Як толькі (і хто толькі) не спрабавалі зламаць Статкевіча. І рэжым, і свае — чаго вартая адна гісторыя з сацыял-дэмакратыяй.
А ён не ламаецца. Трымаецца. І, бач ты, — усьміхаецца.
Статкевічу як байцу надзвычай пасуе ўсьмешка — яна ўмомант ператварае грубаватага вайскоўца ў зухаватага шляхціца і толькі падкрэсьлівае гвардзейскую стаць... Яму пасуе прозвішча Статкевіч!
Ад такіх людзей нават геройства чакаеш як нечага само сабой зразумелага.
А зараз.
У турме бліжэй чым дзе да Бога. Бо тут чалавек найцясьней з уласным сэрцам.
Таму героі не адбываюць там пакараньне, а гартуюць сэрца. Кшталтуюць свае крокі ад дзьвярэй да акенца, адчыняюць замкі ды засовы ў саміх сабе, каб аднойчы, сярод ворагаў, жанчын у сьлязах, у болю і ўціску, празь іх зноў раптам адкрыўся Той, хто Адзін цярпеў за нас усіх.
24 жніўня 2013 г.
LXXIX. ЧАКАНЬНЕ АДКАЗУ
Адказваючы яму,
Ісус спытаўся:
чаго ты хочаш ад Мяне?
Марка 10:51
Доўгі званок. Пранізьлівы. Патрабавальны. Такі ж самы, як на пад’ём ці праверку. Пачынаюць грукаць дзьверы на першым і другім паверхах, тупат ног па калідорах, шоргат на лесьвіцы.
— Віктарына?..
У актавай зале, якую дзяжурка дагэтуль імянуе ленкомнатай, дзе ў любым кутку цябе гіпнатызуе партрэт Рыгоравіча і ў кратах граюць блікі сонца, прасеянага скрозь лісьце, хлопцы ды мужыкі рассаджваюцца на патройных секцыях складных савецкіх крэслаў і заціхаюць.
— Хто з герояў Бібліі сядзеў у турме?
— Назавіце самую сьветлую кнігу Сьвятога Пісьма.
— Ісус, укрыжаваны, крычыць: «Божа Мой, Божа Мой, чаму ты Мяне пакінуў?..» А сапраўды, чаму?
Зь сёлетняй вясны ў сьпецкамендатуры нумар сем адбываюцца біблійныя сустрэчы. Двойчы на месяц у нядзелю, сярод дня або пад вечар прыязджаюць браты зь евангельскіх цэркваў.
Брат Мікалай — баптыст, колішні гарманіст, чарнобыльскі ліквідатар; пахаваў сваіх набрынялых радыяцыяй таварышаў, а сам застаўся жывы, каб сьведчыць пра Хрыста; перапісваецца з шасьцю пажыцьцёва зьняволенымі; піша вершы, у тым ліку і па-беларуску; прапаведуе і грае на акардэоне.
Яшчэ адзін брат — Мікалай, але ўжо пяцідзясятнік, высокі, з высакародным абліччам, сьнежнай сівізной і пякучымі вачыма, што за саветамі цярпеў за веру, — глыбокім барытонам сьпявае псалмы.
Брат Слава, той самы, што працаваў і сьведчыў у нас на складзе запчастак, чытае Біблію і тлумачыць: проста, ясна, робіць паўзы, каб дайшло.
Мая справа — біблійная віктарына напрыканцы.
— Колькі разоў Ісус перамяняўся?
— На якіх мовах у Пружанах чытаецца ўголас Евангельле?
— Пакажыце, дзе шукаць Валадарства Нябеснае.
Прызы пераможцам за слушныя адказы адмысловыя. Акрамя, само сабою, кніг ды паштовак зь евангельскімі цытатамі, цукерак ды сокаў — шарык для пінг-понга, улюбёнай гульні каменды; дэфіцытная лямпачка (калі ў пакоі перагарэла — цішком выкручваюць, натуральна, у кухні або прыбіральні, і робіцца цёмна ўсім); шасьцілітровік чыстай пітной вады — бо тутэйшую, іржавую, толькі фільтраваць.
Пытаньні трэба падабраць так, каб адказ трапляў у сэрца. Біблія Сёмухі — па-беларуску, але затрымкі з адказам дзеля перакладу ў думках у хлопцаў ужо няма. Форма не напружвае, засталося галоўнае: сутнасьць.
А сутнасьць простая. Хочаш збавіцца? Хочаш жыць вечна? Хочаш на неба?
Маўчыць каменда. На пытаньні адказвае, на малітву дружна ўстае, але маўчыць.
Куплін — зусім не Малое Сітна. Евангелізацыя вакол сьпецкамендатуры аж віруе. Абавязкова прыязджае айцец Ігар з пружанскай Спаса-Праабражэнскай царквы, распавядае пра веру ды ставіць фільмы.
Наш айцец Сяргей з Новых Засімавічаў пераконвае цьверазець. Мінскі аўтапрабег «Беларусь для Хрыста» з канцэртам... Хрысьціянскія працоўныя
атрады, маладзёны, што дапамагаюць цэрквам будавацца і парадкаваць гаспадарку...
Евангельскі гурт «Добрая вестка» з бусам гукавой апаратуры, песьняроўскім шматгалосьсем і дачкой саліста, якая акампаніруе бацьку на некалькіх інструментах. Берасьцейскі ксёндз з парафіянінам-падлеткам, які сьпявае хрысьціянскі рэп.
Пастар мінскай «Царквы Ісуса Хрыста» дасылае евангельскую газету «Колокол», кнігі пра першыя крокі ў веры і ацаленьне ад залежнасьцяў. А вось і вядомы бард Аляксандр Чарпакоў, якога тутэйшыя бандыты памятаюць як Чарпака, увесь у наколках, распавядае пра сваё навяртаньне басам мацёрага уркі— вернік у законе з хрыплаватымі сьпевамі пра грэх і нябёсы ды пяшчотнымі вачыма.