– Czy nie byłoby wspaniale, gdyby świat wyglądał tak, jak mówi o nim ta muzyka, kiedy płynie jak czyste piękno?
Crosetti pomyślał, że istotnie byłoby wspaniale, i zacytował słowa Hemingwaya, nie zdradzając źródła.
Poszli wzdłuż Madison. Zaproponował, by udawała, że jest bogata nie tylko chwilowo, i wybierała sobie różne rzeczy z wystaw wielkich butików, a kiedy już się tym zmęczyli, skręcił w boczną uliczkę, w stronę pierwszej napotkanej restauracji,
całkowicie pewny, że każda, do której wejdą, będzie doskonała, a ta była taka rzeczywiście maleńka boite specjalizująca się w prowincjonalnej kuchni francuskiej. Para miłych młodych ludzi wzbudziła sympatię patrona, który przysyłał drobne przysmaki z kuchni, polecał wina i przyglądał się, rozpromieniony, jak zajadają przystawki. I jeśli nie liczyć tego, że nie zaczął śpiewać z francuskim akcentem, wszystko wyglądało w oczach Crosettiego jak w Zakochanym kundlu, którego, jak się okazało, widziała. Zaczęli więc rozmawiać o filmach Disneya, tych, które uwielbiał, a także o tych, które sam zamierzał nakręcić, o czym wcześniej nigdy nikomu nie mówił. Ona zaś opowiadała o pięknych książkach, ich estetyce, strukturze i tajemnej urodzie papieru, oprawach i o tym, jak bardzo pragnęła robić rzeczy, którymi ludzie zachwycaliby się nawet za tysiąc lat.
Zanim taksówkarz zgodził się ich zawieźć do Red Hook, Crosetti musiał pomachać mu w lusterku studolarowym banknotem. Nigdy dotąd tego nie robił, nawet o czymś takim nie marzył. Skręcili w ciemną przemysłową ulicę i kiedy taksówka z rykiem odjechała z jego stówą, chwycił Carolyn Rolly, obrócił ją błyskawicznie i wycisnął na jej pachnących winem i kawą ustach gorący pocałunek, który odwzajemniła. Zupełnie jak w kinie.
Ale, inaczej niż w scenach z filmów, nie zdarli z siebie ubrań, wbiegając po schodach, a potem nie wskoczyli do łóżka. Crosetti zawsze uważał to za kliszę i rzecz całkowicie nierealistyczną; nic takiego nie przydarzyło się nigdy ani jemu, ani nikomu z jego znajomych, chyba że byłby pijany albo naćpany. A zatem nie przewidywał takich scen także w swoich filmach. Westchnął tylko głęboko i ona też westchnęła. Kiedy wolno wchodzili na górę, trzymał ją za rękę, lekko, jakby to był zasuszony kwiat. Znaleźli się na poddaszu i znów ją pocałował. Odsunęła się i zaczęła czegoś szukać w szufladzie. Ma zamiar zapalić świecę, pomyślał, i rzeczywiście to zrobiła: umieściła zwykłą, tanią świecę na spodku i postawiła przy łóżku. Crosetti czekał bez ruchu. Potem, zmarszczywszy uroczo brwi, spojrzała mu w oczy i w milczeniu, powoli, zdjęła z siebie w blasku płomienia nową sukienkę, po czym złożyła ją starannie, a on pomyślał, że tak właśnie by to nakręcił, może tylko dodałby trochę błękitnego światła wpadającego przez okno. Roześmiał się.
Zapytała go, z czego się śmieje, więc jej powiedział, a ona na to, żeby się rozebrał, i zauważyła, że tego już nie pokazują w normalnych filmach, bo wtedy zwykle następuje ściemnienie. Ale gdy znaleźli się oboje w łóżku, pomyślał o koszmarnym wuju i to go tak zdeprymowało, że cały się spiął, aż musiała użyć paznokci i przynaglić go ochrypłym głosem, aby obudzić w nim zwierzę. Nie zastosowali żadnych środków ostrożności, co wydało mu się nieco dziwne, bo rozważał to wcześniej, zanim przestał myśleć w ogóle.
Potem reżyser zniknął na dłuższy czas. Kiedy wrócił, Crosetti leżał na plecach i czując, jak pot i inne płyny wysychają na jego skórze, wpatrywał się w blaszany sufit. Ze świecy pozostał trzycentymetrowy ogarek. Crosetti miał w głowie całkowitą pustkę: zniknął obraz i dźwięk, pozostał tylko biały ekran. Mieli już zawiązanie akcji, rozwinięcie, pierwszy punkt zwrotny (znalezienie manuskryptu), drugi punkt zwrotny (ten niewiarygodny wieczór) i co dalej? Nie wiedział, jak powinien wyglądać trzeci akt, i zaczął odczuwać lęk. Nigdy w życiu nie przydarzyło mu się coś podobnego, chyba że we śnie. Wyciągnął rękę, żeby powrócić do pieszczot, lecz ona przytrzymała ją i pocałowała.
