Lor ta pensajo la Kimeriano haltis senmove pro nelauta bruiseto qua frostigis la sango per sugesto. Il askoltis rigide per posturo doloriganta. Koldega manuo karezis ilua spino. Ol esis la klara sono di flexebla squami qui glitas sur petro. Kolda sudoro venis de ilua pelo kande, ultre la cirklo di lumo nebrilanta, il vidis formo nepreciza e kolosa, terorinda quankam nedefinita. Ol stacis rekte, shanceletis, e flav okuli kolde brilis del ombri. Lente aparis avan ilua okuli dilatanta grandega kapo hororinda, koniforma, e del obskureso fluetis per volvaji squamoza la hororo finala di evoluciono repteral.
Ol esis serpento qua stuntis l’omna antea idei di Konan pri serpenti. Ol extensis okadek futi de sua pinta kaudo til sua kapo triangulatra plu granda kam to di kavalo. En la lumo nebrilanta olua squami kolde brilegis, tam blanka kam pruino. Ta reptero sendubite naskabis e kreskabis en obskureso, ma sua okuli esis plena de vido-povo certa e maligna. Ol kurvigis sua volvaji titanal avan la kaptito, e la granda kapo sur la kolo arkatra fluktuis nur mikrega spaco de ilua vizajo. Olua lango forkatra qua lansante movis ek ed aden la boko preske tushis ilua labii, ed olua malodoro fetida nauzeigis ilua senti. La granda flav okuli regardegachis le ilua, e Konan retrodonis la regardacho di lupo kaptita. Il furioze luktis kontre la fol impulso sizar la granda kolo arkatra per sua manui extirpanta. Fortega ultre la kompreno di homi civilizita, dum sua vivo kom korsaro il ruptabis la kolo di pitono per lukto diablatra an la marbordo Stigiana. Ma ica reptero esas venenoza; il vidis la dentegi longa de futo, kurva quale cimitari. De oli falis guti de liquido senkolora quan il instinte konocis esas mortiganta. Il posible aplastus ta kranio koniforma per pugno, ma il savis ke, ye l’unesma insinuajo di movado, la monstro frapus tam rapide kam fulmino.
Ne per irga logiko racionoza Konan restis senmove, pro ke raciono forsan dicus—il ja preske certe mortos—ke il incitus la serpento frapar e finigez omno; esis l’instinto blind e nigra di sukonservado qua retenis il tam rigide kam statuo ek fero. Nun la granda maso levis su e la kapo restis alte super ilua propra dum ke la monstro exploris la torcho. Veneno-guto falis adsur ilua nuda kruro, e to esis quaze poniardo blanke varmega plunjas aden ilua karno. Red angoro-sprici lancinis tra la cerebro di Konan, ma il restis nemoveble; per nek spasmeto di muskulo nek moveto di cilio il revelis la doloro di lezo qua facis cikatro quan il portis til sua morto-dio.
La serpento fluktuis super il, quaze serchante por certigar se vivo esus ya en ca figuro tam senmova kam mortinto. Ma subite, neexpektite, l’extera pordo, apene videbla en l’ombri, stridante sonegis. La serpento, quale sua omna sorto suspektema, quik turnis su per rapideso nekredebla en tante granda maso, e desaparis per longa reptado aden la koridoro. La pordo apertesis e restis aperta. La greto retrotiresis e granda figuro obskura enkadrigesis per lumo di torchi extera. La figuro englitis, miklozis la greto dop lu, la riglo esis pronta falar. Lu movis aden la lumo del torcho super la kapo di Konan, e la rejulo vidis, ke lu esas giganta negrulo, tote nuda, portanta en l’una manuo grandeg espado ed en l’altra klefaro. La negrulo parolis per dialekto dil marbordo, e Konan respondis; il lernabis ta jargono dum ke il esis korsaro alonge la litoro di Kush.
‘Longe me deziris konoceskar tu, Amra,’ la negrulo nomis la Kimeriano same kam la Kushani dum ilua dii kom pirato—Amra, la Leono. La kapo dil sklavo fendetesis da rideto bestial, revelis blanka dentegi, ma l’okuli brilis rede en la torcho-lumo. ‘Me multe audacis por ica renkontro. Regardez! La klefi a tua kateni! Me furtis oli de Shukeli. Quon tu donos a me por oli?’
Lu ociligis la klefi avan l’okuli di Konan.
‘Dekamil ora luna-i,’ rapide respondis la rejulo; nov espero feroca plenigis ilua sino.
