Маці крутнулася да іх, быццам захопленая знянацку.
— Ага, так, так. Адкуль вам вядома маё прозвішча?
— Мы — камісія, — абвясціла веліканка. — Жаночая камісія санітарнага аддзялення нумар чатыры. Нам паведамілі ваша прозвішча ў канцылярыі.
Маці замітусілася:
— Мы яшчэ не паспелі як след прыбрацца. Вы пасядзіце, калі ласка, пакуль я згатую каву. Я пачастую вас — мне гэта вялікі гонар.
Таўстушка сказала:
— Джэсі, адрэкамендуйце нас. Скажыце гаспадыні, як нас зваць. Джэсі — наша старшыня, — паясніла яна.
Джэсі прамовіла афіцыйным тонам:
— Місіс Джоўд, гэта Эні Літлфілд, гэта — Эла Самерс, а я — Джэсі Буліт.
— Вельмі радая пазнаёміцца, — сказала маці. — Вы, можа, прысядзеце? Хоць, праўда, сесці няма на што, — спахапілася яна. — Усё ж каву я прыгатую.
— Не, не, — цырымонна сказала Эні. — Не турбуйцеся. Мы зайшлі паглядзець, як вы тут уладкаваліся. Хацелася б, каб вы адчувалі сябе як дома.
Джэсі Суліт строга спыніла яе:
— Эні, не забывайцеся, калі ласка, хто тут старшыня.
— Добра, добра. Але наступны тыдзень старшынёй буду я.
— Вось і чакайце наступнага тыдня. Мы кожны тыдзень мяняемся, — растлумачыла Джэсі маці.
— Можа, вы ўсё ж вып'еце кавы? — збянтэжана запыталася маці.
— Не, дзякуй. — Джэсі цвёрда ўзяла ўладу ў свае рукі. — Спярша мы пакажам вам санітарны блок, а потым, калі пажадаеце, запішам вас у жаночы клуб, даручым якую-небудзь работу. Запісвацца, канешне, неабавязкова.
— А за гэта… трэба шмат заплаціць?
— Нічога плаціць не трэба, толькі працаваць. А калі з вамі тут пазнаёмяцца бліжэй, тады, магчыма, і ў камісію выберуць, — умяшалася Эні. — Вось, напрыклад, Джэсі — яна ўваходзіць у лагерную камісію. Яна — уплывовы член гэтай камісіі.
Джэсі горда ўсміхнулася.
— Абралі аднагалосна, — паведаміла яна. — Ну дык, місіс Джоўд, зараз мы раскажам вам, якія ў нас тут у лагеры парадкі.
Маці сказала:
— А гэта дачка мая — Разашарна.
— Добрага здароўя, — прагаварылі ўсе тры жанчыны разам. — Хадзем і вы з намі.
Па дарозе веліканка Джэсі пачала тлумачыць, і ў голасе яе гучала годнасць і лагода. Яна загадзя адрэпеціравала сваю прамову.
— Не падумайце толькі, місіс Джоўд, што мы ўмешваемся ў вашы справы. У нас у лагеры шмат месцаў агульнага карыстання. І мы ўвялі некаторыя правілы. Вось зараз мы зойдзем у санітарны блок. У ім усе бываюць, і ўсе абавязаны захоўваць там чысціню. — Яны падышлі да паветкі, дзе знаходзіліся балеі — іх было дваццаць. Восем былі занятыя — схіліўшыся над імі, жанчыны мылі бялізну, і на чыстай цэментавай падлозе кучкамі ляжалі выкручаныя рэчы. — Сюды можаце прыходзіць у любы час, — тлумачыла Джэсі. — Адно толькі — прыбірайце за сабой.
Жанчыны каля балеяў з цікаўнасцю паглядалі на іх. Джэсі голасна сказала:
— Гэта місіс Джоўд і Разашарна. Прыехалі да нас жыць.
Жанчыны хорам прывіталіся з маці, і яна крыху прысела ў паклоне і прамовіла:
— Вельмі радая пазнаёміцца.
Джэсі павяла камісію ў прыбіральню і душавую.
— Я ўжо тут была, — сказала маці. — І памылася нават пад душам.
— Душы на тое і зробленыя, каб пад імі мыцца, — прагаварыла Джэсі. — Тут такія ж правілы — трэба прыбіраць за сабой. Кожны тыдзень прызначаюцца новыя дзяжурныя, і яны наводзяць тут поўную чысціню. Магчыма, і вам давядзецца падзяжурыць. Толькі трэба з сабой мыла браць.
— Прыйдзецца купіць, — сказала маці. — У нас усё скончылася.
Голас Джэсі прагучаў амаль са свяшчэнным захапленнем:
— А гэтым вы калі-небудзь карысталіся? — Джэсі паказала на ватэрклазеты.
— Ага, мэм. Сёння раніцай.
Джэсі ўздыхнула:
— Што ж, добра…
Загаварыла Эла Самерс:
— Тут у нас на мінулым тыдні…
— Місіс Самерс, пра гэта раскажу я, — строга абарвала яе Джэсі.
Эла ўступіла:
— Добра, добра.
Джэсі сказала:
— На мінулым тыдні, калі вы старшынствавалі, усё расказвалі вы. А цяпер я была б вам вельмі ўдзячная, каб вы памаўчалі.
— Добра, самі раскажыце пра тую жанчыну, — згадзілася Эла.
— Уласна кажучы, — пачала Джэсі, — нашай камісіі не пасуе пляткарыць, але імёнаў я называць не буду. На мінулым тыдні сюды зайшла адна новенькая — камісія не паспела яшчэ з ёю пагаварыць. Прыходзіць, упіхвае мужавы штаны ва ўнітаз і кажа: «Нешта вельмі занізка і зацесна. У тры пагібелі гнешся. Няўжо не маглі прыладзіць вышэй?» — Члены камісіі ўсміхнуліся з пачуццём уласнай перавагі.
Эла ўставіла:
— Кажа: «Сюды зараз шмат не ўлезе». — Эла стойка вытрымала суровы позірк Джэсі.
Джэсі расказвала далей: