‘Het laatste wat ik hoorde was dat hij in Ebo Dar was,’ mompelde ze. ‘Maar op dit ogenblik dient hij zich zo snel mogelijk naar het noorden te spoeden. Hij denkt nog steeds dat hij me moet redden, Talmanes, en Martrim Cauton wil de kans niet missen om erbij te zijn, zodat hij kan zeggen: ik heb het je gezegd!’ Talmanes keek helemaal niet verrast, ik dacht al dat het zoiets was,’ zuchtte hij. ik heb al enkele weken iets... gevoeld. Net als anderen in de Bond. Niet dringend of zo, maar altijd aanwezig. Alsof hij me nodig had. Alsof ik toch naar het zuiden moest kijken. Het kan merkwaardig zijn om een ta’veren te volgen.’
‘Dat neem ik aan,’ beaamde ze. Ze hoopte dat ze niets van haar ongeloof liet blijken. Het was al vreemd genoeg om zo’n nietsnut als Mart te zien als aanvoerder van de Bond van de Rode Hand, laat staan als ta’veren, maar een ta’veren hoorde beslist in de buurt te zijn om invloed te hebben.
‘Mart had het mis dat u gered moest worden. Het heeft nooit in uw bedoeling gelegen om mijn hulp in te roepen, nietwaar?’ Hij sprak nog steeds zacht, maar ze keek toch haastig om zich heen. Siuan hield hen nog steeds in de gaten. Net als Halima. Paitr stond veel te dicht bij haar, opschepperig te snoeven en zijn snor op te strijken – hij gluurde zo onbeschaamd naar haar borsten dat hij haar zeker niet voor een zuster versleet! Maar Halima lette slechts half op hem en wierp telkens steelse blikken op Egwene, terwijl ze warm glimlachend naar hem opkeek. Ieder ander leek afgeleid en niemand stond dichtbij genoeg om iets te horen.
‘De Amyrlin Zetel kan toch nauwelijks naar een toevluchtsoord hollen? Maar er waren dagen dat het geruststellend was om te weten dat je er was,’ voegde ze eraan toe. Met tegenzin. Men mocht toch amper van een Amyrlin Zetel verwachten dat ze een uitweg nodig had, maar het kon geen kwaad, zolang geen enkele Gezetene ervan wist. ‘Je bent écht een vriend geweest, Talmanes. Ik hoop dat dit zo blijft. Dat hoop ik waarachtig.’
‘U bent... openhartiger tegen mij dan ik verwachtte,’ zei hij langzaam, ‘dus zal ik u iets vertellen.’ Zijn gezicht veranderde niet – mensen die hem in de gaten hielden zouden hem even terloops zien babbelen als zojuist – maar zijn stem zakte tot een gefluister. ‘Koning Roedran heeft mij benaderd over de Bond. Hij schijnt hoop te koesteren om de eerste echte koning van Morland te worden. Hij wil ons huren. In andere omstandigheden zou ik het niet overwogen hebben, maar er is nooit genoeg geld, en met dit... dit gevoel dat Mart ons nodig heeft... Wellicht is het beter als wij in Morland blijven. Het is even helder als een goed glas: u bent waar u wezen wilt en hebt alles in de hand.’
Hij zweeg toen een jonge dienares een knix maakte en warme kruidenwijn aanbood. Ze droeg fraai geborduurde groen-wollen kleding en een mantel die afgezet was met gevlekt konijn. Ook andere dienaren uit het kamp hielpen nu mee, ongetwijfeld omdat ze liever bezig waren dan in de kou te bibberen. Het gezicht van de jonge vrouw stond strak en wit van de kou.
Talmanes wuifde haar weg en sloeg zijn mantel weer om zich heen, maar Egwene nam een zilveren beker om even na te kunnen denken. Eigenlijk had ze niet veel behoefte meer aan de Bond. Ondanks al het gemopper hadden de zusters hun aanwezigheid als iets vanzelfsprekends aanvaard. Ze waren niet langer bang voor een aanval van deze Draakgezworenen. Sinds zij Salidar hadden verlaten, was het niet echt meer nodig om de nabijheid van de Bond te gebruiken als aansporing om door te trekken. Feitelijk was het enige voordeel van Shen an Calhar nu dat het Brins leger aan nieuwe rekruten hielp, omdat mannen dachten dat twee legers een veldslag betekenden en ze de kant van het grootste leger wilden kiezen. Ze had hen niet nodig, maar Talmanes had als een vriend gehandeld. En zij was Amyrlin. Soms dwongen vriendschap en verantwoordelijkheid in dezelfde richting.
Toen de dienares verder liep, legde Egwene een hand op Talmanes arm. ‘Dat moet je niet doen. Zelfs de Bond kan heel Morland niet op eigen kracht veroveren, en iedereen zal tegen je zijn. Je weet heel goed dat Morlanders alleen maar verenigd worden door vreemdelingen op eigen bodem. Volg ons naar Tar Valon, Talmanes. Mart komt daar ook heen; daar twijfel ik niet aan.’ Mart zou pas geloven dat zij de Amyrlin was, als hij haar in de Witte Toren de stola zag dragen.
