Ik vroeg Rufo: ‘Wat voor nut had het Ei daar?’
‘Geen enkel,’ gaf hij toe. ‘Maar ze hadden al gauw in de gaten dat het nergens nut had — zonder Haar. Ze moesten of de staf van cybernetici hebben... of ze moesten Hare Wijsheid zelf hebben. Ze konden het Ei niet open krijgen. Zij is de enige die dat zonder hulp kan. Dus legden ze een hinderlaag voor Haar. Hare Wijsheid gevangen nemen, of Haar doden — liefst gevangen nemen en haar doden als de nood aan de man kwam en dan proberen mensen in sleutelposities hier in Centrum te pakken te krijgen. Maar dat laatste durfden ze niet te proberen terwijl Zij nog leefde.’
Ster ging op onderzoek uit om de beste manier te ontdekken om het Ei terug te krijgen. Een invasie in Karth Hokesh? De computers zeiden, ‘Ben je bedonderd?’ Dat zou ik ook zeggen.
Hoe organiseer je een invasie ergens heen waar niemand niet alleen niets plaatselijks kan eten of drinken, maar de lucht slechts een paar uur kan inademen? Als een zware aanval zal vernietigen wat je te pakken wilt krijgen? Als je landingsplaatsen alleen maar twee beperkte Poorten zijn? De computers bleven met een dwaas antwoord op de proppen komen, hoe de vragen ook gesteld werden.
Mij.
Dat wil zeggen, een ‘Held’ — iemand met een sterk lichaam, een zwakke geest en grote consideratie voor zijn eigen huid. Plus nog enkele andere trekken. Een overval door een dergelijke man zou, als hij werd bijgestaan door Ster zelf, kunnen slagen. Rufo werd eraan toegevoegd door een ingeving van Ster (ingevingen van Hunne Wijsheden kwamen overeen met geniale zetten) en de machines bevestigden dat.
‘Ik werd geronseld,’ zei Rufo. ‘Dus ik weigerde. Maar ik heb nooit enig verstand kunnen opbrengen als het om Haar gaat, verdomme; Zij heeft me verwend toen ik nog klein was.’
Toen volgden er jaren van zoeken naar de bedoelde man. (Ik weer — ik zal nooit weten waarom). Intussen onderzochten dappere mannen de situatie en brachten tenslotte de Toren in kaart. Ster ging zelf op verkenning uit en maakte ook kennissen in Nevia.
(Is Nevia een onderdeel van het ‘Keizerrijk’? Ja en neen. De planeet van Nevia heeft de enige Poorten naar Karth Hokesh, behalve die op de planeet van de snoodaards; dat is zijn belang voor het Keizerrijk — en het Keizerrijk is van geen enkel belang voor Nevia.)
Deze ‘Held’ zou vermoedelijk gevonden kunnen worden op een barbaarse planeet, zoals de Aarde. Ster controleerde dat en wees ettelijke kandidaten van vele wilden volken af voor haar neus haar vertelde dat ik het wel eens zou kunnen zijn. Ik heb Rufo gevraagd welke kans de machines ons gaven.
‘Waarom vraag je dat?’ vroeg hij. ‘Nou ja, ik weet wel iets van cybernetica af.’
‘Dat denk je. Maar toch — er was een voorspelling. Dertien procent succes, zeventien procent remise — en zeventig procent de dood voor ons alledrie.’
Ik floot. ‘Jij moet vooral fluiten!’ zei hij verontwaardigd. ‘Jij wist niets meer dan een paard van de cavalerie weet. Jij had niets om bang voor te zijn.’
‘Maar ik was wél bang.’
‘Daar had je geen tijd voor. Zo was het ook bedoeld. Onze enige kans lag in roekeloze snelheid en volkomen verrassing. Maar ik wist het. Jongen, toen je ons zei te wachten, daar in die Toren, en verdween en niet terugkwam, nou, toen was ik zo benauwd, dat ik me herinnerde waar ik allemaal spijt van moest hebben.’
Toen we eenmaal begonnen waren, gebeurde de overval zoals ik het heb verteld. Of ongeveer zo, hoewel ik misschien gezien heb wat mijn verstand kon aanvaarden en niet precies wat er gebeurde. Ik bedoel ‘toverij’. Hoe vaak zijn wilden niet tot de conclusie gekomen dat iets ‘toverij’ was, als een beschaafde op de proppen kwam met iets dat de wilde niet kon begrijpen? Hoe vaak is een etiket, zoals b.v. ‘televisie’ niet door beschaafde wilden (die niettemin schakelaars omdraaien) aanvaard, als ‘toverij’ een eerlijker woord geweest zou zijn?
