— Doradź mi, Cadsuane. Co sądzisz o moim planie?
— W końcu chłopiec postanowił zapytać — mruknęła odkładając haft do stojącego obok koszyka. — Wszystkie jego intrygi są już mocno zaawansowane, o niektórych nie mam zielonego pojęcia, a on pyta. Bardzo dobrze. Traktat pokojowy z Seanchanami nikomu się nie spodoba.
— Rozejm — sprostował. — A rozejm ze Smokiem Odrodzonym obowiązywać będzie tylko do momentu śmierć Smoka Odrodzonego. Kiedy umrę, wszyscy będą mogli powrócić do wojny z Seanchanami, wedle woli.
Min zatrzasnęła książkę i splotła ramiona na piersiach.
— Nie mów takich rzeczy! — rzekła, czerwona z gniewu. W więzi tkwił strach.
— Proroctwa, Min — odparł ze smutkiem. Nie było mu żal siebie, ale jej. Chciał ją chronić, podobnie jak Elayne i Aviendhę, jednak ostatecznie je skrzywdzi.
— Powiedziałam, nie mów takich rzeczy. Proroctwa nie twierdzą, że musisz umrzeć. A ja nie pozwolę ci umrzeć, Randzie al’Thor! Elayne i Aviendha nie pozwolą ci umrzeć! — Patrzyła płonącymi oczyma na Alivię, która w myśl jej wizji miała współuczestniczyć w śmierci Randa, a jej dłonie pełzły ku mankietom kaftana.
— Zachowuj się, Min — skarcił ją.
Jej dłonie odskoczyły od rękawów, ale wciąż zaciskała szczęki, a w więzi tętnił upór. Światłości, czy powinien się zacząć zamartwiać, że Min zabije Alivię? Zapewne nie miała większych szans, ponieważ równie dobrze można się było rzucać z nożem na Aes Sedai, ale jej mogła stać się krzywda. Nie był pewien, czy Alivia zna jakieś inne sploty prócz militarnych.
— Jako rzekłam, nikomu się nie spodoba — kontynuowała niewzruszenie Cadsuane, nieco unosząc głos. Zaszczyciła Min przelotnym spojrzeniem, a potem znów skupiła uwagę na Randzie. Jej twarz była gładka, opanowana: oblicze Aes Sedai. Ciemne oczy twarde niczym wypolerowane czarne kamyki. — Zwłaszcza w Tarabon, Amadicii i Altarze, ale też wszędzie indziej. Jeżeli pozwolisz Seanchanom zatrzymać to, co już zdobyli, co oddasz w następnej kolejności? W ten sposób będą na sprawę patrzeć wszyscy władcy.
Rand opadł w fotel, wyciągnął nogi i skrzyżował je w kostkach.
— Nie dbam, czy się to komukolwiek spodoba. Przeszedłem przez ten ter’angreal w kształcie drzwi w Łzie, Cadsuane. Wiesz o tym? Złote ozdoby podskoczyły, kiedy niecierpliwie pokiwała głową.
— Jedno z pytań, jakie zadałem Aelfinn, brzmiało: „Jak mogę wygrać Ostatnią Bitwę?”.
— Pytanie z rodzaju tych, które zadawać niezbyt przezornie — powiedziała cicho, — ponieważ dotyka spraw Cienia, W takich wypadkach skutki mogą być opłakane. Jak brzmiała odpowiedź?
— „Północ i wschód stać się muszą jednością. Zachód i południe stać się muszą jednością. Dwoje stać się musi jednością”. — Wydmuchnął kółko z dymu, a później przepuści drugie przez jego środek. To nie wszystko. Zapytał wtedy jeszcze, jak zwyciężyć i przeżyć. Odpowiedź na to ostatnie pytanie brzmiała: „Żeby żyć, musisz umrzeć”. Ale nie miał zamian wspominać o tym w obecności Min, przynajmniej nie w najbliższym czasie. Jeśli już o tym mowa, nie zamierzał wspominać nikomu, prócz Alivii. Pozostawało tylko wymyślić, jak przeżyć, umierając.
— Z początku sądziłem, że oznacza to, iż muszę podbić cały świat, ale przecież tego nie powiedzieli. A jeśli trzeba to rozumieć w ten sposób, że Seanchanie zdobędą zachód i południe, co prawdopodobnie już się stało, i że Ostatnią Bitwę stoczy sojusz złożony z Seanchan i ludzi pozostałych krain?
— Możliwe — zgodziła się. — Ale jeśli masz zamiar zawrzeć ten... rozejm... dlaczego wysyłasz poważne siły do Arad Doman i wzmacniasz armie już stacjonujące w Illian?
