De andere Atha’an Miere verwachtten die toespraak en leken die als gepast te aanvaarden, maar de Kinsvrouwen gaapten Caire verbijsterd aan. Volgens Elayne kwam het woord ‘opgeblazen’ niet eens in de buurt. Caire ging er duidelijk helemaal van uit dat dit het Licht inderdaad zou behagen, en dat zij zeer vergramd zou zijn als dat niet het geval was! Nynaeve sloeg haar ogen ten hemel en wilde wat zeggen, maar Caire was haar voor.
‘Nynaeve,’ riep de windvindster luid, ‘je zult nu je vaardigheid in het koppelen vertonen. Maak voort, vrouw, en snel!’ Als antwoord kneep Nynaeve haar ogen stijf dicht. Haar lippenvertrokken. Het leek of er binnen enkele tellen een bloedvat zou springen. ik neem aan dat dat betekent dat ik toestemming heb om te spreken,’ mompelde ze. Gelukkig zo zacht dat Caire aan de overkant van de cirkel het niet kon horen. Ze opende haar ogen en liet een glimlach verschijnen die er verschrikkelijk uitzag als je die bij de rest van haar gelaat telde. Als een opspelende maag met nog wat andere klachten erbij.
‘Allereerst dienen we de Ware Bron te omhelzen, Caire.’ Plotseling omhulde het licht van saidar Nynaeve. Elayne meende te voelen dat ze de angreaal aan haar hand reeds gebruikte. ‘Ik neem aan dat jullie weten hoe je dat moet doen.’ Nynaeve sloeg geen acht op het plotseling samenknijpen van Caires lippen, en ging door: ‘Elayne zal me nu helpen bij de vertoning. Hebben we jouw toestemming?’
‘Ik bereid mezelf voor om de Bron te omhelzen,’ zei Elayne snel, voordat Caire ontplofte, ‘maar ik omhels die nog niet.’ Ze opende zichzelf en de windvindsters bogen zich naar voren en tuurden naar haar, hoewel er niet echt iets te zien was. Zelfs Kirstian en Garenia vergaten eventjes hun angst en toonden belangstelling. ‘Wanneer ik op dit punt ben, dient Nynaeve het overige te doen.’
‘Dan reik ik nu naar haar...’ Nynaeve wachtte kort en keek naar Talaan. Elayne had niet de kans gehad haar echt iets te vertellen. ‘Met een angreaal gaat het bijna hetzelfde,’ zei Nynaeve rechtstreeks tot de leerlinge. Caire gromde, en Talaan probeerde met gebogen hoofd goed op Nynaeve te letten. ‘Je opent jezelf door de angreaal voor de Bron, zoals ik dat door Elayne doe. Alsof je de angreaal en de Bron tegelijkertijd wilt omhelzen. Het is niet echt moeilijk. Kijk toe en je zult het zien. Als het tijd is om je in de cirkel te brengen, laat jezelf dan tot de rand gaan. Als ik de Bron door jou heen omhels, doe ik dat ook door de angreaal heen.’
Inspanning of geen inspanning, op Elaynes voorhoofd brak het zweet uit. Maar dat had niets te maken met de warmte. De Ware Bron wenkte en klopte, en zij klopte mee. Hij riep naar haar. Hoe langer ze de Bron op een haarbreedte afstand hield, hoe sterker het verlangen, hoe meer de behoefte groeide. Ze begon een beetje te beven. Vandene had haar gezegd dat hoe langer je geleidde, hoe erger het verlangen werd.
‘Kijk samen met Aviendha toe,’ zei Nynaeve tegen Talaan. ‘Zij weet hoe ze...’ Ze ving een blik van Elayne op en eindigde haastig: ‘Kijk!’ Het was niet helemaal hetzelfde als het gebruiken van een angreaal, hoewel het er dichtbij kwam. Het was ook niet bedoeld om haastig gedaan te worden; zelfs op haar best was Nynaeve bepaald onbehouwen. Voor Elayne voelde het alsof ze door elkaar werd geschud. Lichamelijk gebeurde er niets, maar in haar hoofd leek alles rond te tollen en wild de heuvel af te rollen. Erger nog, ze werd verder naar saidar geduwd, pijnlijk langzaam. Het duurde nog geen hartslag, maar het leken wel uren. Ze wilde janken, maar kon niet ademhalen. Ineens vloeide de Ene Kracht door haar heen, alsof er een dam was doorbroken. Een stroom van vreugde en verzaligd leven. Ze snakte naar adem en hijgde van plezier en opluchting; het was zo overweldigend dat ze op haar benen stond te wankelen. Ze moest zich beheersen om niet te blijven hijgen. Ze kwam tot bezinning en keek Nynaeve streng aan, die daarop verontschuldigend haar schouders ophaalde. Tweemaal op een dag! De zon moest écht groen zijn.
