Iu. Eble tiu, kiu akorde kun paseaj senkonsilaj fantazioj estis naskiĝinta je la sama horo kiel ŝi, en tute kompareblaj cirkonstancoj, aŭ kiu malkovris per pensoj ege mirigitaj, samsekunde kiel ŝi, ke ne estas iaj ajn dioj, ke tie homoj, biologiaj mortemaj estaĵoj, staras sur planedo, fragmentetoj sur eta fragmento de u...ni...ver...soooo... — sensciaj, kvankam brulantaj per konscio de si mem, antaŭ ol malaperi kiel elstaraĵoj, simile al tonditaj herboj surplanken kuŝfalantaj, humiĝontaj ĉe la grundo. Iu, kiu konis travivaĵojn en perfekta simetrio rilate ŝin, kiu eĉ surstrate iun tagon kruciĝis kun ŝi, sed unu neniam scios pri la alia...
Diri, diri al tiu la paralelismon de homaj vivoj. Kial la vundo scii, ke neniam du fratanimoj stabile kunfandiĝos por rekrei du en ununura per la kompleteco de androgino, demoralizus ŝin? Nenio eterniĝas por tiuj, kiuj mem ne estas eternaj. Si komuniku la forton de sentoj intimaj... Petalon post petalo, ŝi provu ame, plejame, ellabori floraĵojn. El ties koloroj, por iu, por iu kune kun ŝi eksteriĝos en personaj, internaj horizontoj, subtila, kvintesenca, ĉiutona ĉielarko... Kiel tiu, kiu ekzistis inter Gerardo kaj ŝi...
Jes! Ek al la venonta. Arabela febre demandis sin kiu, kiu la venonta?...
1-http://www.creativebloq.com/art/trompe-loeil-12121498?page=1 Mur-pentraĵo kreanta optikan iluzion de profundeco (trompe-l'oeil) — Janet Shearer 2- http://www.art-maniac.net/article-escher-peintre-de-l-impossible-66491683.html
Pentraĵo de M. C. Escher
Ha! Voki prestidigitiston, kiu entenigu ĉion ene de kokos- nukso sen eĉ esti ĝin borinta, kaj kiu tiam, helpate de ĉiuj natur- estaĵoj — silfoj, gnomoj, nimfoj, salamandroj... — transigu ĉion, sen detrui aŭ perdi eĉ ereton, al ronda dolĉa ĉerizo — ne! al jabotikabo(1) kun ĝia dika nigr-viole brila haŭto, tiel ke ĉie, en iu ajn momento, per kares-tuŝo, aŭ sincere ĉasta rigardo, aŭ eĉ per simpla elkora penso, al la frukt-trezorujo direktita kaj efikanta kiel plejsekreta pasvorto, la tuto invadu ŝin kiel nun, per tondraj brueĥoj kaj ŝaŭmoj kaj malsekeco kaj foraj, mezaj, altaj, ĝeneralaj, unuaj planoj de la kataraktoj en sia verda kaj suna nesto, kun birdoj kaj insektoj kaj ŝtonoj, kaj eĉ kun la etsvinganta ŝnurponto — sed ĉefe, neprege, kun la movo, la rapideco,
brutaleco, nemastrebleco de la hastantaj, kurantaj, ĉiotrenantaj nereteneblaj, senĉesaj, tutpovaj, egtimigaj akvoj, faltitaj kaj ondumantaj super la fluejoj, tuj poste glataj, glisaj kaj kristalaj ĝuste ĉe la rondaj ŝtupeg-anguloj, tiam — oj! — vezikoplenaj, ĉifitaj, milgirlandaj, milkrestaj en sia falado kaj novfalado — sama sed alia, renovigita kaj samtempe senŝanĝa, ree kaj ree mutacia tamen identa al si mem, kie neniu guto daŭras longe kvankam ĉiam reaperas — ja kvazaŭ sen interspaco, sen intervalo, ĉiuj anstataŭiĝas nedistingeble, nediferencigeble, nehaltigeble, neapartigeble — fluoj, fluoj, fluegoj, hajloj, saltoj, ludoj en l'aero, karakoloj, kaprioloj en halucina ritmo...
