Haar vingers hadden zich amper om de gladde staf geklemd of Therava’s voet kwam hard neer, waardoor haar handen pijnlijk tegen de grond werden geduwd. Geen enkele Wijze liet merken dat ze haar zagen kronkelen en dat ze vergeefs probeerde zich los te rukken. Ze kon het niet opbrengen al te hard te trekken; vaag kon ze zich herinneren dat ze vorsten van vrees had doen verbleken, maar deze voet durfde ze niet weg te stoten.
‘Als zij gaat zweren,’ zei Therava, Sevanna hard aankijkend, ‘hoort het gehoorzaamheid aan ons allen te zijn.’ De anderen knikten en sommigen stemden er luidkeels mee in. De enige uitzondering was Belinde, die nadenkend haar lippen op elkaar kneep. Sevanna staarde even hard terug. ‘Goed dan,’ gaf ze ten slotte toe. ‘Maar met mij als de eerste onder ons. Ik ben niet alleen een Wijze, ik spreek ook als stamhoofd.’
Therava glimlachte dunnetjes. ‘Dat doe je, ja. Twee van ons als eersten, Sevanna. Jij en ik.’ Sevanna’s onverzettelijkheid verminderde niet, maar ze knikte. Met tegenzin. Pas toen trok Therava haar voet weg. Het licht van saidar omhulde haar en een stroom Geest raakte de getallen aan het uiteinde van de staf in Galina’s handen. Net zoals met de Eedstaf werd gedaan.
Galina aarzelde een ogenblik, en bewoog haar pijnlijke vingers. Het ding voelde ook hetzelfde aan als de Eedstaf. Niet helemaal als ivoor, niet helemaal als glas, en duidelijk koel aan haar handpalmen. Als het een tweede Eedstaf was, kon die ook gebruikt worden om elke nu gezworen eed te verbreken. Als ze er de kans voor kreeg. Ze wilde het niet riskeren, wilde in geen geval een eed aan Therava afleggen. Voor dit alles met de Aiel was gebeurd, had zij de bevelen gegeven. Sinds haar gevangenname was haar leven ellendig geweest, maar Therava zou een schoothondje van haar maken! Zouden ze Therava toestaan haar te breken als ze het niet deed? Ze kon niet het minste glimpje twijfel vinden dat de vrouw dat echt zou doen.
‘Bij het Licht en mijn hoop op redding en wedergeboorte’ – ze geloofde allang niet meer in het Licht en hoop op redding en het was niet nodig om er meer dan een eenvoudige belofte van te maken, maar ze verwachtten een sterke eed – ‘zweer ik iedere Wijze hier aanwezig in alles te gehoorzamen en als eersten onder hen Therava en Sevanna.’ Haar laatste hoop dat deze ‘binder’ iets anders was, verdween toen Galina voelde hoe haar eed zich in haar vastklonk, alsof ze opeens een kledingstuk droeg dat haar uiterst strak van kruin tot tenen bedekte. Ze wierp haar hoofd in de nek en gilde. Gedeeltelijk omdat het opeens leek of haar brandende huid diep in haar vlees werd gedreven, maar voornamelijk uit pure wanhoop. ‘Wees stil,’ zei Therava scherp, ik wil dat gejank van jou niet horen!’ Galina’s tanden klikten op elkaar, waardoor ze bijna in haar tong beet en ze deed verwoede pogingen haar gesnik te onderdrukken. Nu was alleen maar gehoorzaamheid mogelijk. Therava keek haar fronsend aan. ‘Eens kijken of het echt werkt,’ mompelde ze en boog zich naar Galina toe. ‘Had je plannen om tegen een Wijze hier geweld te gebruiken? Antwoord naar waarheid en vraag om straf als je dat gedaan hebt. De straf voor geweld jegens een Wijze,’ voegde ze er alsnog nadenkend aan toe, ‘kan zijn dat je als een beest wordt gedood.’ Ze haalde nadrukkelijk een vinger over haar keel en greep toen met dezelfde hand het mes aan haar riem. Galina snakte doodsbang en paniekerig naar adem en schoof weg van de vrouw. Ze kon haar ogen echter niet van Therava afwenden, noch de woorden tegenhouden die tussen haar tanden door werden gestameld. ‘D-d-dat heb ik t-t-tegen jullie allen gehad! Straf me er alsjeblieft voor!’ Zouden ze haar nu doden? Zou ze hier sterven, na alles wat ze doorstaan had?
‘Blijkbaar doet die binder toch wat je vriend beweerde, Sevanna.’ Ze plukte de staf uit Galina’s verlamde handen en stak die in haar riem, terwijl ze zich oprichtte. ‘En blijkbaar zul jij toch wit dragen, Galina Casban.’ Om de een of andere reden glimlachte ze er tevreden bij. Maar ze gaf ook andere bevelen. ‘Je zult je gehoorzaam gedragen, zoals een gai’shain betaamt. Als een kind je beveelt te springen, spring je, tenzij een van ons je iets anders heeft opgedragen. En je blijft van saidar af, geleidt niet tenzij een van ons je dat opdraagt. Laat het schild maar los, Belinde.’
Het schild verdween, en Galina bleef geknield zitten en staarde leeg om zich heen. Net buiten haar gezichtsveld glansde verlokkend de Bron. En ze zou even gemakkelijk vleugels kunnen laten groeien als ernaar reiken.
Armbanden rinkelden terwijl Sevanna boos haar omslagdoek goed schoof. ‘Je matigt je te veel aan. Therava. Dat is van mij, geef terug.’ Ze stak haar hand uit, maar Therava sloeg slechts haar armen over elkaar.
‘De Wijzen zijn bijeengekomen,’ zei de vrouw met de strenge ogen tegen Sevanna. ‘We hebben bepaalde besluiten genomen.’ De vrouwen die met haar mee waren gekomen, stelden zich allemaal achter haar op, met hun gezicht naar Sevanna, en Belinde sloot zich haastig bij hen aan.
‘Zonder mij?’ snauwde Sevanna. ‘Waagt een van jullie zonder mij een beslissing te nemen?’ Haar stem klonk even krachtig als altijd, maar haar ogen flitsten naar de staf in Therava’s riem. Galina meende onrust te zien. Op een ander moment zou het haar verrukt hebben.
‘Er diende een beslissing zonder jou te worden genomen,’ zei Tion effen.
‘Zoals je zo vaak aanhaalt, spreek je als stamhoofd,’ voegde Emerys eraan toe met een spottend lichtje in haar grote grijze ogen. ‘Soms dienen Wijzen te spreken zonder dat een stamhoofd meeluistert. Of iemand die als stamhoofd spreekt.’
‘We hebben besloten dat jij net zoals een stamhoofd een Wijze dient te hebben die je raad geeft,’ merkte Therava op. ‘Ikzelf zal jou raad geven.’
Sevanna trok de omslagdoek om zich heen en nam de vrouwen tegenover haar op. Van haar gezicht was niets af te lezen. Hoe deed ze dat? Ze konden haar als een ei onder een hamer verpletteren. ‘En wat voor raad geef je mij, Therava?’ vroeg ze ten slotte ijzig. ‘Mijn beste raad is dat we meteen vertrekken,’ antwoordde Therava even koel als Sevanna. ‘Die Seanchanen zijn te dichtbij en er zijn er te veel. We moeten naar het noorden trekken om in deze Mistbergen een veste te stichten. Van daaruit kunnen we groepen uitsturen om de andere sibben te zoeken. Het kan lang duren, Sevanna, voor we de Shaido weer verenigd hebben. Jouw natlandervriend kan ons naar de negen hoeken van de wereld verspreid hebben. Tot we weer een veste hebben, zijn we kwetsbaar.’
‘We vertrekken morgenochtend.’ Als Galina niet zeker wist dat ze Sevanna door en door kende, zou ze hebben gedacht dat de vrouw zowel nukkig als boos was. Haar groene ogen vlamden. ‘Maar naar het oosten. Daarmee komen we ook buiten bereik van de Seanchanen en de landen in het oosten zijn in beroering, rijp om geplukt te worden.’
Er viel een lange stilte, waarna Therava knikte. ‘Oostwaarts.’ Ze zei het woord zachtjes, de zachtheid van zijde rond staal. ‘Maar bedenk dat stamhoofden het hebben betreurd als ze de raad van een Wijze te vaak in de wind sloegen. Dat kan jou eveneens overkomen.’ De dreiging op haar gezicht was even duidelijk als die in haar woorden, maar Sevanna lachte!
‘Denk jij maar aan het verleden, Therava. Denken jullie daar allemaal maar aan. Als ik voor de gieren ga, zullen jullie dat ook gaan! Daar heb ik wel voor gezorgd.’
De andere vrouwen keken elkaar bezorgd aan, allen behalve Therava. Modarra en Norlea fronsten bezorgd.
Galina zat ineengezakt op haar knieën en snikte. Ze probeerde tevergeefs de pijn op haar huid met haar handen te verzachten, maar merkte dat ze zich toch afvroeg wat die dreigementen inhielden. Het was maar een ideetje dat zich tussen haar verbittering en zelfmedelijden doorwurmde. Alles wat ze tegen deze vrouwen kon gebruiken zou welkom zijn. Als ze het zou durven gebruiken. Een bittere gedachte.