‘Ik beheers nu zowel haar saidarstroom als die van mijzelf,’ ging Nynaeve door, Elaynes blik ontwijkend, ‘en dat blijf ik doen tot ik haar laat gaan. Vrees niet dat de leidster van de cirkel’ – ze wierp een bestraffende blik op Caire en snoof – ‘kan zorgen dat je te veel Kracht put. Dit lijkt echt sterk op het gebruik van een angreaal. Die behoedt je voor de toegevoegde Kracht, en op ongeveer dezelfde manier behoedt een koppeling je tegen het putten van te veel Kracht. Feitelijk kun je in een cirkel nooit zoveel aantrekken als je gewoonlijk...’
‘Dit is gevaarlijk!’ onderbrak Renaile haar, terwijl ze zich ruw tussen Caire en Tebreille doorwrong. Haar boze blik gold zowel Nynaeve als Elayne en de zusters buiten de cirkel. ‘Je zegt dat een vrouw een ander eenvoudigweg kan grijpen, gevangen kan houden en gebruiken. Hoe lang weten jullie Aes Sedai dit al? Ik waarschuw je! Als je dit op een van ons toepast...’ Het was haar beurt om de mond te worden gesnoerd.
‘Zo werkt het niet, Renaile.’ Sareitha raakte Garenia aan, die met Kirstian opzij sprong om ruimte te maken. De Bruine zuster keek even onzeker naar Nynaeve, vouwde haar handen en ging vervolgens door op een belerende toon, alsof ze een klas toesprak. Dat werd weerspiegeld in haar houding; misschien zag ze op dat moment Renaile als een leerling. ‘De Toren heeft dit jaren bestudeerd, lang voor de Trollok-oorlogen. Ik heb elke overgeleverde bladzijde van die studies in de Librije van de Toren gelezen. Het is overtuigend bewezen dat een vrouw niet tegen haar wil een koppeling met een ander kan aangaan. Het kan gewoon niet; er gebeurt dan niets. Men moet zich willen overgeven bij het omhelzen van saidar.’ Ze klonk volstrekt zeker van haar zaak, maar Renaile was nog steeds achterdochtig. Te veel mensen wisten hoe Aes Sedai de gelofte niet te zullen liegen konden omzeilen.
‘En waarom hebben ze het bestudeerd?’ wilde Renaile weten. ‘Waarom had de Witte Toren hier zo’n belangstelling voor? Misschien studeren jullie Aes Sedai er nog steeds op.’
‘Dat is belachelijk.’ Sareitha’s stem droop van ergernis. ‘Als je het zo nodig wilt weten, ze bestudeerden het vanwege de mannelijke geleiders. In die tijd was het Breken van de Wereld voor sommigen iets dat ze zelf ervaren hadden. Ik neem aan dat weinig zusters er nu van op de hoogte zijn – al sinds vóór de Trollok-oorlogen is het geen onderdeel meer van de verplichte lessen – maar ook mannen kunnen worden opgenomen in een cirkel en aangezien de cirkel zelfs in je slaap niet breekt... Je ziet de voordelen. Helaas was dit een volkomen mislukking. Terug naar waar we nu mee bezig zijn: ik herhaal dat het onmogelijk is een vrouw een cirkel in te dwingen. Als je dat betwijfelt, probeer het dan zelf. Je zult het zien.’ Renaile knikte; ze had het uiteindelijk aanvaard. Je kon weinig anders doen als een Aes Sedai een eenvoudige verklaring van de feiten gaf. Maar Elayne vroeg zich toch iets af. Wat had er op de bladzijden gestaan die niét meer bestonden? Op één punt had ze een heel kleine verandering in Sareitha’s toon bemerkt. Ze had vragen. Voor later, als er minder oren in de buurt waren.
Toen Renaile en Sareitha zich terugtrokken, streek Nynaeve haar rok glad en deed haar mond opnieuw open. Ze was duidelijk geërgerd door de onderbreking.