Вочы ў Ружы Сарона на момант пасвятлелі, але яна адразу адвяла іх убок.
— У мяне вушы не праколатыя.
— А мы іх зараз праколем. — Маці зноў паспешліва пайшла ў палатку і вярнулася з кардоннай скрыначкай у руках. Яна хуценька ўцягнула нітку ў іголку, здвоіла яе і завязала на ёй некалькі вузельчыкаў. Пасля прасунула нітку ў другую іголку, таксама завязала на ёй вузельчыкі і выняла са скрыначкі кавалак корка.
— Ой, забаліць, забаліць! — спужалася Ружа Сарона.
Маці падышла да дачкі, паклала корак ёй пад мочку вуха і пракалола яе, канец іголкі ўпёрся ў корак.
Ружа Сарона скурчылася:
— Ой, коле! Мне будзе балець.
— Мацней балець не будзе.
— Будзе, будзе!
— Ну добра. Давай спярша глянем з другога боку. — Маці падклала корак пад другое вуха і пракалола іголкай мочку.
— Балець будзе!
— Ціха! — сказала маці. — Гэта ўсё.
Ружа Сарона здзіўлена паглядзела на яе. Маці перарэзала ніткі, зняла іголкі і ўцягнула ў абедзве мочкі па вузельчыку.
— Ну вось, — сказала яна. — Цяпер будзем кожны дзень працягваць па вузельчыку, праз два тыдні загаіцца, і ты зможаш надзець завушніцы. Вазьмі, цяпер яны твае. Схавай пакуль дзе.
Ружа Сарона асцярожна памацала вушы і паглядзела на кропелькі крыві, што засталіся на пальцах.
— Зусім не баліць. Толькі крышачку ўкалола.
— Даўно трэба было гэта зрабіць. — Маці глянула дачцэ ў твар і пераможна ўсміхнулася. — Ну канчай з талеркамі. Дзіця будзе ў цябе добрае. Ледзь не забылася, што табе ўжо хутка, а вушы не праколатыя. Ну, цяпер не страшна.
— А хіба гэта мае якое-небудзь значэнне?
— А як жа. Вядома, мае значэнне.
Эл шпацырнай хадою ішоў між палатак у бок танцавальнай пляцоўкі. Каля адной палаткі ён ціхенька свіснуў і пакрочыў далей. За рысай лагера ён сеў на траву.
Чырвоная акаймоўка воблакаў, што сабраліся на захадзе, цяпер ужо пагасла, і асяродак у іх пачарнеў. Эл пачухваў ногі і пазіраў у вячэрняе неба.
Праз некалькі хвілін да яго падышла бялявая дзяўчына, мілавідная, з выразнымі рысамі твару. Яна моўчкі апусцілася на траву побач з Элам. Ён абняў яе за талію, і пальцы яго пачалі забірацца крыху вышэй.
— Кінь, — сказала дзяўчына. — Козытна.
— Заўтра мы едзем, — сказаў Эл.
— Заўтра? Куды? — Дзяўчына спалохана паглядзела на яго.
— Далей, на поўнач, — безуважна прамовіў Эл.
— Але ж мы збіраліся пажаніцца, ці ж не так?
— Ну і пажэнімся, калі-небудзь.
— Ты ж казаў, што зусім хутка! — занервавалася дзяўчына.
— Хутка бывае па-рознаму.
— Ты ж абяцаў! — Пальцы яго забраліся яшчэ вышэй. — Адчапіся, — крыкнула дзяўчына. — Ты казаў, што пажэнімся.
— Ну і пажэнімся.
— Але ж ты едзеш.
— Што ты захвалявалася так? Цябе на кісленькае пацягнула?
— Не.
Эл засмяяўся:
— Выходзіць, я марна час патраціў, га?
Дзяўчына задрала падбародак, ускочыла на ногі.
— Ідзі прэч, Эл Джоўд! І бачыць цябе больш не хачу.
— Ды кінь ты. Што з табой?
— Уявіў сябе ўдальцом залётным!
— Ды пачакай хвілінку.
— Думаеш, я пайду з табой? А як жа! Быццам у мяне іншых няма.
— Ну пачакай!
— Не, сэр! Ідзі прэч!
Раптам Эл ірвануўся наперад, злавіў яе за шчыкалатку і пацягнуў да сябе. Дзяўчына ўпала, ён схапіў яе, моцна абняў і заціснуў рукою яе скажоны злосцю рот. Яна спрабавала ўкусіць руку, але ён выгнуў далонь, а другой рукой прыціснуў яе да зямлі. І праз момант дзяўчына заціхла, а яшчэ праз момант яны ўжо хіхікалі, лежачы ў сухой траве.
— Мы хутка вернемся, — гаварыў Эл. — У мяне будуць поўныя кішэні грошай. Паедзем з табой у Галівуд, у кіно будзем хадзіць.
Яна ляжала на спіне. Эл нахіліўся над ёю. І ўбачыў у вачах у яе адбітак яркай вячэрняй зоркі, і ўбачыў у вачах у яе адбітак чорных воблакаў.
— Мы паедзем на цягніку, — сказаў ён.
— А калі, ты думаеш, гэта будзе? — запыталася яна.
— Ну, можа, праз месяц, — адказаў ён.
Апусціўся вячэрні змрок. Бацька і дзядзька Джон сядзелі на кукішках каля канторы разам з іншымі галовамі сем'яў. Перад вачамі ў іх была ноч і невядомая будучыня. Маленькі адміністратар у пацёртым бездакорна белым касцюме стаяў, абапёршыся локцямі на парэнчы ганка. Твар у яго быў зямлісты, асунуты.
Хастан глянуў на яго і сказаў:
— Вы пайшлі б трохі паспалі, містэр.
— Ага, не шкодзіла б. Мінулай ноччу ў трэцім аддзяленні былі роды. Яшчэ трохі, і я сапраўднай павітухай стану.