– Nie możesz zostać.
– Dlaczego? Zamienisz się w nietoperza?
– Nie, ale nie możesz zostać. Nie jestem przygotowana na… poranki i w ogóle. Rozumiesz mnie?
– Niezupełnie. Domyślam się. No tak, Red Hook o tej porze… Gdzie mój zegarek? Dziesięć po trzeciej, gotówka w kieszeni i zapach, jakbym wracał z burdelu. To nawet zabawne.
– Nie powiedziała. Umyję cię.
Ujęła go za rękę i zaprowadziła do umywalki za parawanem, zapaliła dwie świece tkwiące w lichtarzach zrobionych z puszek i napełniła umywalkę gorącą wodą. Kazała mu stanąć na grubej macie i zaczęła powoli nacierać go całego namydloną szmatką. Potem spuściła mydliny i opłukała go czystą wodą, przyklęknąwszy na jedno kolano jak dworka przed księciem. Miała drobne, płaskie piersi z różowymi sutkami. Pomimo nocnych wyczynów Crosetti usztywnił się boleśnie pod wpływem jej zabiegów. Jego członek przybrał nienaturalny wygląd, jak jakieś narzędzie introligatorskie do polerowania skóry.
Spojrzała w górę i powiedziała:
– Nie możesz o trzeciej nad ranem wyjść na ulicę w takim stanie. Nie w Red Hook.
– Tak, to byłoby nierozsądne – przyznał ochryple.
– No więc…
Zobaczył, że ujmuje penisa u nasady dwoma palcami, pozostałe trzy rozcapierzając jak księżna sącząca herbatę. Jej ciemna mała głowa poruszała się z wolna tam i z powrotem. Kto ją tego nauczył? pomyślał. A potem jeszcze: Kim jesteś? Co mi robisz? Co będzie dalej?
List Bracegirdle'a (6)
I tak zacząłem nowe życie jako artylerzysta w Tower, z żołdem 10 pensów, czyli jak terminator, ale biedak nie może wybierać. Wynajęliśmy dwie nędzne izdebki przy Fenchurch Street koło Aldgate, bardzośmy byli ubodzy, ale miałem mundur z Tower, więc oszczędzałem na przyodziewku. Tak upłynął nam jeden rok; zimą drugiego roku nastały mrozy, matka zachorowała i nie mieliśmy dosyć węgla, by mogła się ogrzać. Myślę, że gryzła się także swoim nieszczęściem. Niestety, przyszła do tego stanu nie ze swojej winy, wżdy była dobrą, trzeźwą i cnotliwą kobietą i żadną papistką, bom ją potem o to spytał. Odpowiedziała: Nie, synu, ale zawżdy modliłam się za dusze moich zmarłych dzieciątek i za dusze rodziców tak, jak nas uczyła stara religia, i wiem, że to wielki grzech, za który będę smażyć się w piekle, choć modlę się do Boga, żeby tam nie trafić. No i zmarła 2 lutego A. D. 1606 i jest pochowana u Świętej Katarzyny Coleman. Teraz już wiesz, moja Nan, że po tych smutnych czasach byłaś mi pociechą, więc chciałem Cię poślubić, ale ojciec Twój zakrzyknął: Nie, nie, żaden mężczyzna z pensją czeladnika się nie żeni. Jak byś utrzymał moją córkę? I ja nie umiałem odpowiedzieć, odszedłem smutny i taki pozostałem przez wiele dni.
No i przychodzi Thomas Keane i powiada: Hej, Dick, co byś powiedział na Flandrię? Bo ja jutro wyruszam, żeby dostarczyć królewską harmatę Holendrom w Sluys, i będą z niej strzelać do Ispanów. Jedź ze mną, bądź moim kompanem i matrosse, będziemy jedli ser, pili genever i posyłali te papistowskie psy do piekła. Odpowiedziałem tak i dłoń mu uścisnąłem, że sprawa załatwiona. Musieliśmy tylko wyjechać z Tower nocą, bo Jego Królewska Wysokość zawarł właśnie pokój z Ispanami, więc byłoby źle widziane uzbrajanie przeciwników
Ispanii. Ale niektórzy u dworu (jak mniemam, ów książę Henryk, który później przedwcześnie zmarł) uważali to za hańbę dla Anglii, by unikać tchórzliwie wojny z niegodziwym królem Filipem, który tak okrutnie gnębił wyznawców zreformowanej wiary. Poza tym Holendrzy zapłacili za harmaty wcześniej, było przeto sprawiedliwe, a Król nie oddałby ani pensa z powrotem, chodziło zatem takoż o honor Anglii.