Opeens besefte Graendal dat Moghedien alles aan het meisje overliet. Ze bleef op de achtergrond tot zich een zwakheid openbaarde. En Graendal had dat toegelaten! ik neem niet aan dat je mij Sammaels dood kwam meedelen, Moghedien,’ zei ze scherp. ‘Of om over het weer te praten. Je weet dat ik zelden naar buiten ga.’ De natuur was ongeordend, kende geen regelmaat. Er waren zelfs geen vensters in deze kamer, noch in veel andere kamers die ze gebruikte. ‘Wat wil je?’ De vrouw met de donkere haren schoof langs de muur; de gloed van de Ene Kracht omhulde haar nog steeds. Graendal stapte terloops wat opzij, zodat ze beide vrouwen in het oog kon houden. ‘Je begaat een vergissing, Graendal.’ Een kille glimlach vertrok licht Cyndanes volle lippen; ze genoot hiervan, ik ben de leidster van ons tweeën. Moghedien staat vanwege haar laatste fouten in een kwade reuk bij Moridin.’
Moghedien sloeg haar armen om zich heen en keek de vrouw met het zilveren haar woest aan, wat alles evenzeer bevestigde als gesproken woorden. Opeens werden Cyndanes grote ogen nog groter en snakte ze bevend naar adem.
Moghediens woeste blik werd kwaadaardig. ‘Jij leidt op dit ogenblik,’ spotte ze. ‘In zijn ogen is jouw plaats niet veel beter dan de mijne.’ Waarna zij met een schok huiverend in haar lip beet. Graendal vroeg zich af of er een spelletje met haar werd gespeeld. De pure haat jegens elkaar op de twee vrouwengezichten leek gemeend. Ze zou afwachten op welke manier zij bespeeld konden worden. Onbewust wreef ze in haar handen, over de angreaal aan haar vinger en liep naar een stoel zonder haar ogen van het tweetal af te wenden. De zoetheid van saidar in haar stelde haar gerust. Ze had geen geruststelling nodig, maar er was iets vreemds gaande. Door de hoge kaarsrechte rugleuning, met veel verguld houtsnijwerk, leek de stoel op een troon, hoewel hij niet verschilde van alle andere stoelen in het vertrek. Dat soort dingen beïnvloedde zelfs de ontwikkeldste mensen zonder dat ze het beseften.
Ze ging ontspannen zitten, haar benen over elkaar geslagen, terwijl een voet speels een schoppende beweging maakte. Ze leek het toonbeeld van een vrouw die zich op haar gemak voelt en ze zorgde dat haar stem verveeld klonk. ‘Aangezien jij leidt, kind, zeg me eens, wanneer deze man die zichzelf Dood noemt, in zijn vel zit, wie is hij dan? Wat is hij?’
‘Moridin is Nae’blis.’ De stem van het meisje klonk kalm, koud en hooghartig. ‘De Grote Heer heeft besloten dat het tijd wordt dat ook jij de Nae’blis dient.’
Graendal schoot overeind. ‘Dit is belachelijk!’ Ze kon haar boosheid niet uit haar stem weren. ‘Een man van wie ik nooit heb gehóórd, is aangesteld als de regent van de Grote Heer voor de wereld?’ Het kon haar niet schelen wanneer anderen trachtten haar te manipuleren -ze vond altijd wel een manier om hun plannetjes tegen hen te gebruiken – maar Moghedien beschouwde haar zeker als achterlijk! Ze twijfelde er niet meer aan dat Moghedien dit verfoeilijke meisje stuurde, wat ze ook beweerden en hoe ze elkaar ook aankeken, ik dien de Grote Heer en mijzelf, niemand anders! Ik denk dat jullie nu moeten vertrekken om je spelletje elders voort te zetten. Wellicht dat het Demandred vermaakt. Semirhage misschien? Zorg dat je juist geleidt bij je vertrek. Ik heb enkele omgekeerde webben geplaatst en jullie willen die niet per ongeluk laten dichtklappen.’ Dat was een leugen, maar een heel aannemelijke, dus het was een schok toen Moghedien opeens geleidde en elke lamp in de kamer doofde, waardoor ze in duisternis werden gedompeld. Ogenblikkelijk schoot Graendal haar stoel uit, zodat ze zich niet meer bevond op de plaats waar ze haar het laatst hadden gezien. Ze begon te geleiden terwijl ze bewoog, een web van licht, een bol van zuiver wit die schrille schaduwen in de kamer wierp en het tweetal duidelijk in het licht zette. Ze aarzelde niet en geleidde opnieuw, zoveel mogelijk van de Kracht door het kleine ringetje puttend. Ze had niet alles nodig, niet eens het merendeel, maar ze wilde elk voordeel ten volle benutten. Haar aanvallen, hoe onbeschaamd! Een net van Wilsdwang bond elk van hen voor ze een spier konden verroeren. Door haar boosheid had ze de netten bijna zo sterk gesponnen dat ze schade konden berokkenen, en de vrouwen staarden haar bewonderend aan, met grote ogen en wijd open monden, in aanbidding. Nu moesten zij haar bevelen opvolgen. Als ze zei dat ze zich de keel moesten afsnijden, zouden ze het doen. Opeens besefte Graendal dat Moghedien niet langer de Bron omhelsde. Zoveel Wilsdwang kon haar zodanig hebben geschokt dat ze die had losgelaten. De bedienden bij de deur hadden zich natuurlijk niet bewogen. ‘Goed,’ zei ze een tikkeltje buiten adem. ‘Nu gaan jullie mijn vragen beantwoorden.’ Ze had er een heel stel, waaronder de vraag wie die Moridin was, als hij bestond, en waar Cyndane vandaan kwam, maar één vraag stond bij haar toch bovenaan. ‘Wat hoopte je hiermee te bereiken, Moghedien? Wellicht besluit ik deze webben rond jullie te verknopen. Dan kun je voor je spelletje betalen door mij te dienen.’