‘Ne suficas!’ kriis la negrulo. Sovaj exulto brilis en la vizajo ebenea. ‘Ne suficas por to quon me riskas. La dorlot-bestii di Tsotha forsan ekiros l’obskureso e men manjos, e se Shukeli saveskus, ke me furtis la klefi, lu pendigus me per mea—nu, quon tu donos a me?’
‘Dekekinamil luna-i e palaco en Poitain,’ ofris la rejulo.
La negrulo kriis e pedofrapis pro frenezio di joyo barbara.
‘Pluso!’ lu kriis. ‘Ofrez pluso! Quon tu donos a me?’
‘Tu nigra hundo!’ Reda nebuleto di furio velizis l’okuli di Konan. ‘Se me esus libera, me ofrus a tu dorso ruptita! Ka Shukeli sendis tu por mokar me?’
‘Shukeli ne savas, ke me venis, blankulo,’ replikis la negrulo, ed extensis sua dika kolo por regardar la sovaj okuli di Konan. ‘Me konocas tu longe ante nun, depos ta dii kande me esis chefo di populo libera, ante ke la Stigiani kaptis me e vendis me aden la nordo-landi. Ka tu ne rimemoras la spoliado di Abombi, kande tua mar-lupi esamifis? Avan la palaco dil Rejulo Ajaga tu mortigis un chefo, ed altra chefo de tu fugis. Esis mea fratulo qua mortis, esis me qua fugis. Me postulas de tu sango-preco, Amra!’
‘Liberigez me e me pagos tua pezo de oro,’ grunis Konan.
La red okuli briletis, la blanka denti volfatre fulguris en la torcho-lumo.
‘Yes, tu blank hundo, tu esas quale tua omna raso; ma segun negro, oro nultempe povas pagar por sango. La precon me postulas es—tua kapo!’
Ta vorto esis kriacho frenezioza qua igis eki fremisar. Konan rigideskis, nekoncie strenis sua kateni pro abomino ke il mortez quale mutono; ma granda hororo frostigis il. Ultre la shultro dil negrulo il vidis nepreciza formo hororinda qua fluktuis en l’obskureso.
‘Tsotha nultempe saveskos!’ la negrulo ridis malicoze, tro absorbita da maligna triumfo-joyo por atencar irgo altra, tro ebria per odio por saveskar, ke Morto movis dop lua shultro. ‘Lu ne venos aden ca vulti til ke la demoni arachabos tua osti del kateni. Me havos tua kapo, Amra!’
Lu pozis sua forta gambi quale ebena koloni e levis la masiv espado per l’amba manui, la granda muskuli rulis e ondetifis sub la torcho-lumo. Lor ta instanto, l’ombro titanal dop lu lansesis adinfre, e la kapo koniforma frapegis per shoko resonanta tra la tuneli. Nula sono ekiris la labii qui apertesis da pasant angoro. Ye ta frapo-bruiso Konan vidis, ke vivo ekiris l’okuli larja e nigra tam rapide kam kandelo extingesas. La frapo lansis la granda korpo trans la koridoro, e hororinde la giganta formo sinuoza envolvis ol e celis ol, e la snapo e splitigado di osti klare plenigis l’oreli di Konan. Ma ulo igis ilua kordio palpitar joyoze. L’espado e la klefi flugabis del manui dil negrulo e falabis bruisoze a la pavimento—e la klefi jacis preske ye la pedi dil rejulo.
Il esforcis inklinar su vers oli, ma la kateno esis tro kurta; preske sufokita da la batado frenezioza di sua kordio, il tiris un pedo ek lua sandalo, e kaptis oli per sua ped-fingri; tirante la pedo adsupre, il feroce sizis oli, apene represis la krio di sovaj exulto qua venis instinte a sua labii.
Pos instanto serchante la grandega seruri il esis libera. Il sizis l’espado faligita e cirkume regardegis. Nur vakua obskureso avan ilua okuli, en qua la serpento tirabis kozo lacerita e mutilita qua nur feble similesis korpo homal. Konan turnis su al apertita pordo. Kelka rapida pazi portis il al solio—krio di alta ridado penetris la vulti, e la greto quik klozis sub ilua fingri, la riglo bruisoze falis. Tra la stangi aparis vizajo quale skulturacho diablatre mokanta—Shukeli l’eunuko, qua sequabis lua furtita klefi. Certe lu, maligne joyoza, ne vidis l’espado en la manuo dil kaptito. Kun blasfemo terorinda Konan frapis quale frapas kobrao; la granda lamo siflis inter la stangi e la ridado di Shukeli ruptesis per morto-krio. La grasa eunuko flexis ye la tayo, quaze lu reverencis a l’ocidanto, e krulis quale sebo, sua dika manui vane sizis sua intestini falanta.