‘Roedran is geen dwaas,’ zei hij kalm. ‘Hij wil dat wij hier rustig afwachten. Een leger van vreemden, zonder Aes Sedai, waarvan niemand weet wat het in zijn schild voert. Hij zou weinig moeite moeten hebben om de edelen tegen ons te verenigen. Vervolgens glippen we, zo zegt hij, stilletjes over de grens weg. Hij meent dat hij ze daarna bijeen zal kunnen houden.’
Onwillekeurig sloop iets van opwinding haar stem binnen. ‘En wat weerhoudt hem ervan om jou te verraden? Als de dreiging zonder strijd verdwijnt, vervliegt wellicht ook zijn droom van een verenigd Morland.’ De dwaas tegenover haar leek er zowaar plezier in te hebben!
‘Ik ben ook geen dwaas. Roedran kan pas klaar zijn met de lente. Dit stel zou nooit uit hun landhuizen te porren zijn geweest, als de Andoranen niet naar het zuiden waren gekomen, en die waren al voor de sneeuw onderweg. Voor die tijd zal Mart ons teruggevonden hebben. Als hij naar het noorden trekt, zal hij van ons horen.
Roedran zal tevreden moeten zijn met wat hij op dat ogenblik heeft bereikt. Dus als Man inderdaad van plan is naar Tar Valon te rijden, kan ik u daar nog steeds treffen.’
Egwene maakte een gramstorig geluid. Het was een opmerkelijk plan, het soort plan dat Siuan had kunnen bedenken, en nauwelijks iets wat Roedran Almaric do Arreloa a’Naloy kon klaarspelen. Er werd van hem gezegd dat hij zo losbandig was dat Mart er een doetje bij leek. Aan de andere kant klonk het niet echt als een plan dat Roedran had kunnen bedenken. De enige zekerheid was dat Talmanes tot een besluit was gekomen.
‘Ik wil je woord, Talmanes, dat Roedran jullie niet in een oorlog betrekt.’ Verantwoordelijkheid. De smalle stola om haar hals leek tien keer zo zwaar als haar mantel. ‘Als hij eerder optrekt dan jij denkt, vertrek je, of Mart zich nu wel of niet bij je gevoegd heeft.’ ik wil dat graag beloven, maar dat gaat niet,’ wierp hij tegen. ‘Nadat ik in een andere richting ben opgetrokken dan heer Brin, zullen de eerste schermutselingen rond mijn bevoorrading zich binnen drie dagen voordoen. Elk heerschap en elke boer zal ’s nachts een paar paarden willen pikken en wat speldenprikken willen uitdelen om zich daarna snel schuil te houden.’
‘Ik heb het niet over je eigen verdediging en dat weet je best,’ zei ze streng. ‘Je woord erop, Talmanes. Of ik sta die overeenkomst van jou met Roedran niet toe.’ De enige manier om die tegen te gaan was verraad, maar ze wilde niet dat haar beslissing om Talmanes hierheen te brengen tot een oorlog zou leiden.
Hij staarde haar aan alsof hij haar nu pas voor het eerst zag, en boog ten slotte zijn hoofd. Dat deed vreemd genoeg veel vormeiijker aan dan zijn eerdere buiging. ‘Het zal zijn zoals u wenst, Moeder. Zegt u me eens: weet u zeker dat u geen ta’veren bent?’ ik ben de Amyrlin Zetel,’ gaf ze ten antwoord. ‘Dat is meer dan genoeg voor iedereen.’ Ze raakte zijn arm opnieuw aan. ‘Het Licht schijne op je, Talmanes.’ Zijn glimlach glansde ditmaal bijna in zijn ogen.
Het was onvermijdelijk dat hun gepraat, ondanks hun gefluister, was opgemerkt. Misschien juist vanwege hun gefluister. Het meisje dat beweerde Amyrlin te zijn, een opstandelinge tegen de Witte Toren, voerde een gesprek met de leider van tienduizend Draakgezworenen. Had ze Talmanes’ plan met Roedran moeilijker of makkelijker gemaakt? Was er nu minder of meer kans op oorlog in Morland? Siuan met haar rottige Wet van de Onbedoelde Gevolgen! Honderd ogen volgden haar en gleden haastig opzij terwijl ze zich door de menigte bewoog en haar vingers aan de beker warmde. Nou ja, de meeste ogen gleden opzij. De gezichten van de Gezetenen toonden stuk voor stuk de waardige ernst van de Aes Sedai, maar Lelaine had een bruinoogkraai kunnen zijn die naar een spartelende vis loerde, terwijl Romanda’s wat donkerder ogen gaten in ijzer hadden kunnen boren.