Maar Ster drong nooit aan op dat woord. Ze aanvaardde het toen ik er op aandrong.
Maar ik zou teleurgesteld zijn als álles wat ik gezien heb iets blijkt te zijn dat Western Electric zal bouwen, zodra de Bell Laboratoria de moeilijkheden overwonnen hebben. Er moet toch érgens enige toverij zijn, om er een pikant tintje aan te geven.
O, ja, dat ze me lieten slapen voor de eerste overgang was alleen maar om deze wilde niet krankzinnig van angst te maken. De ‘zwarte lijkbaren’ kwamen helemaal niet over — dat was posthypnotische suggestie door een expert: mijn vrouw.
Heb ik je verteld wat er met de snoodaards gebeurde? Niets. Hun Poorten werden vernietigd; ze zijn geïsoleerd tot ze het sterrenreizen ontwikkelen. Dat is meer dan genoeg volgens de slordige normen van het Keizerrijk. Hunne Wijsheden koesteren nooit wrok.
XVIII
Centrum is een heerlijke planeet, hij lijkt op de Aarde, maar dan zonder de fouten van de Aarde. Er is duizenden jaren aan gedokterd om er een Droomland van te maken. Van woestijnen, sneeuw en oerwoud werd genoeg gespaard voor recreatie; men heeft het klaar gespeeld overstromingen en andere rampen te voorkomen.
Het is niet overbevolkt, maar heeft een grote bevolking voor zijn grootte — die van Mars maar met oceanen. De zwaartekracht aan de oppervlakte is ongeveer die van de Aarde (een hogere constante, voor zover ik begrepen heb.) Ongeveer de helft van de bevolking is op doorreis, omdat het vele natuurschoon en de unieke culturele bezittingen — middelpunt van twintig universa — het tot een paradijs voor toeristen maken.
Alles wordt gedaan voor het comfort van bezoekers met de allesomvattende grondigheid van de Zwitsers maar met behulp van een technologie die op Aarde niet bekend is.
Ster en ik hadden op een dozijn plaatsen over de hele planeet woningen (en nog talloze andere in andere universa); ze varieerden van paleizen tot een kleine vissershut, waar Ster zelf kookte. Meestal woonden we in een flat in een kunstmatige berg waar Het Ei en zijn personeel waren ondergebracht; de belendende percelen waren hallen, vergaderzalen, secretariaat, enz. Als Ster zin had om te werken wilde ze zulke dingen graag in de buurt hebben.
Maar de ambassadeur van een stelsel of de keizer van een honderdtal stelsels die op bezoek was, had net zoveel kans om bij ons thuis uitgenodigd te worden als een landloper aan de achterdeur van een villa in Beverly Hills heeft om in de salon te worden genodigd.
Maar als Ster hem mocht, bracht ze hem wel eens mee om ’s avonds laat een hapje te eten. Dat heeft ze eens gedaan — een grappige kabouter met vier armen en de gewoonte zijn gebaren te tapdansen. Maar ze deed niet aan officiële ontvangsten, redevoeringen, ontvangsten van Padvindsters, het leggen van eerste stenen, het uitroepen van speciale ‘Dagen’, het afleggen van ceremoniële bezoeken, het tekenen van papieren, het ontkennen van geruchten, noch aan een van die tijdverspillende zaken waaraan heersers en V.I.P.’s op Aarde doen.
Ze raadpleegde personen, liet ze dikwijls van andere universa komen, en ze had al het nieuws van overal tot haar beschikking, georganiseerd in een systeem dat in de loop van eeuwen was ontwikkeld. Door middel van dit systeem besliste ze welke problemen aandacht verdienden. Eén chronische klacht was dat het Keizerrijk ‘levensbelangrijke kwesties’ negeerde — en dat was ook zo. Hare Wijsheid sprak zich alleen uit over problemen die ze zelf uitzocht; het kardinale punt van het systeem was dat de meeste problemen zichzelf oplosten.
We gingen veel uit; we hielden allebei van feesten en voor Hare Wijsheid en Haar Gemaal was er keuze in overvloed. Er bestond één negatief protococlass="underline" Ster accepteerde noch bedankte voor uitnodigingen, ze kwam als ze er zin in had en stond niet toe dat er drukte om haar gemaakt werd. Dit was een drastische wijziging voor het gezelschapsleven in de hoofdstad, omdat haar voorganger een formeler protocol had opgelegd dan dat van het Vaticaan.