In de ban van de Ring

De Man in de Maan dronk kan na kan,
de kat jankte op een snaar;
Een bord en lepel maakten een dans,
De koe in de tuin stapte als in trance
en de hond maakte jacht op zijn staart.

De Man in de Maan nam nog een kan
en zeeg toen op de grond,
Daar droomde hij van goudgele aal;
Toen gingen de sterren aan de haal
voor de nieuwe morgenstond.

Toen sprak de stalknecht tot zijn kat:
‘De schimmels van de Maan,
Die bijten op hun zilveren bit,
Wijl hun baas zich te bezatten zit,
en de Zon komt er al haast aan.’

De kat op zijn fiedel speelde hee, diedel, diedel,
wekte doden welhaast uit hun staat;
Hij kraste en zaagde als een orkaan,
Maar de waard die porde de Man in de Maan
en zei: ‘Het is al heel laat.’

Ze rolden de Man de heuvel op,
en gooiden hem op de Maan,
Terwijl zijn paarden eraan kwamen hollen,
De koe huppelend liep rond te tollen
achter bord en lepel aan.

Nog vlugger ging fiedel van diedel-dum-diedel,
de hond brulde om een grap.
De koe en de paarden waren gek van de pret,
De gasten vielen uit hun bed
en dansten zich bijna slap.

De snaren knapten met een ping en een pong!
de koe sprong over de Maan,
Het hondje lachte om zoveel lol,
De zaterdagse borden sloegen op hol
achter de zondagse lepels aan.

Achter de heuvel rolde de Maan
en de Zon vroeg om belet.
Ze geloofde nauwelijks wat ze zag,
Want al was het nu klaarlichte dag,
iedereen ging weer naar bed.