Rand mruknął:
— Ponieważ po części to twoja wina, musisz się z tym po godzić. Pozostali również. Mów dalej.
— Dobraine i Rhuarc przyślą przez Żołnierza wiadomości, gdy tylko nawiążą kontakt z kimś, kto ma we władaniu więcej niż jedną wieś. Rada Kupców wciąż uznaje władzę króla Alsalama, ale jej członkowie nie potrafią lub nie chcą zorganizował spotkania z nim tudzież wskazać, gdzie przebywa, poza tym sami wciąż rzucają się sobie do gardeł, a Bandar Eban właściwie opustoszało i rządzi w nim motłoch. — Logain zerkną w głąb pucharka i skrzywił się. — Resztki porządku zapewniają bandyckie gangi, które wymuszają na ludziach opłat w jedzeniu i pieniądzach za ochronę, a poza tym biorą, co chcą w tym kobiety. — W więzi rozgorzał nagle rozpalony do białości gniew, a Nynaeve warknęła gardłowo.
— Rhuarc postanowił, że z tym skończy. Gdy opuszczałem miasto, trwała w nim już regularna bitwa — skończył Logain — Bandyci nie będą się długo opierać Aielom. Jeżeli Dobraine nie znajdzie nikogo, kto by chciał przejąć władzę, wówczas sam będzie musiał to zrobić, przynajmniej na czas jakiś. — Jeżeli okaże się, że Alsalam nie żyje, a wszystko na to wskazywało, trzeba powołać Zarządcę, który w imieniu Lorda Smoka poprowadzi sprawy Arad Doman. Ale kogo? Z pewnością to musi być ktoś, kogo Domani zaakceptują. Logain upił łyk wina. — Taim nie był szczególnie uszczęśliwiony, że zabieram z Wieży tylu ludzi i nie informuję go, dokąd. Przez moment myślałem, że podrze twoje rozkazy. Próbował każdej sztuczki, by wyciągnąć ze mnie, gdzie przebywasz. Och, dałby chyba wszystko, żeby wiedzieć. Oczy mu się świeciły jak dwie gwiazdy. Chyba gotów byłby nawet mnie poddać przesłuchaniu, gdybym był na tyle głupi i spotkał się z nim sam na sam. I tylko z jednego był zadowolony: mianowicie, że nie zabrałem nikogo spośród jego najbliższych zauszników. To było widać na jego twarzy. — Uśmiechnął się mrocznym uśmiechem, w którym nie było śladu wesołości. — Tak na marginesie, jest ich teraz czterdziestu jeden. W ciągu ostatnich kilku dni rozdał kilkunastu ludziom szpilki ze Smokiem, ponad pięćdziesięciu natomiast uczestniczy w jego „specjalnych” kursach, większość zwerbowana niedawno. Oczywiste jest, że coś knuje, jak również, że ci się to nie spodoba.
„Mówiłem ci, żebyś go zabił, kiedy była szansa” — zachichotał Lews Therin, zdjęty wesołością szaleńca. „Mówiłem ci. A teraz jest za późno”. Rand gniewnie wypuścił z ust strumień szaroniebieskiego dymu.
— Zlituj się — powiedział, adresując słowa równocześnie do Logaina i Lewsa Therina. — Taim zbudował Czarną Wieżę. Teraz siłą prawie dorównuje Białej i z każdym dniem staje się coraz silniejsza. Gdyby był Sprzymierzeńcem Ciemności, jak twierdzisz, po cóż by to robił?
Logain spokojnie popatrzył mu w oczy.
— Ponieważ jego wpływy są mimo wszystko ograniczone. Z tego, co słyszałem, od początku werbunkiem zajmowali się ludzie nie będący jego przydupasami i nie potrafił znaleźć wymówki, żeby ich odsunąć. Ale zbudował własną Wieżę ukrytą we wnętrzu Czarnej Wieży, złożoną z ludzi lojalnych wobec niego, nie wobec ciebie. Zaktualizował listę dezerterów i teraz dołącza do niej prośbę o wybaczenie „legalnej pomyłki”, ale możesz się założyć o wszystko, co posiadasz, że to nie była żadna pomyłka. A jak daleko sięga lojalność Logaina? Jeżeli jeden fałszywy Smok mógł się potajemnie zbuntować przeciwko Smokowi Odrodzonemu, dlaczego nie drugi? Mógł dojść do wniosku, że jest w swoim prawie. Z dwu fałszywych Smoków Logain cieszył się większą sławą odnosił znakomitsze sukcesy, stworzył armię, która spustoszyła Ghealdan i prawie dotarła do Lugardu w marszu ku Łzie. Połowa znanego świata drżała przed imieniem Logaina. Niemniej to Mazrim Taim panował teraz w Czarnej Wieży, podczas gdy Logain Ablar był zwykłym Asha’manem. A Min wciąż widziała otaczającą go aureolę chwały. I tylko to, w jaki sposób do chwały dojdzie, pozostawało poza zasięgiem jej wizji.
