Sheriam en Mijrelle lieten haar staan en liepen naar de tafel om met hun rug naar haar toe zacht te overleggen. Toen ze zich weer omdraaiden, waren hun gezichten uitdrukkingsloos. ‘Je beweert dat je Logain hebt geheeld?’ Er klonk iets smalends door in Sheriams stem. ‘Je beweert dat je met Heling een gestilde man hebt geheeld?’
‘U moet me geloven,’ riep Nynaeve. ‘U zei dat u dat deed.’ Ze sprong op toen iets onzichtbaars hard in haar zij porde.
‘Neem jezelf in acht, Aanvaarde,’ zei Sheriam koud. ‘Blijf je bij deze bewering?’
Nynaeve staarde haar aan. Sheriam was degene die krankzinnig was, die elke kant op sprong. Ze slaagde erin een eerbiedig ‘ja, Aes Sedai’ uit te brengen. Dagdara snoof als een scheurend zeildoek. Sheriam bracht met een gebaar het opklinkend gemurmel onder de Gelen tot zwijgen. ‘En je deed het per ongeluk, zei je. Als dat het geval is, veronderstel ik dat er geen kans is dat je het bewijst door het nog eens te doen.’
‘Dat kan ze toch niet?’ zei Mijrelle met een vermaakte blik. Vermaakt! ‘Als ze zich blindelings struikelend een weg heeft gezocht, hoe kan ze het dan nu nog eens doen? Maar het doet er niet toe, als ze het zojuist niet gedaan heeft.’
‘Antwoord me!’ snauwde Sheriam, en ze werd weer in de zij gepord. Deze keer kon Nynaeve voorkomen dat ze omhoogschoot. is er een kans dat je je zelfs maar voor een gedeelte voor de geest kunt halen wat je deed?’
‘Ik herinner het me, Aes Sedai,’ zei ze gemelijk, en ze zette zich schrap tegen nog een por. Die kwam niet, maar ze kon nu de gloed van saidar om Sheriam heen zien. Die gloed leek dreigend. Bij de deur ontstond enige beroering, waarna Carlinya en Beonin zich door de rij Gele zusters naar voren drongen. De een schoof Siuan voor zich uit, de ander Leane. ‘Ze wilden niet komen,’ verkondigde Beonin geërgerd. ‘Willen jullie geloven dat ze ons probeerden wijs te maken dat ze het te druk hadden?’ Leanes gezicht was even onverstoorbaar als van de andere Aes Sedai, maar Siuan wierp iedereen koppige, boze blikken toe, vooral Nynaeve.
Eindelijk begreep Nynaeve het. Eindelijk voegde zich alles bijeen. De aanwezigheid van de Gele zusters. Sheriam en Mijrelle die haar geloofden, en dan weer niet geloofden, haar bedreigden en haar toesnauwden. Het had slechts één enkel doeclass="underline" haar zo boos maken dat ze Siuan en Leane kon helen, en zichzelf voor de Gelen kon bewijzen. Nee. Aan hun gezichten te zien, wilden ze haar zien falen, niet zien slagen. Ze deed geen poging om te verbergen dat ze haar vlecht een stevige ruk gaf. Ze deed het zelfs nog een keer, voor het geval iemand het de eerste keer gemist had. Ze wilde al die koppen tegen elkaar slaan. Ze wilde hen allemaal een kruidenmengsel toedienen waardoor ze huilend als kinderen op de grond zouden ploffen vanwege de stank. Ze wilde haar haren uitrukken en hen ermee wurgen, om... ‘Moet ik me die onzin laten aanleunen?’ gromde Siuan. ik heb belangrijk werk te doen, zelfs het ontkoppen van vis is nog belang...’
‘O, hou je mond,’ onderbrak Nynaeve haar getergd. In één stap was ze bij Siuan en greep haar hoofd tussen beide handen alsof ze van plan was haar nek te breken. Ze had die onzin allemaal geloofd, zelfs dat van die ton! Ze hadden haar bewerkt als een speelpop! Saidar vervulde haar, en ze geleidde het zoals ze met Logain gedaan had, waarbij ze alle vijf Krachten vervlocht. Ditmaal wist ze waarnaar ze moest kijken, dat bijna niet aanwezig zijnde gevoel van iets dat afgesneden was. Geest en Vuur om de breuk te helen, en... Siuan staarde een moment uitdrukkingsloos voor zich uit. Toen werd ze omgeven door de gloed van saidar. Overal in de kamer hoorde ze gehijg. Heel langzaam boog Siuan zich voorover en kuste Nynaeve op elke wang. Een traan biggelde over haar wang, toen nog een, en ineens huilde Siuan. Ze omarmde zichzelf en rilde; de lichte gloed om haar heen vervaagde. Vervolgens nam Sheriam haar snel in haar armen; ook zij leek op het punt te staan in huilen uit te barsten. De anderen staarden naar Nynaeve. De schok die door al die Aes Sedai-kalmte heendrong, was behoorlijk bevredigend, net als de ontevredenheid. Shanelles bleekblauwe ogen leken uit haar lieve donkere gezicht te vallen. Nisao’s mond hing open tot ze Nynaeve zag kijken, waarna ze hem dichtklapte.
