Jak na mój gust, zbyt dużo tu Aes Sedai.