Wyjął cybuch fajki z ust, rozgrzana główka oparzyła czaplę wypaloną we wnętrzu dłoni. Nieświadomie musiał ją rozdmuchać przed chwilą. Sednem sprawy było, że Taim i Logain stanowili problem drugorzędny. Musieli poczekać. To tylko narzędzia, które akurat znalazły się pod ręką. Z wysiłkiem nadał głosowi spokojne brzmienie.
— Taim usunął imiona tamtych z listy. Tylko to jest istotne. Jeżeli w grę wchodzi nieuczciwa protekcja, zajmę się tym, kiedy będę miał czas. Teraz najważniejsi są Seanchanie. I może Tarmon Gai’don.
— Jeżeli? — warknął Logain, odstawiając z trzaskiem pucharek na stół. Pucharek pękł, wino rozlało się na stole, a potem ściekło po krawędzi. Logain zmarszczył czoło i wytarł mokrą dłoń o kaftan. — Sądzisz, że to tylko moja wyobraźnia? —- Z każdym słowem w jego głosie rozbrzmiewały coraz hardziej gwałtowne tony. — A może wszystko zmyślam? Sądzisz, że to może zazdrość przeze mnie przemawia, al’Thor? Tak sobie myślisz?
— Posłuchaj... — zaczął Rand, unosząc głos, żeby przekrzyczeć łomot gromu.
— Powiedziałam, że oczekuję, iż ty i twoi kompanioni w czarnych kaftanach będziecie się właściwie zachowywać tak wobec mnie, jak też moich przyjaciółek i gości — rzekła ostro Cadsuane. — Ale teraz doszłam do wniosku, że dotyczy to również waszego zachowania w stosunku do siebie. — Wciąż nie uniosła głowy znad tamborka z haftem, jednak jej słowa brzmiały tak, jakby im wymachiwała palcem przed nosem. — Przynajmniej w mojej obecności. Co oznacza, że jeśli nie przestaniecie się kłócić, spuszczę wam obu lanie.
Harilin i Enaila zaczęły się śmiać tak głośno, że z kociej kołyski wyszedł im prosty sznurek. Nynaeve również się śmiała, choć próbowała kryć usta dłonią. Światłości, nawet Min się uśmiechnęła.
Logain zjeżył się, zacisnął szczęki tak mocno, że Randowi zdało się, iż słyszy zgrzyt zębów. Sam walczył o panowanie nad emocjami. Cadsuane i jej przeklęte zasady. A właściwie warunki, od których uzależniała, czy pozostanie jego doradczynią. Za każdym razem, gdy dodawała kolejny, udawała, że sam poprosił o jego wysunięcie. Reguły te zresztą nie były szczególnie dotkliwe, — choć samo ich istnienie z pewnością tak — niemniej sposób, w jaki o nich przypominała, zawsze przywodził na myśl poszturchiwanie zaostrzonym kijem. Otworzył usta, by odparować, że właśnie nastąpił koniec władzy jej zasad oraz, jeśli to równoznaczne, również jej obecności przy nim.
— Niezależnie, co Taim zamierza, z pewnością będzie musiał z tym poczekać do Ostatniej Bitwy — oznajmiła znienacka Verin. Na jej podołku spoczywała robótka: bezkształtna masa wełny o niemożliwym do zidentyfikowania przeznaczeniu. — A ta nadejdzie niebawem. Zgodnie ze wszystkim, co czytałam na ten temat, znaki nie pozostawiają wątpliwości. Połowa przepytywanej przeze mnie służby widziała na korytarzach martwych ludzi, znanych im za życia. Zdarzało się to już tyle razy, że wszyscy przywykli i nikt się nie boi. Parę mil na północ kilkunastu pasterzy krów podczas wędrówki na wiosenne pastwiska było świadkami, jak całkiem spore miasto rozpłynęło się we mgle.
Cadsuane uniosła dłoń i spojrzała na pulchną Brązową siostrę
— Dziękuję ci za rekapitulację wczorajszej przemowy, Verin — odezwała się sucho. Verin zamrugała, a potem powróciła do szydełkowania, marszcząc brwi, jakby sama również nie miała pojęcia, co wyjdzie z robótki.
Spojrzenia Min i Randa spotkały się, dziewczyna nieznacznie pokręciła głową, a on westchnął. W więzi pulsowały irytacja i czujność, podejrzewał, że to drugie uczucie wzbudziła w sobie rozmyślnie — chcąc go ostrzec. Wydawało mu się, niekiedy, że potrafi czytać w jego myślach. Cóż, jeżeli potrzebował Cadsuane, a Min twierdziła, że tak jest, wobec tego tak naprawdę nie było wyjścia z sytuacji. Ale chętnie by już poznał coś z jej obiecanych nauk, na razie nauczył się tylko zgrzytać zębami.