‘Hoe kwam je erop om Vuur te gebruiken?’ vroeg Dagdara met verstikte stem, die veel te hoog klonk voor zo’n grote vrouw. ‘En Aarde? Je hebt Aarde gebruikt. Helen is Geest, Water en Lucht.’ Daarmee werden alle spraakwatervallen geopend en uit elke mond kwamen vragen. Het was eigenlijk steeds dezelfde vraag, alleen anders verwoord, ik weet het niet,’ zei Nynaeve, toen ze een opening vond. ‘Het leek gewoon juist te zijn. Ik heb bijna altijd alles gebruikt.’ Wat haar een rondje vermaningen opleverde. Een Heling was Geest, Water en Lucht. Het was gevaarlijk om Heling uit te proberen; bij een vergissing kon je niet alleen jezelf, maar ook de zieke doden. Ze gaf geen antwoord, maar de waarschuwingen gingen snel over in berouwvolle blikken en het gladstrijken van rokken. Ze had niemand gedood, en ze had iets geheeld waarvan men zei dat het niet geheeld kon worden. Leanes glimlach was zo hoopvol dat het bijna pijn deed. Nynaeve benaderde haar met een eigen glimlach, die haar smeulende geprikkeldheid verborg. De Gele Ajah met al die kennis over Heling, waarop ze zo prat gingen, en waarvoor Nynaeve op haar knieën had willen smeken er wat van te delen. Ze wist meer van Heling dan wie van hen ook! ‘Kijk nu goed. U krijgt niet gauw een tweede kans om het te zien gebeuren.’
Toen ze geleidde, voelde ze het samenvoegen heel duidelijk, hoewel ze weer niet kon zeggen wat ze samengevoegd had. Het was anders dan bij Logain – dat was ook met Siuan het geval geweest – maar mannen en vrouwen waren verschillend, hield ze zichzelf voor. Licht, ik heb geluk gehad dat het bij hen net zo goed werkte als bij hem! Dat bracht een ongemakkelijke reeks gedachten op gang. Stel dat sommige dingen bij mannen toch anders geheeld werden dan bij vrouwen? Misschien wist ze toch niet zo veel meer dan de Gelen. Leanes reactie was anders dan die van Siuan. Geen tranen. Ze omhelsde saidar, glimlachte verzaligd en liet het toen gaan, hoewel haar glimlach bleef. Toen sloeg ze haar armen om Nynaeve heen, omhelsde haar tot haar ribben kraakten en fluisterde steeds maar weer: ‘Dank je, o dank je, dank je.’
Onder de Gelen steeg een gemompel op en Nynaeve bereidde zich voor om zich te koesteren in hun gelukwensen. Ze zou hun verontschuldigingen sierlijk aanvaarden. Toen hoorde ze hun opmerkingen. ‘... gebruikt Vuur en Aarde alsof ze een gat in een rots wil boren.’ Dat was Dagdara.
‘Een kalmere toets zou beter zijn,’ stemde Shanelle in.
‘... zie waar Vuur nuttig kan zijn in moeilijkheden van het hart,’ zei Therva en ze tikte tegen haar lange neus. Beldemaine, een gezette Arafelse met zilveren belletjes in haar haren, knikte nadenkend.
‘... als de Aarde op die manier met Lucht zou worden samengebracht, zie je...’
‘... Vuur dat in Water wordt geweven...’
‘... Aarde met Water verweven...’
Nynaeve keek met open mond toe. Ze waren haar geheel vergeten. Ze dachten dat ze konden doen wat zij hen zojuist had laten zien, alleen beter dan zij!
Mijrelle klopte op haar arm. ‘Je hebt het erg goed gedaan,’ mompelde ze. ‘Maak je geen zorgen; later zullen ze allemaal vol lof zijn. Nu zijn ze nog steeds een beetje overweldigd.’
Nynaeve snoof hard, maar geen enkele Gele leek het op te merken. ‘Ik hoop dat dit in ieder geval betekent dat ik geen potten meer hoef te schuren.’
Sheriam keek verrast om. ‘Kind, wie bracht je op dat idee?’ Ze had nog steeds een arm om Siuan heen, die behoorlijk beschaamd met een kanten doekje haar ogen droogde. ‘Als iedereen naar believen maar een regel overtreedt en doet wat ze leuk vindt en denkt de straf te ontlopen door iets goeds te doen, zou de wereld een en al verwarring zijn.’ Nynaeve zuchtte diep. Ze had het kunnen weten. Nisao stapte van de andere Gelen weg en schraapte haar keel. De blik die ze Nynaeve in het voorbijgaan toewierp, kon slechts beschuldigend genoemd worden. ‘Ik neem aan dat we Logain opnieuw zullen moeten stillen.’ Ze klonk alsof ze wilde ontkennen dat er ook maar iets was voorgevallen.