Tsotha montris sur sua fingro larja ringo stranje formacita. Lu klemis sua fingri, e del interna parto dil ringo ekpulsesis stal agulo mikrega quale lango di serpento.
‘Ol esas trempita en la suko dil purpura lotuso qua kreskas en la marshi fantomizita di Stigia sudal,’ dicis la magiisto. ‘Olua tusho facas paralizeso tempala. Katenizez il e pozez il en charo. La suno kushas su e ni devas irar a Khorshemish.’
Strabonus turnis su a sua generalo Arbanus.
‘Ni retroirez a Khorshemish kun la vunditi. Nur trupo del kavalrio rejal akompanez ni. Me komandas, ke vu marchez jorne a la limito di Aquilonia e siejez l’urbo Shamar. L’Ofirani provizos vi per manjaji alonge la voyo. Ni rajuntos vi tam balde posible kun rinforci.’
Do l’armeo kun sua kavalieri stale vestizita, sua piquisti ed armarkisti e kampeyo-servisti, iris por kampar en la prato apud la batalio-agro. E tra la nokto steloza la du rejuli e la sorcero plu granda kam irga rejo kavalkis al chefurbo di Strabonus meze dil trupo briletanta del palaco, akompanata da longa lineo de chari charjita per la vunditi. En un de ta chari jacis Konan katenizita, la rejulo di Aquilonia, la bitra saporo di vinkeso en ilua boko, la blinda furio di tigro kaptita en ilua anmo.
La veneno qua rigidigis ilua fortega membri til impotenteso ne paralizis ilua mento. Dum ke la charo en qua il jacis rotolis alonge l’agri, ilua mento turnis frenezioze pro ilua vinko. Amalrus sendabis delegato por postular helpo kontre Strabonus, qua, lu dicis, spolias la domeno westal qua situesas quale konio inter la frontiero di Aquilonia e la vasta rejlando sudal di Koth. Lu demandabis nur mil kavalkanti e Konan ipsa, por kurajigar sua regnati senkurajigita. Konan nun blasfemis mentale. Jeneroze il venabis kun kinopla nombro quan la monarko perfidema demandabis. Sincere il kavalkantis aden Ofir, e konfrontesis dal supozita rivali aliancita kontre il. Esis atesto signifikiva pri ilua prodeso, ke li havis tota armeo por kaptar il ed ilua kinamilo.
Reda nubo velizis ilua vido; ilua veini bufis pro furio ed en ilua tempori pulso palpitis iracigante. Dum ilua tota vivo il ne konocabis furio plu granda o plu impotenta. Per rapida ceni, la spektaklo di ilua vivo pasis avan ilua okuli mental—panoramo en qua movis figuri ombratra, il ipsa en multa formi e standi— barbarulo pelo-vestizita; mercenario en kasko kornizita e masho-kuraso; korsaro en navo havanta pruo skultita kom drako e voyo-traco karmezina pro sango e spoliado alonge la marbordi sudal; kapitano di armei en stalo polisita, sur nigra kavalo kabranta; rejulo sur ora trono e leono-banero fluktuanta supre, e turbi di gaye buntizita kortanuli e kortanini genupozante. Ma la charo rotolanta e saltanta sempre retrotiris ilua pensaji por turnar furioze e monotone a la perfideso di Amalrus e la sorco di Tsotha. La veini preske ruptis en ilua tempori, e la krii dil vunditi en la chari plenigis il per feroca plezuro.
Ante noktomezo li transpasis la land-limito di Ofir e jorne aparis la turmo-pinti brilanta e rozea di Khorshemish ye la horizonto sudestal, la gracila turmi eklipsita da la citadelo severa e skarlata qua fore aparis quale sango-induturo en la cielo. To esis la kastelo di Tsotha. Nun un streta voyo, pavizita per marmoro e gardita da fera pordi pezoza, duktis adube ol kronizis la kolino super l’urbo. La flanki di ta kolino esis tro eskarpa esar asencebla altravoye. De la muri dil citadelo on vidis la voyi larja e blanka dil urbo, moskei minaretizita, butiki, templi, domegi, e bazari. On anke vidis la palaci dil rejulo en larja gardeni alte murizita, luxoz abundi di fruktieri e flori, tra qui murmuris rivereti artifical, e fonteni arjentea spricis sencese. Super omno regardegachis la citadelo quale kondoro squatanta sur sua viktimo, okupata pri sua propra meditado maligna.
