Грышка рэдка паліў у лазні, адно тады, калі прыязджала з раёна легкавічка і чалавек з яе гаварыў, каб сёння ці заўтра лазня была выпалена. Тады ён садзіўся на веласіпед і круціў на Лысую гару. Людзей, для якіх ён стараўся, бачыў, можна сказаць, назіркам, бо ніколі не плутаўся пад нагамі, не вытанцоўваў перад імі, свой клопат справіў, астатняе — старана. Былі яны, як здавалася яму, дабрадушныя, бестурботныя і ў той жа час упэўненыя ў сабе, сваіх паводзінах, словах і нават у смеху... Смяяліся шмат — і ўсмешкі на іх белых, выпешчаных тварах былі шырокія, шчырыя. Часам, гледзячы на іх, Грышка думаў, ці не ў рай ён зваліўся, да тых людзей, якім за іх бязгрэшнасць бог шчодра ды спаўна, як толькі можа адзін ён, адмераў шчасця. Але, дзіва дзіўнае, Грышка гэтым людзям ні грама не зайздросціў, бо, як здавалася яму ўвесь час, яны не ідуць, а коўзаюцца — ні табе якой задзірынкі, ні патарчакі... Дзе там задзірынка, калі вунь якія далікатныя, крохкія, бы сыраежкі, надта жанчыны — такую жонку, мабыць, не так проста і палашчыш, падлізванне мудронае трэба: хі-хі ды ха-ха, і рукі — каб не граблі, а мяккія, дагледжаныя і без мазалёў; неяк Грышка ваду нёс, а яны акурат загараць разлегліся на траве, ватныя коўдры падаслаўшы, — Грышка наткнуўся на іх зняцяйкі, звярнуць не мог і прайшоў міма; яго Лісаветка яшчэ як звон, а гэтыя такія ўжо рыхлыя — чуе ўслед: «Тонечка, нам перашкаджаюць... Можа, міліцыянера па рацыі выклічам, ох...»
За чатыры гады Грышка ўжо прывык да гэтых людзей і, калі доўга іх не бачыў, пачынаў як бы сумаваць, ці што. Ва ўсякім выпадку, дні яму здаваліся чорствымі, аднастайнымі; на душу ціснуў цяжар, хоць каравул крычы. Грышка станавіўся бурклівым і мог ні з таго ні з сяго ўсчаць сварку з Лісаветкаю, за што потым было сорамна і прыкра. Таму і людзі Міротнікава, якія, пэўна ж, такія, што і раней прыязджалі, былі яму цяпер не ў прымус, а як быццам жаданымі, блізкімі гасцямі, і Грышка намерваўся ім па шчырасці дагадзіць.
Грышка адкруціў краны ў бачках — ваду сцадзілі мінулы раз да кроплі, і добра, бо ўсё адно б зрудзела, — зноў закруціў. Спярша Грышка насіў ваду з Сажа вёдрамі — цяжка, што ні кажы, хоць і нязломкі яшчэ, — гэта ж трэба заліць сем на гарачую і адзінаццаць — на халодную. І бывае, што ўсё роўна мала — пялешчуцца ж, без усякага ашчадку, — тады яшчэ насі.
Але год назад Грышку прывезлі (з будтрэста тыя людзі былі ці адкуль?) рухавічок і шланг да яго — даўжэзны, калі скруціш у маток — ледзь падняць; плюс яшчэ электрашнур, такой даўжыні, як і шланг. Рухавічок гэты Грышка апускаў у ваду, размотваў шланг і шнур, цягнуў іх да лазні, дзе была разетка; уключаў рухавічок — і ён гнаў праз шланг у бачок ваду... Прыдумалі ж!
Грышка ўзяў пад левую паху рухавічок, кругленькі і гладкі, як кабанчык, а скручаныя ў маток шланг і шнур павесіў на сагнутую ў локці правую руку; пахіліўшыся, панёс да рэчкі. Бераг тут быў адхонны, нізкі — пясчаны клін, усыпаны блакітнымі палавінкамі мёртвых ракушак, плаўна і тонка, бы лямеш плуга, урэзваўся ў ваду, шчытна, як не спрэс, закрытую шырокім лісцем гарлачыкаў. Гарлачыкі якраз цвілі — над вадой на тонкіх шыйках хісталіся жоўтыя, ледзь не плоска расхінутыя бутончыкі кветак. На лісце, там-сям прадзіраўленае бліскучымі цёмна-сінімі жучкамі, любілі садзіцца лёгкія аранжавыя стракозы-кап’яноскі — дзьмуў слабы лугавы ветрык і варушыў ім крыльцы. Фыркнула з вышыні і гупнулася на лісціну, выціснуўшы наверх срабрыстую кроплю вады, плісіца, скрывіла чорную галоўку, каб дастаць кіпцюрыкам вока, запарушанае, мабыць, пылам з прыбярэжнага пяску, што бялеецца між чэзлымі, аб’едзенымі скацінаю лазовымі кусцікамі.
Грышка, хіснуўшыся, шчубоўкнуў рухавічок далей ад берага, дзе было глыбакавата, — забурліла і замуцілася вада, у ёй забліскалі вяртлявыя ўклейкі, якія перш (ад усплёску) сіганулі ў бакі, бы стрэлкі; Грышка выграб з кішэні крошкі хлеба, пацяруху і сыпнуў на ваду, панаглядаў за ўклейкамі, якіх сабралася цэлая плойма, за жывою і мяккаю, бы пакулле, расчасанаю плынню вады травою, у якую заблыталася чырвоная, падобная на варанага рака лісціна... У плечы прыпякала сонца — паднялося з-за гары, над сасоннікам, у вершалінах якога мільтусілася, дробна высвечвала маладыя смалістыя іголкі, і на іх там-сям загараліся маленькія зорачкі расы.
Ужо як падняўся зноў да лазні, адчуў, што прытаміўся; апусціўшы канец шланга ў бачок для гарачае вады, сеў на лавачку аддыхацца. Канешне, ужо не тыя гады, калі мог утрух дабегчы з Малінаўкі да лугу і не ўспацець нават. Добра во, што хаця ваду не трэба цягаць. Ён, праўда, нікому не скардзіўся, не кволіўся, і што ўважылі, паспрыялі добрыя людзі — дзякуй ім за гэта.