* * *
Не вер ты палкаму агню –
Вярбіна скіне пазалоту,
Я восень жоўтую люблю,
Калі фарбуе зноў лістоту.
* * *
Стала прычоска мая беласнежнай,
Плечы сануў у дугу горкі лёс.
Фініш жыццёвы такі непазбежны,
І не схавацца між белых бяроз…
* * *
Скіну з плеч я адзіноту
І звярнуся да Хрыста:
– Забяры маю самоту,
Бо навокал – пустата…
* * *
Спявалі звонка капяжы,
Звінелі ручаіны,
І свет вясною зноў ажыў,
Стаў сонечным і мілым.
* * *
Планіда, нібыта знарок
Дарыла нам усмешку,
І адлюструе, мой радок,
Душы самотнай песню…
Ноты