La forta pordegi inter la grandega turmi dil extera muro apertesis bruisoze, e la rejulo kavalkis aden sua chefurbo inter linei de piquisti dum ke kinadek trompeti salutis lu. Ma nula turbi esamifis en la stradi blanke pavizita por lansar rozi adsub la hufi dil vinkanto. Strabonus venabis plu rapide kam informo pri la batalio, e la populo vekante a lia okupaji jornala beis vidar sua rejulo retrovenar kun mikra eskorto, e dubitis, ka ta auguris o vinko o falio.
Konan, la vivo lente rienirante ilua veini, levis su del fundo dil charo por vidar la marveli di ca urbo nomizita la Rejino dil Sudo. Il pensabis uldie kavalkar tra ca orizita pordegi avan sua esquadri stale vestizita, la granda leono-banero fluktuante super ilua kapo kaskizita. Ma il nun eniris katenizite, desvestizite de sua homarmaro, jetita quale sklavo sur la bronza fundo di la charo di sua vinkanto. Gayeso kapricoza e diablatra superiris ilua furio, ma a la nervoza soldati qui vehis la charo, ilua ridado sonis quale murmuro di leono vekanta.
2.
En la citadelo, en chambro havanta plafono vultizita ek gagato skultita, e l’arki di pordi cintilifanta per stranja juveli obskura, stranja konklavo eventis. Konan di Aquilonia, sango konjelata de vunduri nebandajizita sur ilua grandega membri, afrontas sua kaptanti. Ambalatere stacas dekedu nigra gigantuli qui tenas hakili havanta longa shafti. Avan il stacas Tsotha, e sur divani jacas Strabonus ed Amalrus portanta silkaji ed oraji, briletanta per juveli. Nuda sklav-pueri apud li varsas vino aden tasi skultita ek una safiro. Forte kontraste stacas Konan, severa, sango-makulizita, nuda ecepte por lumbo-tuko, kateni sur ilua forta membri, ilua blu okuli brulanta sub la nigra krinaro intrikita qua falas sur sua larja brovo. Il dominacas ta ceno, facas oripeli ek la pompo dil vinkanti per pura vivozeso di sua personaleso elemental, e la reji fiera e splendida single agnoskas lo en sua kordio sekreta, e ne esas kontenta. Nur Tsotha esas tranquila.
‘Nia deziri es rapide dicita, Rejulo di Aquilonia,’ dicis Tsotha. ‘Ni deziras extensar nia imperio.’
‘E do vi volas furtar mea rejio,’ rauke dicis Konan.
‘Quo vu esas, ma aventurero sizinta krono, por qua vu ne havis plu multa yuro kam irga barbaro vaganta?’ respondis Amalrus. ‘Ni es pronta ofrar a vu kompenso konvena.’
‘Ka kompenso?’ To esis explozo de ridado profunda del forta pektoro di Konan. ‘La preco po deshonoro e trahizo! Me esas barbarulo, do me vendez mea rejio ed olua populo po vivo e via oro sordida, ka yes? Ha! Quale vu ganis vua kroni, vu e ta porko havanta nigra vizajo apud vu? Via patri luktis e sufris, e donacis a vi lia kroni sur ora pladi. Por to quon vi heredis sen esforco— ecepte venenagir kelka fratuli—me luktis.
‘Vi sidas sur satino e glutachas vino por qua la populo sudorifas, e parolas pri la divina yuri di suvereneso—ba! Me klimis ek l’abismo di nuda barbareso al trono, e dum klimar me ekvarsis mea propra sango tam multe kam me ekvarsis la sango di altri. Se irgu hike havas yuro por regnar homi, per Krom, esas me! Quale vi pruvis vi supera a me?
‘Me trovis Aquilonia tenata da porko quale vi—unu qua povus montrar genealogio de mil yari. La lando esis lacerita dal militi dil baroni, e la populo kriis pro opreso ed imposti. Nun nula nobelo di Aquilonia audacas male traktar la maxim humila de mea regnati; e l’imposti dil populo es plu lejera kam irgaloke en la mondo.
‘Ka vi? Vua fratulo, Amalrus, havas la parto estal di vua rejio e defias vu. E vu, Strabonus, vua soldati mem nun siejas la kasteli di plu kam dekedu baroni rebela. La populi di via amba rejii aplastesas al tero da imposti e taxuri tiranal. E vi spolius la mea —ha! Desligez mea manui e me vernisizos ta pavimento per via cerebri!’
Tsotha kolde ridetachis pro vidar la furio di sua kompani rejal.
‘To omna, quankam vera, ne relatas. Nia projeti ne koncernas vu. Vua responso finos kande vu signatabos ica pergameno, qua esas abdiko favoranta la Princo Arpelo di Pelia. Ni donacos a vu armi e kavalo, e kinamil ora luna-i, e duktos vu al frontieri estal.’