Nekalkuleblaj gutoj, senfinaj homoj/nomoj... Ŝia memorkapablo retroiris maksimume ĝis la ekzisto de Adalberto, la filo de la panvendisto, multe pli aĝa ol ŝi, preskaŭ juna viro fortmuskola sur sia biciklo, kies alvenon ĉiutage ŝi gvatis en la ĝardeno por tuj forkuri kiam li ekpalpebrumis kun ŝi. lom poste (ĉu samtempe?) Elcio, kiu tiam loĝis apud la sorbetejo, kio iĝis duobla ekscit-turmento dum jaroj: ĉu ŝi iradis tien pro glaciaĵoj pli ol pro klopodo alproksimiĝi al la bubo? Intertempe, nedubeble sub influo de koleginoj, ŝi enamiĝis al la ĝemeloj de la klaso — kiel do ili nomiĝis...? — kvankam ŝi, kontraŭe al la ceteraj knabinoj, nete preferis la introvertiton al la alia (ĉu iam du gutoj estas samaj?). Jam en la gimnazio, la rufulo — Bernardes estis
lia familinomo, ja neforgesebla, tiom ofte ŝi improvizis per ĝi subskrib-manieron kiel prepariĝo al estonteca edziniĝo al li... — kiu eĉ donacis al ŝi ĉokoladon foje, dum paŭzo, sed gekamaradoj kaptis ilin ĉe la faro kaj ilin infere tikladis kaj ambaŭ ĝeniĝis ekde tiam. Verŝajne estis en tiu epoko, ke Elcio transloĝigis ĝuste al ŝia strato, kaj dum longaj monatoj ili duon-amindumadis, kaj ŝi bone memoris siajn koketadojn, kaj la revojn pri kisoj kaj invitoj al baloj, kaj la timegon gravediĝi, ĉar ŝi ja amis lin, ĉu beboj ne fontas el amo, ĉu oni ne riskas gravediĝi kiam oni pensas tiom forte kaj konstante pri sia amato...? Ne Elcio, sed la frato, Delcio, unuafoje dancigis ŝin — eĉ nun ŝi ree ruĝiĝis pro sia tiama mallerteco, kaj sia hezitemo akcepti esti lia parulino en pliaj kaj pliaj dancoj, ŝi ja kondutis preskaŭ malkonvene ; tiom galanta junulo estis Delcio, li turnigis ŝian kapon, kaj tio iel bruskis ŝian memregon... Ŝi timis, ŝi emis... Kaj sekvis aliaj, kiuj meblis sonĝojn kaj taglibrojn, la profesoro pri latina lingvo, la felietonaktoro, kies foton la servistino Sebastiana pendigis sur sia ŝranko-pordo, la belulo sur la plaĝo dum vojaĝo al Rio, kaj Elcio, Elcio ĉiam kaj denove, ĉefe post katastrofa festo ĉe Rut, kie iu stultulo forlasis ŝin eĉ ne sekundeton, kaj fine gluis al ŝi naŭzan kison sur la lipoj, kontraŭ ŝiaj kunpremitaj dentoj, tiel ke ekde tiam ŝi evitis festetojn, kaj sen tion konfesi al kiu ajn (mia sorĉa princo? Mi garantias al vi, ke mi havas nenian, kia azenaĵo, mia kara!) ŝi sonĝis pri Elcio. Tamen li baldaŭ estis forironta de la urbo, kaj ŝi timis esti tiom alkutimiĝinta al murmurado de lia nomo, ke kiam ŝi trovos la veran amon, ŝi senvole ĝin prononcos kaj fuŝos ĉion! Okazis tuj poste la renkontiĝo kun...
Roz-vitralo de la catedralo Notre-Dame [Nia Sinjorino] de Parizo.
Stop! Sufiĉe! La listo facile multobliĝus se ŝi plu traserĉus tiujn jarojn ĝis la tago, kiam ŝi ekkorespondis kun... li. Kia la graveco de ĉiu guteto, de ĉiu ero en la kaskadoj? Sed ĉia, absolute ĉia!! Tamen... listoj ekvivalentas al fotoj, kiujn turistoj avide kolektas, kvazaŭ eble estus al ili fiksi kaj forporti vivantecon de naturkadro, kvazaŭ momenta fotografaĵo, aŭ eĉ serioj da, realo-plene povus transdoni la kompletecon de surloka spektaklo! Arto, artaĵoj: rekreadoj, inspiraj, inspiritaj... Multfoje falsado — pro senpovo neagnoskita de si mem. Ĉiel, amnestiopor klinkeroj — aĵaj, ulaj, sentaj, emaj, volaj — en ĉies vivo! Kelkaj fojfoje iĝas nesupereblaj juvelaj azuleĥoj, kiuj koncentras je si tutajn elanojn, tutajn historiojn. Inter tiuj ĉi... li, eterne li, en la sino mem de aŭtonomia universa sfero: esperanto. Si definitive ne plu tuŝu tion, ŝi ne falu en novajn pretericiojn ; ŝi gardu kaj protektu tion kiel tuton integran, nesinoptikan, ene de ŝia jabotikabo. Kaj la venonta — dioj! — la venonta ankaŭ eniros en ĝin...
Serena ĉielarko daŭre ŝvebe kronis la dekstran akvofalaron. Si mense petis Irisan depreni sian skarpon antaŭ enkokosigo de la pejzaĝo kaj ĝin delikatege, per milimetraj gestoj, inserti en la irisojn de Cibela: ĉu ekzistis pli kviete kaj sorĉe lumanta ŝirmejo por ĝi? "Mi vetas, ke ci, bela Cibela, neniam permesus, ke nedignaj homoj ĝin alrigardu ; ĉu mi malpravas?" La besto jelpis pro ĝojo vidi sin alparolata kaj per la vosto vigle balais la belveder-plankon.
"Venu, mia bela, laboro atendas nin." La danhundino tuj ekdirektiĝis, laŭlonge de la mallarĝa ŝtonpasejo, al la elirejo. "Profitu bone, Cibela. Lasu cin malsekigi de la ŝprucnebulo, gustumu ĝin! Ekde morgaŭ ni havos novan turist-kohorton por pluraj tagoj, kaj ni restos en la hotelo. Ne diru, ke mi ne avertis cin!" Si paŝis plej malrapide, kun kreskanta melankolio... Seanstataŭ snobaj ekskursemuloj aŭ ŝablonaj eksterlandanoj venus... li! Ĵanaina suspiris. Kial do neniam venis Gonsalo?...