— Ponieważ Tarmon Gai’don nadchodzi, Cadsuane, a ja nie mogę walczyć równocześnie z Cieniem i z Seanchanami Zawrę z nimi rozejm albo zmiażdżę ich niezależnie od kosztów. Proroctwa głoszą, że muszę związać ze sobą Dziewięć Księżyców. Dopiero parę dni temu zrozumiałem, co to znaczy. Skoro tylko wróci Bashere, będę wiedział, gdzie i kiedy mam się spotkać z Córką Dziewięciu Księżyców. Jedynym pytaniem pozostanie wówczas, jak ją ze sobą związać, a na nie tylko ona potrafi odpowiedzieć.
Mówił głosem bez reszty rzeczowym, od czasu do czasu podkreślając słowa wydmuchiwanymi kółkami dymu. Reakcje zgromadzonych były różne. Loial pisał najszybciej, jak potrafił, starając się nie uronić ani słowa. Harilin i Enaila grały dalej. Znaczyło to, że jeśli trzeba będzie tańczyć włócznie, są gotowe. Alivia żywo kiwała głową bez wątpienia licząc na zgubę tych, którzy przez pięćset lat kazali jej nosić obrożę. Logain znalazł sobie następny pucharek i nalał do niego resztkę wina z dzbana, ale potem stał tylko bez ruchu, nie pijąc, a wyraz jego twarzy pozostawał nieodgadniony. Verin wpatrywała się z napięciem, choć tym razem w Randa, nie w swą robótkę. Jednak w końcu zawsze ją interesował. Skąd wszak, na Światłość, wziął się ten grobowy smutek Min? Natomiast Cadsuane...
— Kamień kruszy się pod odpowiednio mocnym ciosem — powiedziała, a jej twarz była maską spokoju Aes Sedai. — Pęka stal. Dąb zmaga się z wiatrem, ale w końcu się łamie. I tylko wierzba ugina się, kiedy trzeba, i wychodzi cało.
— Wierzba nie wygra Tarmon Gai’don — poinformował ją.
Drzwi zaskrzypiały znowu i do środka wbiegł Ethin.
— Mój Lordzie Smoku, przybyli trzej Ogirowie. Z największym zadowoleniem powitali fakt, że przebywa tu pan Loial. Wśród nich jest jego matka.
— Moja matka? — zakwiczał Loial, a jego pisk brzmiał niczym głuche wycie wiatru w jaskini. Poderwał się tak gwałtownie, że przewrócił fotel, potem zaczął załamywać ręce, uszy mu opadły. Kręcił głową w tę i we w tę, jakby szukając innego wyjścia z komnaty. — Co mam robić, Rand? Pozostała dwójka to z pewnością Starszy Haman i Erith. Co mam teraz robić?
— Pani Covril twierdziła, że za wszelką cenę musi z tobą porozmawiać, panie Loial — upierał się Ethin skrzeczącym głosem. — Za wszelką cenę. Cała trójka jest zupełnie przemoczona, ale kazano mi powiedzieć, że oczekują cię w salonie Ogirów na piętrze.
— Co mam robić, Rand?
— Powiedziałeś, że chcesz wziąć ślub z Erith — odrzekł Rand tak delikatnie, jak tylko umiał. Delikatność przychodziła mu niełatwo, wyjątkiem były chwile spędzane z Min.
— Ale moja książka! Moje notatki nie są kompletne, poza tym muszę się przekonać, co się dalej zdarzy. A Erith zabierze mnie ze sobą do Stedding Tsofu.
— Ba! — Cadsuane ponownie wzięła do ręki haft, a igła wznowiła swój miarowy, pajęczy ruch. Haftowała starożytny symbol Aes Sedai. Smoczy Kieł i Płomień Tar Valon na planie kręgu; biel i czerń oddzielone wężową linią. — Idź, spotkaj się z matką Loial. Jeżeli faktycznie jest to Covril, córa Elli, córa Soong, lepiej, żeby nie czekała. Jak sam zapewne wiesz.
Loial wyraźnie wziął słowa Cadsuane za rozkaz. Znów oczyścił stalówkę pióra, zakręcił kałamarz. Ale wszystko to robił z denerwującą powolnością a jego uszy obwisły smutno. Co jakiś czas mruczał ponuro pod nosem:
— Moja książka!
— Cóż — powiedziała Verin, przyglądając się swojej pracy. — Myślę, że już nic tu po mnie. Pójdę rozejrzeć się za Tomasem. Od takiej pogody bolą go kolana, choć oczywiście nigdy mi tego nie mówi wprost. — Zerknęła za okno. — Wygląda na to, że deszcz ustaje.
— A ja chyba poszukam Lana — zawtórowała jej Nynaeve, zbierając spódnice. — Jest zdecydowanie lepszym towarzyszem. — Ostatnie zdanie podkreśliła szarpnięciem za warkocz i ponurymi spojrzeniami na Alivię i Logaina. — Wiatr szepce mi, że nadchodzi burza, Rand. I doskonale wiesz, że nie chodzi o burzę z piorunami. — Ostatnia Bitwa? — zapytał Rand. — Kiedy? — Gdy w grę wchodziła pogoda, z wiatru potrafiła wyczytać czasami, co do godziny, kiedy spadnie deszcz.