Пачулася выццё матора, і «шэўрале» памчаўся прэч, узнімаючы клубы пылу. Машына ўз'ехала на шашу і, як куля, знікла з вачэй. Жанчына ўсё яшчэ пазірала на сваю пакалечаную руку. З раны паволі сачылася кроў. З горла жанчыны вырваўся перарывісты крык, і яна зайшлася істэрычным смехам, які з кожным пераводам дыхання рабіўся ўсё гучнейшы.
Шэрыфскі агент ляжаў на баку, уткнуўшыся ротам у пыл.
Том падняў з зямлі пісталет, выняў магазін і шпурнуў яго ў кусты. Потым выкінуў з патронніка зарад.
— Такім нельга даваць у рукі зброю, — сказаў ён і кінуў пісталет на зямлю.
Жанчыну з раздробленай кісцю рукі абкружыў натоўп. У прыпадку істэрыкі, якая ўсё мацней авалодвала ёю, яна цяпер віскліва смяялася.
Кейсі падышоў блізка да Тома.
— Ты зараз жа ідзі адсюль, — сказаў ён. — Схавайся ў вербняку і перачакай там. Ён не бачыў, хто яго ўдарыў, а тваю падножку бачыў.
— Нікуды я не пайду, — адказаў Том.
Кейсі прашаптаў яму на вуха:
— У цябе возьмуць адбіткі пальцаў. Ты парушыў абавязацельства. Пашлюць назад у турму.
Том ледзь чутна перавёў дух.
— А чорт! Я і забыўся.
— Не марудзь, — сказаў яму Кейсі. — А то ён ачуняе.
— Прыхапіць бы яго пісталет, — сказаў Том.
— І не думай. Ні ў якім разе. Калі ўсё абыдзецца, я табе свісну чатыры разы.
Том няспешна адышоў убок, потым прыбавіў кроку і неўзабаве знік у вербняку, якім зарос бераг ракі.
Эл падышоў да палісмена, які ляжаў на зямлі.
— А божухна мой! — усклікнуў Эл у захапленні. — Здорава ж ты яго!
Людзі ў натоўпе ўсё яшчэ пазіралі на непрытомнага чалавека на зямлі. І раптам аднекуль здалёку пачулася сірэна, завыла і сціхла, потым зноў завыла ўжо бліжэй. Людзі затрывожыліся. Патапталіся на месцы і пачалі разыходзіцца ў розныя бакі — кожны ў сваю палатку. Засталіся толькі Эл і прапаведнік.
Кейсі павярнуўся да Эла:
— Ідзі адсюль. Ідзі ў сваю палатку. Ты нічога не бачыў і не ведаеш.
— Я? А сам ты як?
Кейсі ўсміхнуўся яму шырокай усмешкай:
— Трэба ж каму-небудзь браць віну на сябе. Дзяцей у мяне няма. Ну пасяджу я ў турме. Ад мяне ўсё роўна карысці вам ніякай, кручуся толькі тут пад нагамі.
— Гэта яшчэ не прычына, каб…
— Ідзі, ідзі, — рэзка перабіў Эла Кейсі. — Не ўблытвайся ў гэту справу.
Эл заўпарціўся:
— Я нікому не дазволю сабой камандаваць.
Кейсі спакойна сказаў:
— Калі ты ўліпнеш у гэта, пацерпяць усе вашы, уся ваша сям'я. Пра цябе ў мяне клопаты малыя. А вось маці твая і бацька праз гэта могуць зведаць гора. Тома зноў могуць адправіць у Макалестар.
Эл на хвілінку задумаўся. Потым сказаў:
— Добра. А ўсё ж ты дурны, як баран.
— Ну і няхай, — адказаў Кейсі. — Дурны дык дурны.
Сірэна не пераставала завываць, і з кожным разам выццё яе набліжалася. Кейсі апусціўся на калена каля палісмена і перавярнуў яго на спіну. Той застагнаў і залыпаў вачыма, сілячыся што-небудзь убачыць. Кейсі сцёр пыл з яго губ. Людзі сядзелі па сваіх палатках, апусціўшы крыссе ўвахода. Вячэрняе сонца афарбавала паветра ў чырвань, а шэрыя брызентавыя палаткі ў бронзу.
На шашы віскнулі шыны, з яе з'ехала адкрытая машына і падкаціла да лагера. З машыны выскачылі чатыры чалавекі з вінтоўкамі ў руках. Кейсі падняўся і падышоў да іх.
— Што тут у вас робіцца? — запытаўся адзін.
— Я збіў вашага чалавека, — адказаў Кейсі.
Адзін з тых, што прыехалі, падышоў да распасцёртага на зямлі палісмена.
— А што здарылася?
— Ды вось, — сказаў Кейсі, — ён тут разбушаваўся, і я яго ўдарыў. Ён страляць пачаў — параніў жанчыну. І я зноў яго ўдарыў.
— А з чаго ўсё пачалося?
— Я не вельмі далікатна з ім гаварыў.
— Давай у машыну.
— Добра, — сказаў Кейсі і залез на задняе месца.
Двое з прыезджых памаглі палісмену падняцца з зямлі. Ён асцярожна пакратаў пальцамі шыю.
Кейсі сказаў:
— Там у палатцы жанчына крывёю сцякае ад яго меткай стральбы.
— Пазней зоймемся ёю. Джо, хто цябе ўдарыў — гэты?
Яшчэ не ачуняўшы як след, палісмен тупа ўтаропіўся на Кейсі.
— Нешта не пазнаю.
— Гэта быў я, што тут хавацца, — сказаў Кейсі. — Ты памыліўся — не на таго напаў.
Джо паволі пакруціў галавой: